சிறுமழை

வானம் எனக்கொரு போதி மரம்…..

என்னமோ ஏதோ

with 7 comments


ஓராயிரம் பிரச்சினைகள் விடாமல் அலாரமடிக்க கண் விழித்து அவசர அவசரமாக ஆர்வமேயில்லாமல் தயாராகி கூச்சமேயில்லாமல் கொட்டோ கொட்டென கொட்டிக்கிடக்கும் இலைகளுக்குள்ளே கால்கள் புதைய புதைய நடந்தோ ஓடியோ டாக்ஸி பிடித்தோ கார் ஓட்டிச்சென்றோ மெட்ரோ ஸ்டேஷனை அடைந்து ரயிலேறும் எங்களை (ரயில் கொஞ்சம் பெருமூச்சு விடுகிறது) தீவிர யோசனைகளுடன் இழுத்துச் சென்று கடைசி ரயில் நிலையத்தில் தினசரி தள்ளி விடுகிறது ரயில். தத்தமது விதிகளை நொந்தபடி தத்தமது மொழியறிவுக்கு எட்டிய வசவுகளை குறிப்பிட்ட ஒருவரின் மீதோ பொதுவாக சமூகத்தின் மீதோ அல்லது சற்று முன்னமே ரயிலில் கண்ட யாரோ ஒருவரின் மீதோ வீசியபடி படிகளில் இறங்கி ரயில் நிலையத்தின் வாசலை அடைந்து அடுத்த பேருந்துக்கோ டாக்ஸிக்கோ நண்பரின் காருக்கோ ஆஃபீஸ் வேனுக்கோ காத்திருக்கையில் “அடுத்தது என்ன?” என்ற அருட்பெரும் கேள்வி எல்லோர் மனதையும் அறைவது மிகவும் சாதாரண விஷயமே. (இங்கே நீங்கள் கொஞ்சம் மூச்சு விடலாம்). இருந்தும் எங்களில் சிலர் மட்டும் தங்களின் சஞ்சலத்தை ஊரறிய உலகறிய பளிச்செனத் தெரியப்படுத்துகிறார்கள். எதிர் வரும் பிசாசிடம் தங்களது குழந்தையை வழங்கும் மூர்க்கத்துடன் strollerஐ தள்ளிச் செல்லும் சில இளம் தாய்மார்களோ, காப்பி கலர் கோட்டின் காலரில் பூத்திருக்கும் தலை மட்டும் வாடித் தொங்கியபடி வதங்கி நிற்கும் வயசாளிகளோ, இம்மி விலகினாலும் விம்மத் துவங்கும் சாத்தியங்கள் தெரியும் காதல் ஜோடியினரோ இல்லை வளர்ந்ததும் சமூகத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும் அத்தனை சாத்தியங்களும் கொண்ட சில சிறுவர் சிறுமியரோ – என்ன காரணத்தாலோ சூட்சுமத்தாலோ  விறுவிறுவென நடந்து வந்து ரயில் நிலைய வாயிலைத் தாண்டி தானியங்கி கதவுகளின் சென்சார் கண்கள் எட்டும் எல்லையில் மிகச்சரியாக நின்றுகொள்கிறார்கள்.  இரண்டாகப் பிரிந்திருக்கும் வாயிலை மூடி மூடி விளையாடி மகிழ்ந்த ஜோடிக் கதவுகளில் ஒன்று மட்டும் கதவை முழுதாக மூட இத்தனை தூரமே இருக்கும் நொடியில் அதிர்ந்து யாரென்றும் என்னதென்றும் அறியாமல் உறுமியபடி பின் விலகினாலும் மூளையின்றி மீண்டும் மீண்டும் முயலத் துவங்கும்.  