சிறுமழை

மேகங்களைப் பார்க்கிற மற்றொரு கனவாகவே அது துவங்கியது. எழுதுவதற்காக யோசித்து யோசித்து சேர்க்கிற சொற்கள் சொற்றொடராகி கதையாகி கலைவதைப் போல சலிப்பில்லாத எண்ணங்களின் பெரும் விளையாட்டு அது. கடல் நீரைத் தொடர்ந்து செல்லும் பார்வை வண்ணக் குழப்பமின்றி நீல வானேறுவதைப் போல இக்கனவிலிருந்து நினைவிற்கு விழித்திருக்க வேண்டிய நான், கழுத்தில் மெல்லிய வலியின் கிளைகள் படரப் படர மேகங்களை தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கிறேன். கழுத்தை கொஞ்சம் இறக்க முற்படத் துவங்கியதும் முதல் அதிர்ச்சி – நான் மேகங்களை மேல்நோக்கியல்லாமல் கீழ்நோக்கி பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். மேகங்கள் மெல்ல கலைந்து விலக அதன் கீழே கடற்கோளால் புதைந்ததைப் போல ஒரு பெருநகரம் பார்வைக்கு வர, அதிர்ச்சியில் விழித்துவிட்டேன். அக்கனவு பின் எப்போது நினைவிற்கு வந்தாலும் சொல்ல முடியாத ஒரு வார்த்தையின் படபடப்பும் பரவசமும் என்னைத் தொற்றிக்கொள்ளும். முதன் முறையாக விமானத்தில் ஏறிய இரவில் அக்கனவின் இருப்பிடம் சட்டென புரிந்தது.

விமானத்தின் சத்தம் கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஜன்னல் வழியே அதன் இறக்கைகளை எப்போதும் பார்த்தாலும் அவை வலுவில்லாதவை போன்றே இருந்தது. கண்டங்களையும் காலங்களையும் தாண்டிக்கொண்டிருந்ததால் ஒரு கட்டத்திற்கு பின்னர் ஜன்னல்கள் திறக்க அனுமதியில்லை. காணக் காட்சிகள் இல்லாததால் கற்பனையில் அதீத பயம். அமெரிக்காவில் பின் வரும் நாட்களில் நகரங்களுடையில் பறக்கிற பொழுது மேகங்களை உரசி கடந்து அவை அமிழ்ந்து அமிழ்ந்து அசையாத கடலலைகள் போல உறைவதைப் பார்க்கப் போகிறேன் என்றாலும், அன்று மேகங்களை விமானங்கள் உரசுகையிலெல்லாம் நடுக்கம். பத்திரிக்கைகளில் பார்வை பதியவில்லை. ஐபாட் ஏதோ ஒரு பையில் சிக்கிக்கொண்டு விட்டது. திரைப்படங்கள் எதுவும் ருசிக்கவில்லை. ஒவ்வொரு முறை விமானம் மெல்ல குலுங்குகிற பொழுதும் சுற்றி முற்றி பார்க்கிறேன். தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. உணவு பெட்டியைத் திறக்கையிலெல்லாம் செயற்கையான ஒரு மணம். சில கணங்களில் விமானங்கள் கொஞ்சம் மேலும் கீழும் அசைகிற அளவிற்கு மேகங்கள் பாதையை தடுக்கின்றன. சில சமயங்களில் மேகங்களைப் பற்றி முன்னெச்சரிக்கை விடப்படுகிறது இருக்கையில் இருக்கும் இசைப்பேழையை உயிர்ப்பித்து காதுகளில் கருவியை பொருத்தி எச்சரிக்கைகளை கேட்க மறுக்கிறேன். இளையராஜா என்று தேடிப் பார்த்தால் அந்தப் பாடல்களில் எதுவுமில்லை. மொசார்ட், பீத்தோவன், அரபிய இசை என எது எதுவோ தேடித் திரிந்தும் சுகமில்லை. கடைசியில் ஜானகியின் பாடல்கள் என்று கண்ணில் பட்டதை உடனே இயக்க ’கடல் மீன்கள்’ படப்பாடல் துவங்குகிறது. கடலலையில் அசைகிற தோணியின் தாளத்தில் ஒலிக்கிற ‘தாலாட்டுதே வானம் தள்ளாடுதே மேகம்’. மீண்டும் மீண்டும் இதையே பாடுமாறு கட்டளையைப் பிறப்பித்து விட்டு கண்களை மூடிக்கொள்கிறேன். விமானம் மெல்ல மேகங்களின் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டே நகர்கிறது. இசை தூக்கத்தை முழுமையாக தந்த நொடியில், மேகம் கடலாகி விமானம் சின்னஞ்சிறு படகாகியது.