குளிரினால் வாயிலுக்குள்ளேயே தங்கியபடி காத்திருப்போரும்  வெயில் வேண்டி வாயிலுக்கு வெளியே உலவியபடி காத்திருப்போரும் அவ்வப்போது திரும்பிப் பார்த்து பார்வையாலே  சுட்டெரித்தாலும் சம்பவத்தில் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் வெறித்துப் பார்த்தபடி அசையாது நின்று சுற்றுவட்டாரத்தின் சூழ்நிலையில் ஒரு வினோத சலனத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பது வாரம் ஒரு முறையாவது நிகழ்ந்துவிடுகிறது. உள்ளே நின்றபடி எனக்கு முன்னே நொடிக்கு ஒரு முறை துடிக்கும் கதவையும் அதற்கு அப்பால் நிற்பவரையும் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டேயிருப்பது ஒரு பறவையின் வியூகக் காட்சியாக யோசித்து பார்ப்பதனாலோ என்னவோ எனக்கு வித்தியாசமான ஆனால் ஆழமான காட்சியாக இருக்கிறது. அமரர் வாலி கூட ஒரு வாசலை மூட விட்டால் தானே மறுவாசல் வைப்பான் இறைவன் என்றார்? யாரேனும் அவர்களை நெருங்கி நிலைமையை விளக்கிச் சொல்லி அவர்களை கொஞ்சம் நகர்த்தி இருவருமாக சிரித்து ஓ எத்தனை பிரகாசமான சூரிய ஒளி வீசுகிறது இன்று என எல்லோரும் புன்னகைக்கும் தருணமோ மலிந்த வன்முறையை தங்களின் கோட்டு பாக்கெட்டிலும் கைப்பையிலும் மறைத்து வைத்து திரியும் இந்த மாநகரிலே யாரேனும் அவர்களை இழுத்துச் சென்று அடிவயிற்றில் குத்தும் தருணமோ வரும் வருமென நான் காத்திருந்தும் ஏதும் நிகழ்வதேயில்லை. காதில் இயர்ஃபோன்களுடன் லேசாக கைகால்களை உதறியபடி பாடிக்கொண்டிருப்பவராக இருந்தாலும் (நிற்க – இவர்களுக்கு பெரும்பாலும் யுவன் ஷங்கர் ராஜாவின் குரல் பொருத்தமாக இருக்கும் என்பது என் மேன்மையான அபிப்ராயம்) எந்த திசையிலும் எந்த வண்டியின் ஒலி கேட்டாலும் தம்முடைய பேருந்தா என்று உடம்பே காதாக திருகி பார்ப்பவராக இருந்தாலும் தமக்கு பின்னால் கதறிக்கொண்டிருக்கும் ஒற்றைக் கதவை ஏனோ சட்டை செய்வதேயில்லை. நாங்களும் எங்களின் கவலைகளை தற்காலிகமாக மறந்து வியப்பும் அலுப்பும் ஆழ்ந்த சிந்தனையும் அதற்கும் விசித்திர பிண்ணனி இசையாக அந்தக் கதவின் அதிர்வுகளைச் சேர்த்துக்கொண்டு தொடர்ந்து நின்று கொண்டிருந்தோம். வீறுகொண்டு முயன்றுகொண்டேயிருந்த கதவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேகமிழுந்து மேடையிலே நடித்துக்கொண்டேயிருக்கும் போதே உயிரை விட நினைக்கும் நடிகர்களைப் போல ஒரு நாள் பாதியிலேயே திடீரென நின்றுவிட்டது. அடுத்த சில நாட்களில் அந்தப் பாதிக் கதவை பார்க்கையிலெல்லாம் மாநகராட்சியைப் பற்றியும் அது வசூலிக்கும் வரியைப் பற்றியும் முணுமுணுக்கத் துவங்கியிருந்தோம்.