*****

இலையுதிர்காலம் உச்சத்தில் இருந்த பொழுது, காற்று பெரும் மரமாகியிருந்தது. விழுந்து கொண்டிருக்கிற வண்ண மிகுதியைப் பார்த்தால், பூமியின் மரங்களிலிருந்து விழுகிற இலைகளைப் போலில்லை. எப்போதும் அதிவேகமாக பல வண்ணங்களில் பிரண்டுகொண்டேயிருக்கிற இலைகள். இளஞ்சிவப்பு இலைகள் மெல்லிய காந்தம் போல பார்வையை உடன் இழுக்கின்றன. காற்றில் பரவசமான இரைச்சல். யாரும் ரகசியமாக நடந்து செல்ல முடிவதில்லை. அசைவில்லாத ஒரு நொடி நிகழ முடிவதில்லை. மழை அன்று தன் அழகை கொஞ்சம் இழந்தே விட்டது. அந்த வார இறுதியில் எங்கு சென்றால் மிக அழகான இயற்கை காட்சிகள் காணக் கிடைக்குமென விசாரித்து தேடிப் படித்துத் திட்டமிட்டு இறுதியில் எங்கும் போகாமல் ஒரு வாடகைக் கார் மற்றும் ஜிபிஎஸ்ஸுடன் தனித்து விடப்பட்டேன். ஓட்டுனர் உரிமம் இல்லை. கார்களுடன் ஆறு வார பழக்கம் மட்டுமே. வீட்டில் இருக்க பிடிக்காமல் காரை கிளப்பிக்கொண்டு தங்கியிருந்த தூங்குமூஞ்சி டவுனை சுற்றி வரத் துவங்கினேன். காரின் வேகம் ஏறி இறங்கி ஏறி இறங்கி சமன்பட்டதும், சாலைகள் சிறப்பானதும் இலைகளுக்கு நடுவே மிதப்பது போன்றதொரு உணர்வு. சரசரவென்ற இலைகளின் இயக்கம் பிற அத்தனை அசைவுகளையும் வீழ்த்தி விடுகிறது. காவலர்களும் காதலர்களும் வராத சாலைகளாகத் தேர்வு செய்து கடக்கிறேன். டவுனை கடந்ததும் அமைதியான காட்டுச்சாலைகள் திறக்கின்றன. மிக உயரமான மரங்களும் அடர்த்தியான நிழல்களும். பல வண்ண இலைகளினால் சூரிய ஒளி உற்சாகமாக குழம்பிக் கசிகிறது. நேராகச் செல்லும் சாலைகளே எங்குமில்லை. சதா வளைந்துகொண்டிருக்கிற திருப்பங்களில் விரைகிற போது ஓவியத்தினுள்ளே இறங்கித் அடுத்து என்னவெனத் தேடிச் செல்வதைப் போலிருக்கிறது. ஐபாடை காருடன் இணைக்கிற விசித்திர கருவியில்லாததால் விசித்திரமான பண்பலை கிட்டார் இசை ஒலிக்கிறது. சூழ்நிலையை நன்று கிரகித்து உள்வாங்கிக்கொண்டதும் கவனம் வெறும் இலைகளை மட்டும், சாம்பல் சிகப்பு மஞ்சள் இளஞ்சிகப்பு இங்கு அங்கு எங்கென துரத்துகிறது. பிரமாதான ஒத்தியக்கத்துடன் உள்ளங்கையளவேயான சாம்பல் நிறப் பறவைகளின் சின்னஞ்சிறு கூட்டங்கள் அதிவேகமாக மரங்களிருந்து சட்டென கீழிறங்கி இலைக் கூட்டமென ஏமாற்றிப் பறந்த மின்னல் கணங்கள் தான் சென்ற வருடத்தின் மிகச் சிறப்பான ஹைக்கூ தருணங்கள்.