[..]

தலைவலியும் திருகுவலியும் நமக்கு வந்தாலே தெரிந்துவிடுகிற தன்னிறைவு கொண்ட பிரச்சினைகள் என்றாலும் குறட்டை ஒலி என்பது நமது அறை நண்பருக்கு வந்தால் தான் நமக்குத் தெரியும். ஏதோ நமது குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு வந்தால் கூட நாம் ஆடவில்லையென்றாலும் நம் தசையாடி ஒரு விதமாக பொறுத்துக்கொள்ளலாம். உங்களின் அறையில் படுத்துத் தூங்கியோ அடுத்த அறையில் படுத்துத் தூங்கியோ பலத்த குறட்டை ஒலியால்  உங்களுக்கு அவர் ஏற்படுத்தும் உபத்திரங்களை பதற்றப்படாமல் மிக எளிமையாகவே கையாளலாம். முதலில் குறட்டை வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் உருளும் உருவமில்லாத ஒரு உருளை என்பதையறிக. சில கிரகங்கள் ஒரே நேர்க்கோட்டில் வந்து உருவாக்கும் பிரச்சினைகளைப் போல தூங்கும் போது வயிறும் வாயும் மூக்கும் ஒரு பொருத்தமான அமைப்பில் அமைய நேர்ந்தாலே குறட்டை சாத்தியம் என்பதையுமறிக. சிலருக்கு இந்த அமைப்பு தலை குப்புற படுத்து உறங்குகையில் ஏற்படலாம், சிலருக்கு விண் பார்த்து உறங்குகையில், சிலருக்கு உட்கார்ந்து தூங்கும் போது. நமது முதல் கவனம் அந்த அமைப்பை கலைப்பதில் இருக்க வேண்டும். எப்படி? உங்களில் சிலர் விளக்கை போட்டோ ஐஃபோன்/லேப்டாப்பை ஒளிர விட்டு அதை அவரின் முகம் நோக்கி திருப்பியோ என்று எண்ணலாம். தவறு. ஒளி ஒலியை விட வேகமானது என்றாலும் கூட, ஒலியை ஒலியால் தான் வெல்ல முடியும், அது தான் தர்மமும் கூட. இருட்டிலே கூர்ந்து கவனித்தபடி இருந்து அந்த உருளை மெல்ல உருளத் துவங்கி மூக்கும் வாயும் பிரியத் துவங்கும் தொண்டையின் சிக்கலான பிரதேசத்தை அடையும் பொழுது குறுகிய ஆனால் கூர்மையான ஒலியை எழுப்புங்கள் – பலமான உச்சுக்கொட்டுதலோ, கைதட்டலோ, புத்தகத்தை சுவற்றை நோக்கி எறிவதோ, அஹோய் என்ற சொல்லோ எதுவோ.  (அவர் அடுத்த அறையில் இருந்தால் உங்களால் அவரை கவனிக்க முடியாதென்றால் அறை வாசலில் நின்று குத்துமதிப்பாக அவ்வப்போது ஒலி எழுப்பலாம்). எதுவோ சரியில்லை என்ற மெல்லிய அதிர்ச்சியில் சம்பவத்தில் ஈடுபட்டிருப்பவர் திரும்பிப் படுக்கையில் வயிறு-தொண்டை-மூக்கு-வாய் அமைப்பு கலைந்து விடும். (அப்படி திரும்பிப் படுக்கையில் அதிருப்தியில் அவர் உச்சுக்கொட்டினால் உங்கள் காதில் அது தேனாக ஒலிக்கும்). சரியான பலன் கிடைக்க கண்களை இருட்டிற்கு நன்கு பழக்கி குறட்டை ஜனிக்கிற சரியான நொடியில் சிறப்பான ஒலி ஏற்படுத்தி அதை அடித்து வீழ்த்துங்கள். அப்படி வீழ்த்திய மகிழ்ச்சியிலும் பெருமையிலும் உங்களுக்கு தூக்கமே வராது.

[..]