*****

ஹார்ட்ஃபர்ட் வந்து சேர்ந்து ஒரு வாரத்தில் வீடு தேடி அதில் ஒரு அறையின் பாதியை அடைத்துக்கொண்ட பிறகு எல்லோரும் ஒரே ஒரு எச்சரிக்கையை மட்டும் திரும்ப திரும்பச் சொல்லத் துவங்கினர். தங்கியிருந்த இடத்தைப் பற்றிய எச்சரிக்கை. உயிர்கள் அங்கே மலிவு, கையில் வைத்திருக்கும் பொருட்களின் மதிப்பு அதிகம். சென்ற ஆண்டு அங்கே நிகழ்ந்த துப்பாக்கிச்சூடு மிகப்பிரபலம். போதைப் பொருட்கள் நல்ல புழக்கம். வழிப்பறி எப்போது வேண்டுமானாலும் நிகழும். அங்கே இருந்த இந்தியர்கள் எப்போதும் கூட்டமாக வெளியே சென்று வந்துகொண்டிருந்தனர். பேருந்தை விட்டு இறங்கி வீடு வரும் வரை அனைவரும் சீனியைத் தூக்கிச் செல்லும் எறும்புக்கூட்டத்தைப் போல நெருக்கமாக நடப்போம். வெளியே சென்று வர அறை நண்பரின் கார் இருந்தது. இருந்தும் காலாற நடக்க முடியாதது மிகுந்த சங்கடமாக இருந்தது. காரணமில்லாமல் உடன் நடந்து வர யாரும் தயாரில்லை. குளிரினால் உடலில் நடுக்கம், குற்றங்களினால் மனதில் நடுக்கம்.

நடந்து செல்லுகிற தொலைவில் இந்திய பல்பொருள் அங்காடி இருந்தும் யாரும் நடந்து போவதில்லை. ஓரிரு முறை நான் தனியாக நடந்து செல்ல முயன்று எதிர் வரும் ஆசாமிகள் எல்லோரையும் குற்றவாளிகளைப் போல பார்க்கிற என் பார்வை எனக்கே பிடிக்காமல் அந்த எண்ணத்தை கைவிட்டேன். காலையில் பேருந்தை பிடிக்க நடப்பது, மாலையில் பேருந்திலிருந்து இறங்கி வீட்டுக்கு நடப்பது தவிர வீட்டினுள்ளே மட்டுமே நடக்க முடியும். இரண்டு மாதங்கள் மடிக்கணினியுடனே கழிந்தது. வேறொரு நல்ல இடத்தில் வீடு பார்க்கத் துவங்கி இடம் கிடைத்து மாற நாள் குறித்து காத்திருந்த பொழுது மார்ச் 19 வந்தது. அன்றைய இரவு உதிக்கப் போகிற நிலா பூமிக்கு மிக நெருக்கமாக வலம் வரப்போகிறதென்பது தகவல். மற்ற சமயங்களில் இந்த செய்தி பெரும் சலனத்தை ஏற்படுத்தியிருக்காமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் அன்று ஏனோ அப்படியில்லை.

பிறைகள் காண எப்போதும் பிடிக்கும். நான்காம் பிறையை பார்த்து நினைவுகளை அழித்துக்கொள்ளக் கூடாதென பார்க்காமல் தவிர்த்த சிறு வயதின் இரவுகள், மிகச்சரியாக திட்டமிட்டு எல்லரையும் அனுப்பிவிட்டு தனியாக வீடு திரும்பி வந்த தொலை தூர ரயில் பயணத்தில் அடுத்த தண்டவாளத்தில் சிறிய வெளிச்சப் பூச்சியாக விடாமல் உடன் ஊர்ந்த நேரங்கள், இலக்கின்றி நடந்தும் பேசியும் களைத்து இரண்டு நண்பர்களுடன் உயரமான தண்ணீர் டாங்க் மீது ஏறி அமர்ந்த நீண்ட இரவில் திடீரென சிகப்பாகி கிரகண நிழலில் மறைந்து மீண்டும் வளர்ந்த எதிர்பாராத நிமிடங்கள் தவிர, நிலவுக்கும் எனக்கும் பெரிதாக நெருக்கமில்லை. மார்ச் 19 இரவு குளிருக்குத் தோதான உடையுடன் காதுகளில் இசையுடன் ஏழு மணிக்கு வீட்டை விட்டு வெளியேறி புல்வெளிகளில் மிச்சமிருந்த வெண்பனியினூடே நடந்து வீட்டைச் சுற்றி சின்னசிறு வட்டங்கள் போட்டுக்கொண்டிருந்த சில மணி நேரங்களில் பூமிக்கும் எனக்கும் மிக நெருக்கமாக பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது குற்றமற்ற ஒரு நிலா.

*****

அஞ்சல் பெட்டியில் தேவையற்ற இன்னுமொரு கடிதம். மறுபடி கிட்டாரில் ஈ மைனர் முதற்கொண்டு ஆரம்பம். மீண்டும் எப்படியோ தனித்து விடபட்ட ஒற்றை காலுறை. முதல் மழையிலேயே உடைந்து விட்ட குடைக்கம்பி. துவக்கப் பாடலுக்கு மறுபடி வருகிற இசைத்தட்டு. பாதியில் செய்வதறியாத திகைத்து நின்றுவிட்ட கதை மாந்தர்கள் மீண்டும் முதல் காட்சிக்கு விரைதல். சிந்தனை தீர்ந்ததும் மீண்டும் அதே சிந்தனையுடன் மறுபடி ஒரு நடை. திரையரங்கில் சொற்ப மக்களுடன் இன்னுமொரு திரைப்படம். ஒரு புதிய நண்பர் மற்றும் வேண்டுமென்றே தவறவிட்ட ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு. தூக்கத்தை தேடப்போகிற நாளைய அதிகாலை. அடுத்த முறை எந்திரத்தில் போட்டதும் இன்னமும் சுருங்கப் போகிற சட்டை. கொஞ்சம் சாயமிழக்கும் நினைவுகள். தெருவோர இசைக்கலைஞனுக்கு சில்லறை போடலாமா என்ற தினசரி யோசனையும் செலவழிக்காமல் சின்னப்பெட்டியில் தினசரி சேர்ந்து கொண்டிருக்கிற சில்லறைகளும். மறுபடியும் தீர்கிற அலைபேசி நிமிடங்கள். மீண்டும் தவறாகவே உச்சரிக்கிற ஆங்கிலச் சொல். மறுபடியும் நீளமான கால் நகங்கள். மீண்டும் கலைதல் கலைத்தல். மறுபடியும் திரைச்சீலை மாற்றம். மறுபடியும் உறுதி இழத்தல். மறுபடி முடிவுகளை மாற்றுதல். மறுபடியும் அதே உரையாடல்கள். மறுபடியும் மறுபடியும் நான்.

சென்ற ஜனவரி துவங்கி இந்த ஜனவரி வரை, சக்கரம் ஒரு முறை முழுக்க சுழன்றிருக்கிறது. சிறு சக்கரத்தில் சுழன்றபடி கடந்த கணமொன்றை குறிக்க வேண்டி எறிந்த சிற்றம்பு காலத்தை ஒரு சுற்று சுற்றி முடிந்து மீண்டும் விழிப்பார்வைக்கு நேரே வந்து நிற்கிறது. அதே காலம் வேறொரு காலமென ஏமாற்றியபடி உங்களுக்கும் எனக்கும் பொதுவானதாகச் மறுபடி சுழலப்போகிறது. முரகாமி சொன்னது போல, Time weighs down on you like an old ambiguous dream. எப்போதும் தொடர்கிற இதே வினோதத்தில் சென்ற வருடம் மட்டும் மிகச் சுவாரசியமான மாறுதல். அழுத்தந் திருத்தமாக  உச்சரிக்கப்பட்ட சொல்லைப் போல, நிதானமாக பெறப்பட்ட முதல் முத்தத்தைப் போல முதல் முறையாக கோடையும், உறைகாலமும், இலையுதிர்காலமும், வசந்தமும் என் முன்னே திருத்தமாக அரங்கேறி முடிந்திருக்கின்றன. பனியும், புற்களும், இலைகளும் கால்களை புதைக்க புதைக்க அதே சாலையில் அதே சிந்தனைகளுடன் மீண்டும் மீண்டும் நான் நடந்து கொண்டேயிருக்கின்றேன். ஐந்தாம் முறையாக அதே காட்சி ஜனவரியில் தொடங்கியிருக்கிறது.

நேற்று இரவு சட்டென Father And Daughter குறும்படம் நினைவிற்கு வந்தது. சதா சுருங்கிக்கொண்டேயிருக்கிற மேகங்கள், பின்னோக்கி பறக்கிற நினைவுப் பறவைகள், மாறிக்கொண்டேயிருக்கிற பருவங்கள், துல்லியம் மாறாமல் பதிகிற நிழல்கள் கடக்கிற பிம்பங்கள், பெருகியும் வற்றியும் போகிற நதிகள், எதிர் திசையில் கடக்கிற அதே யாரோ, காலமெனும் பல்லாயிரக்கணக்கான சக்கரங்கள் பலபலப்பரை பலப்பல நிலைகளில் வைத்து நேராகவும் தலைகீழாகவும் சுற்ற வைக்கிற அதே நாடகம், எத்தனை காலத்திற்குப் பிறகும் உள்ளே மாறாமல் இருக்கிற அதே உணர்வுகள் என ஒவ்வொரு கணமும் பிரமிப்பான உயிர்ப்பான குறும்படம். மிகச்சுலபமாக நெஞ்சை நிறைக்கிற இசை. இப்படத்தை நீங்கள் பார்த்தால், உங்களைச் சந்திக்கையில் தேநீருடன் உரையாட நமக்கொரு விஷயம் இருக்கிறது.