நானும் அம்மாவும் மூத்த சகோதரியும் காரில் நள்ளிரவைத் தாண்டி எங்கோ சென்றுகொண்டிருந்தோம்.  திசை, வழி எதுவும் புரியவில்லை. வண்டியின் விளக்கொலியின் எல்லை வரையே எதுவும் புலப்படுகிறது. எங்கெங்கோ திரும்பித் திரும்பி 2007ல் விட்டு வெளியேறிய சொந்த ஊரை அடைகிறோம் அல்லது சொந்த ஊரைப் போலத் தோன்றும் இடத்தை அடைகிறோம். நினைவில் எப்படியோ எங்கேயோ தங்கிவிட்ட ஒரு தெருவைப் போலிருக்கும் தெருவினுள் திரும்புகிறோம். நாய்கள் கூட எங்கும் தென்படவில்லை. எங்கும் மின்சாரம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. குறுகிய தெருவின் பாதித் தொலைவில் ஒரே ஒரு கார். அதுனுள்ளே கொஞ்சம் மங்கலான ஒளி.  இரைச்சலை குறைக்க வேண்டியும் அந்தக் காரை கடக்க வேண்டியும் வேகத்தை குறைத்து மெல்ல மெல்ல அதை நெருங்கி கடக்கையில் ஆர்வத்துடன் அந்த காரினுள் பார்க்கிறோம் – கூகிள் தேடல்களில் தென்படுவதை தவிர்க்கவும் முகங்களைப் பார்க்காததாலும் பெயர்கள் வேண்டாம் – பச்சை ராணுவ உடையில் கம்பீரமாக முன்னே ஆளில்லாத ஓட்டுனர் இருக்கைக்கு அருகே ஒருவரும், பின்னால் பளிச்சென்ற மேலங்கியுடன் தமிழக அரசியல் புள்ளி ஒருவரும் – ஏனோ எனக்கு உடல் சில்லிடுகிறது. காலையில் விழித்ததும் என்னவென்று புரியாமல் மீண்டும் மீண்டும் காரை ஓட்டிச்சென்று கனவை அடைந்து அந்தக் காரை கடக்கையிலெல்லாம் உடல் சில்லிடுகிறது, கனவும் அதற்கு மேலே நினைவில்லை. இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு பல முறை நினைத்து நினைத்து அதே உணர்வு ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருந்தாலும் என்னவென்று சுற்றி இருப்பவர்களுக்கு விளக்குவது என்று புரியவேயில்லை. ஒரு புத்தகமோ திரைப்படமோ பாடலோ நினைவைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தால் கூட அதைக் காட்டியோ அதைப் பற்றிச் சொல்லியோ அதைக் கொடுத்தோ கொஞ்சம் விளக்கிச் சொல்லி வியப்பைத் தீர்த்துக்கொள்ளலாம். முற்றிலும் தொடர்பில்லாமல் எங்கிருந்தோ முளைத்திருக்கும் காட்சியை ரகசியமாக வைத்துக்கொண்டு வெறும் வியப்பில் ஆழ்ந்தபடி அழுத்தமான புன்னகையுடன் பேருந்திலோ ரயிலோ மதிய உணவு மேஜையிலோ அமர்ந்துகொண்டிருந்தேன். தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிற இத்தகைய வியப்புகள் கனவுகளாகத் தொடர்ந்து கொண்டே இருப்பதால், அமெரிக்கர்களே, நாளெல்லாம் உங்களின் பைசா பெறாத பிரச்சினைகளை கேட்டுக்கொண்டிருப்பதில் எனக்கு இன்னும் அலுப்பு ஏற்படவில்லை.

[..]

பேருந்துகளில் ரயில்களில் என்னைச் சுற்றி இருக்கும் இந்தியர்களுக்கு ஒரு சுவாரசிய சம்பாஷணையை வழங்க வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கிருப்பதை நான் அறிந்தே இருக்கிறேன். இருந்தும் – ஒரு சுவாரசிய சம்பாஷணைக்கு இரண்டு வாய்கள் வேண்டும் அல்லவா? குறைந்தபட்சம் இரண்டு உபயோகமான தகவல்களை – ஒரு salesஓ dealஓ அவர்களின் செயலுக்கு நல்லதொரு மாற்றோ எதுவோ – தராத பட்சத்தில் பெரும்பாலான இந்தியர்கள் ஒரே நிமிடத்தில் என்னை நிராகரித்து நகர்கிறார்கள். அப்போதே அறிமுகமான ஒருவர் பேசிப் பழக எத்தனிக்கையிலே ரயில் நிலையத்தில் ஐம்பது காசிற்கு ஆறு நிமிடம் பேசும் பொதுத் தொலைபேசி இருப்பதை கண்டுபிடித்து நான் அதை அறிந்திராததால் அந்த நகரில் என்னுடைய ஆறு மாத இருப்பை சுக்கு நூறாக கிழித்துப் போட்டுவிடுகிறார். பல சமயங்களில் என் கையில் புத்தகம் இருப்பதால் புறக்கணிக்கப்பட்டு விடுகிறேன். (அதை மீறி வருபவர்கள் அது சீஸ் அல்லது சிக்கன் சூப் அல்லது ஃபெர்ராரி கார் கொண்டு வாழ்கையை மாற்றும் புத்தமில்லாதது கண்டு புறக்கணித்து விடுகிறார்கள்). இது தவிர எஞ்சிய சிலர் கூச்சத்தின் எல்லையிலே நின்று வெறும் புன்னகைக் கொடி காட்டுகிறார்கள். அல்லது கடைசி ரயில் நிலையத்திற்குள்ளே நுழைந்து எங்களை ஏற்றிக்கொண்டு எதிர் திசையில் புறப்பட வேண்டிய ரயிலை உற்றுப் பார்த்தபடி இருந்து விட்டு ‘இது எப்படி இப்போ யு-டர்ன் போடும்?” என்று கேட்டு அதிர வைக்கிறார்கள்.  முற்றிலும் நம்பிக்கை இழந்து விட்டு ஆட்டு மந்தையில் கடைசி ஆடாக சுவாரசியமற்று அலுவலகம் நோக்கி நடக்கும் நான் அன்று காலையில் அலுவலக வாசலில் ஒரு சிறிய கூட்டத்தைக் கண்டு சுவாரசியமடைந்தேன். பதற்றமும் குழப்பமும் பெரும்பாலும் தெலுங்கிலும் கொஞ்சம் மற்ற இந்திய மொழிகளிலும் வெளிப்பட்டிக்கொண்டிருந்தது – காரணம், இந்திய காண்டாராக்டர்களின் access cardகள் திடீரென வேலை செய்வதை நிறுத்திவிட்டது. மற்ற அனைவரும் சல்லென நுழைந்து தலை திருப்பி ஒரு சிறிய ஆச்சர்யப் பார்வையாகத் தேய்ந்து போனார்கள். எங்களின் கூட்டம் விடாமல் ஒவ்வொருவாராக முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் முன்னே சென்று முயல்கையில் சிகப்பு ஒளி கீச் கீச் என்றது. அங்கே ஒரு குதிரை வால் பெண்ணுடன் நின்றுகொண்டிருந்த ஆஜானுபாகுவான ஒரு செக்யூரிட்டி இறுக்கமான முகத்துடன் எங்கோ பார்த்தபடி எந்திரத்தனமாக “Your time has expired” என்று அறிவித்தார். எனக்குப் பின்னால் தொடர்ந்து முயற்சித்தவர்களுக்கும் அதே அறிவிப்பு. பளீரென புன்னகைத்து நான் கூட்டத்தை நோக்கி திரும்பினால் அனைவரும் தங்களது மானேஜரையும் நண்பர்களையும் அழைக்கத் துவங்கியிருந்தார்கள். எதற்கு? ஏன் இந்த பதற்றமும் குழப்பமும்? Your time has expired என்பதை விட தெளிவான சுருக்கமான காரணம் வேறேதேனும் வேறெதற்கும் இருக்குமா? அடக்க முடியாத புன்னகையுடன் அந்தக் கூட்டத்தை நான் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறேன் – மக்களே, மக்களே, ஒரு கணம் இந்தக் காட்சியின் வினோதத்தை உணர்ந்து இதில் சிறப்பாக பங்கு பெறுங்களேன், ப்ளீஸ்? கூட்டத்தை இரண்டு முறை சுற்றி வந்து விட்டு சோர்வாக அங்கிருந்த சோஃபாவில் அமர்ந்து கொண்டேன். அவசர அழைப்புகள், தகவல் பறிமாற்றங்கள், அனுமதிகளுக்குப் பிறகு எல்லோருக்கும் வாயில் திறந்தது. கட்டக் கடைசியாக உள்ளே நுழைந்த நான் திரும்பி அந்த ஆஜானுபாகுவிடமும் குதிரைவாலிடமும் ஒரு சோதனை புன்னகையை வழங்க அவர்கள் கச்சிதமாக அதே இறுக்கத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

[..]

ஆறாவதோ ஏழாவதோ படித்துக்கொண்டிருக்கையில் சன் டீவியில் ஒளிபரப்பாகிக்கொண்டிருந்த டாப் டென் பாடல்கள் நிகழ்ச்சியில் ஒரு காமெடி கோஷ்டி நீள நீள காமெடி வசனங்களை உயிரைக் கொடுத்து பேசிக்கொண்டிருந்தபடி இருந்துவிட்டு பாடல் போடும் நேரம் வந்ததும் எப்படியாவது பாடலின் வரியையோ படத்தின் பெயரையோ வசனத்தில் புகுத்திவிடுவார்கள். தனியாக உங்களுக்கு விளக்கத் தேவையில்லை – ஏனோ என்னை அது வெகுவாக ஈர்த்துவிட்டது. வீட்டில் விருந்தாளிகள் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது ஒரு சமயம் யாரோ தற்செயலாக எதையோ சொல்லப் போல அக்காவின் காதில் நான் ‘இப்போ அந்தப் பாட்ட போடலாம்’ என்று சொல்லி அதிர வைத்தாலும் முதலில் சிரிக்கவே வைத்தேன். பின் அது தொடர்ந்து கொண்டே இருந்ததால் அம்மா சங்கடமடைந்தார். ஆறு வயதில் ஒரு திருமணத்திலிருந்து நடு ராத்திரில் ஒரு மினி வேனில் திரும்பிக்கொண்டிருந்த கும்பலுக்கிடையே நான் அமர்ந்து கொண்டு வரிசையாக கடி ஜோக் சொல்லிக்கொண்டிருந்த அன்று முதன் முதலாக என்னை சான்றோன் எனக் கேட்ட அம்மா அதன் பிறகு கேட்டதெல்லாம் அத்தனை சுவையானதாக கேட்கவில்லை. செய்தித்தாளை எடுத்துக்கொண்டு சிலோன் வானொலி அல்லது சென்னை வானொலி நியூஸ் வாசிப்பது, துப்பறியும் கதைகளுக்கான ட்விஸ்ட்டுகளை  யோசித்து சொல்வது, டிவி நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஐடியா வழங்குவது என தொடர்ந்து கொண்டிருந்த விசித்திரங்களில் புதிதாக இது – அம்மாவுடன் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த மிகவும் மதிக்கப்பட்ட ஆசிரியர் ஒருவர் வீட்டிற்கு வந்திருந்த பொழுது அவர் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது இடை மறித்து ‘இப்போ நேருக்கு நேர் படத்திலேர்ந்து பாட்டு போடலாம்’ என்று சொல்லப் போக வீட்டின் ஒட்டு மொத்த கண்டனத்திற்கு ஆளானேன். அதன் பிறகு சில வாரங்களுக்கு உரையாடல்களில் சிற்சில கணங்களில் திடீரென ஒரு உற்சாகத்துடன் நான் நிமிர்ந்து அம்மாவையோ அக்காக்களையோ திரும்பிப் பார்ப்பதும் அவர்கள் என்னை முறைப்பதுமாக ஒரு முளை கிள்ளி எரியப்பட்டது. அப்போது உள்ளே விழுந்த விதை ஒன்றே வளர்ந்து இன்று பாடல் வரிகளில் மீது தீராத ஆர்வத்தை – சதா ட்வீட்டிக்கொண்டே இருக்கிற பழக்கம், தொடர்பில்லாத சம்பவங்களோடு வரிகளை தொடர்புபடுத்திக் கொள்ளும், வர்ணனைகளிலும் தலைப்புகளிலும் பயன்படுத்தும் பழக்கம் ஏற்படக் காரணம் என்பது என் யூகம். சரி – இது வரை இந்தப் பதிவில் எத்தனை பாடல் வரிகள் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன? – மேலே ஸ்க்ராலாமல் சொல்பவர்கள் இன்று இந்த தளத்தில் பழைய பதிவுகளை படித்து மகிழலாம்.

[..]

சமீபத்தில் இந்தப் பக்கங்களை படிக்கத் துவங்கியிருக்கும் சிலரின் பொறாமையைக் கிளறும் விதமாக தொடர்ந்து இந்தப் பக்கங்களை படித்துக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு ஒரு குறிப்பு – சென்ற மே மாதம் நண்பர்களுடன் சென்ற ஒரு மலைப்பிரதேச பயணத்தில் ஒரு வழியாக புதருக்குப் பின்னால் சலசலத்துக்கொண்டிருந்த கரடி வெளியே வந்துவிட்டது; மேலும் ஒரு மணல் கடிகையைத் திருப்பி வைத்தாயிற்று.

[..]

சில சனிக்கிழமை இரவுகளில் அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமைகளின் அதிகாலையில் தூங்கி வழியும் அல்லது போதையில் துவண்டிருக்கும் மூன்று அல்லது நான்கு தலைகளுடன்  தொன்னூறில் காரில் ஆளில்லாத சாலைகளில் பறக்கையில் துணைக்கு விழித்திருப்பவருடன் பேசும் உடைந்த உரையாடல்களின் போதோ அதிர அதிர ஒலிக்கும் பாடல்களின் போதோ அவற்றின் இடையே உறுத்தும் அமைதியின் போதோ விழியோரமாக உரசிக்கொண்டே தொடரும் நிலவைக் காணும் போதோ, காலடியில் கட்டுப்பட்டிருக்கும் வேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நழுவத் துவங்குதாக ஒரு பிரமை ஏற்படும் போதோ, குறைந்த வெளிச்சத்தில் அவசர நிழலென குறுக்கே ஓடி வந்து ஒரு சின்னஞ்சிறு உயிரினம் அடிபட்டு மறையும் போதோ – இன்னும் பல #foreverAlone தருணங்களின் பொழுது சில வாரங்களிலோ சில மாதங்களிலோ உங்களிடம் அதைச் சொல்வேன் என்பதை அந்தக் கணத்தில் இருக்கும் பொழுதே நன்கு உணர்கிறேன். ஆகவே, காரை ஓட்டிக் கொண்டு நான் வந்து சேரும் வரை நல்ல விளம்பரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு எனக்காக காத்திருப்பீர்களாக.
About these ads

Written by Aravindan

நவம்பர் 11, 2013 இல் 2:11 முப

தொடர் இல் பதிவிடப்பட்டது

Tagged with

7 பதில்கள்

Subscribe to comments with RSS.

  1. //வளர்ந்ததும் சமூகத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும் அத்தனை சாத்தியங்களும் கொண்ட சில சிறுவர் சிறுமியரோ//

    LOL

    //ஆசிரியர் ஒருவர் வீட்டிற்கு வந்திருந்த பொழுது அவர் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது இடை மறித்து ‘இப்போ நேருக்கு நேர் படத்திலேர்ந்து பாட்டு போடலாம்’ என்று சொல்லப் போக //

    ROFL

    விளம்பரமாக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.
    அனுபவச்சேகரம் தொடரட்டும்.

    dagalti (@dagalti)

    நவம்பர் 11, 2013 at 8:09 முப

    • >>அனுபவச்சேகரம் தொடரட்டும்>> வேறென்ன பண்ணிடப் போறேன் சொல்லுங்க?

      Aravindan

      ஏப்ரல் 15, 2014 at 9:29 பிப

  2. Naice :)

    Kaarthik Arul

    நவம்பர் 11, 2013 at 2:43 பிப

  3. இங்கதான் நான் பக்குன்னு சிரிச்சேன். :)

    //கூர்மையான ஒலியை எழுப்புங்கள் //

    மயில்

    நவம்பர் 13, 2013 at 3:41 பிப


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 36 other followers

%d bloggers like this: