சிறுமழை

வானம் எனக்கொரு போதி மரம்…..

யார் எழுதியதோ

with one comment

 

நீர்க்கரைகளிலே
தனிமையிலே திரிந்திருந்தேன்

மீன் வருமளவும்
முழுவதுமாய்ச் சலித்திருந்தேன்

நதிமேல் விழும் வானிலே
மிதந்தே வரும் தாரகை
அடையா உளவை உணர்ந்தேன் உணர்ந்தேன்

வான் தரையிறங்கும்
இரவுகளில்
உனை தொடர்வேன்

நான்
நடைபழகும் கவிதைகளின்
பொருள் பெறுவேன்

நிலவே விளக்கானவன்
அடியேன் தெருவாசகன்
மெதுவாய் நடந்தேன் தொடர்ந்தேன் தொடர்ந்தேன்

எதிரில் இருந்தும் கதவைத் திறவேன்
விடையை துறந்தேன் புதிரில் சுழன்றேன்

ஆண்
அறையினிலே
விடிவதில்லை சில பகல்கள்

பெண்
வரும் வரையில்
திறப்பதில்லை அதன் திரைகள்

விழியோ ஒரு சாளரம்
மனமோ சிறு தாவரம்
ஒளியாய் வளர்ந்தாய் கடந்தாய் கடந்தாய்

பின் குறிப்பு  #1 –  இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கையில் தோன்றியது – சாதாரணமாகவே தமிழ் திரைப்பட நாயகர்களுக்கு வேலை spying தானோ?

பின் குறிப்பு #2 – பதிவின் தலைப்பை கேள்வியாகவே பாவித்தால் – பதில் – நானே தான்.

Written by Aravindan

ஜூன் 29, 2014 at 4:28 முப

இசை, பாடல் வரிகள் இல் பதிவிடப்பட்டது

Tagged with ,

Steinbeck

with 4 comments

தினசரி அலுவலகத்திற்கு சுமார் இருபது மைல்கள் சென்றும் திரும்பவும் துவங்கி நான்கு மாதங்கள் ஆகி விட்டன. மூன்று வருடங்களாக கார் ஓட்டிக்கொண்டிருந்தாலும் – அளவுக்கு அதிகமான கார்களை விழுங்கியபடி நகரத்தினுள்ளே புகுந்து செல்லும் மலைப்பாம்பை போல நீளும் நெடுஞ்சாலையில் ஊரே ஊர்கோலமாக போகிற காலை மாலை வேளைகளில் தனியாக தினமும் எல்லோருடனும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு விரைவது எனக்கு பழக்கமில்லை. இரு புறத்திலும் மேம்பாலக் கட்டுமானப் பணிகள், புழுதி பறக்கும் சாலைகள், முக்கிய நெடுஞ்சாலையில வெறும் 55 மைல் வேக வரம்பை எண்ணி எரிச்சலில் 75ல் பறக்கும் கார்கள், சதா வளைந்து கொண்டே இருக்கிற பாதை, ஆங்காங்கே விபத்தில் சிக்கி ஒன்றை ஒன்று பார்த்துக் கண்ணடித்தபடி நிற்கும் ஜோடி கார்கள் என ஒரு நொடி கூட அசராமல் ஓட்டியபடி முதல் மாதம் கழிந்தது. வழி கொஞ்சம் பழகிய பின்னர் ரோல்லர் கோஸ்ட்டரின் உச்சியில் லேசாக உடல் நம்மை விட்டு நழுவுவது போல எழுமே, அது போல கவனம் சாலையிலிருந்து எழு முயற்சித்தது. மறு கணமே அதிர்ந்து, ஸ்டியரிங்கிலிருந்து கைகளை எடுக்காமலே கன்னத்தில் அறைந்து கொண்டு நானும் என்னுடைய கவனும் இறுக்கக் கட்டிக்கொள்வதாக இரண்டாவது மாதம் கழிந்தது. பின்னர் கண்களை சாலைக்கும், கைகளை ஸ்டியரிங்கிற்கும், காதுகளை அவ்வப்போது குரலை பாடலுக்கும், கால்களை மாறும் வேகங்களுக்கும் கொடுத்து விட்டால் நினைவு ஒரு சிறிய பறவையாகி சிறகை வேறு விரிக்கத் துடிக்கும். (ராஜா ரசிகர்களே..) மோசமான திரைக்கதை போல 75, 55, 25 என நொடிக்கு நொடி மாறும் வேகத்தில் விரைகையில் திரைப்படத்தின் கடைசி காட்சியில் வெடிகுண்டை செயலிழக்க வைப்பது போல மூளைக்கும் மற்ற உறுப்புகளுக்கும் இருக்கிற இணைப்பை நடுங்கும் கைகளுடன் கத்தரிக்கத்துக் கொண்டிருந்த நான் – இப்பொழுதெல்லாம் திரைப்படத்தின் முதல் காட்சியை வெடிகுண்டை செயலிழக்க வைக்கும் நாயகன் போல சரக்கென கத்திரிக்கிறேன். சரியான வேகத்தில் சரியாக இங்கிருந்தும் அங்கும் அங்கிருந்தும் இங்கும் அணிகள் மாறியபடி தவறுகள் இன்றி விரையும் பொழுது சுலபமாக மனதில் குழப்பங்களுமில்லாத ஒரு இடத்தை அடைய முடிகிறது. நினைத்த இடத்திற்கும் காலத்திற்கும் கொக்கி ஒன்றை வீசி ஏறிச் செல்ல முடிகிறது. ஒரு காட்சியை அடைந்து விட்டு என்ன பேசுவதெனத் தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கற்பனை கதாபாத்திரங்கள் திடீரென பக்கம் பக்கமாக படபடப்பாக வசனம் பேசுகிறார்கள். கை மறதியாக வைத்த பொருளின் இடம் நினைவுக்கு வருகிறது. செய்த முட்டாள்தனங்கள், திடீர் உத்வேக முடிவுகள், சோர்வாக சில சுய பரிசோதனைகள் என முடிவில்லாத பிரமாதமான மனவெளி விரிகிறது. இதைப் பற்றி இந்த வருடம் முழுக்க ஏழுட்டு பத்திகளாக எழுதி எழுதி உங்களையெல்லாம் படிக்க வைத்துவிடலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்..

..ஆனால் John Steinbeck அறுபது வயதுக்குப் பின்னர் ஒரு ட்ரக்கில் ஏறி தன்னுடைய நாயுடன் அமெரிக்கா முழுக்க பயணித்ததை விவரிக்கும் Travels with Charley – In Search of America புத்தகத்தில் ஏற்கனவே எழுதி வைத்திருக்கிறார். வார்த்தைக்கு வார்த்தை வரிக்கு வரிக்கு படித்து பேரானந்தம் அடைந்தாலும், நிறைய வருத்தமாகவும் இருக்கிறது. 1962லேயே இவையெல்லாம் எழுதப்பட்டுவிட்டன. எழுதி யாருக்கும் தெரியாமலும் வைக்கவில்லை – ஒரு நோபல் பரிசை வேறு வாங்கியிருக்கிறார்.

”If one has driven a car over many years, as I have, nearly all reactions have become automatic. One does not think about what to do. Nearly all the driving technique is deeply buried in a machine-like unconscious. This being so, a large of the conscious mind is left free for thinking. And what do people think of when they drive? On short trips perhaps of arrival at a destination or memory of events at the place of departure. But there is left, particularly on very long trips, a large area for day-reaming or even, God help us, for thought. No one can know what another does in that area. I myself have planned houses I will never build, have made gardens I will never plant, have designed a method for pumping the soft silt and decaying shells from the bottom of my bay up to my point of land at Sag Harbor, of leeching out the salt, thus making a rich and productive soil. I don’t know whether or not I will do this, but driving along I have planned it in detail even to the kind of pump, the leeching bins, the tests to dertermine disappearnce of salinity. Driving, I have created turtle traps in my mind, have written long, detailed letters never to be put to paper, much less sent. When the radio was on, music has stimulated memory of times and places, complete with characters and stage sets, memories so exact that every word of dialogue is recreated. And I have projected future scenes, just as complete and convincing – scenes that will never take place. I have written short stories in my mind, chuckling at my own humour, saddened or stimulated by structure or content.

I can only suspect that the lonely man peoples his driving dreams with friends, that the loveless man surrounds himself with lovely loving women, and that children climb through the dreaming of childless driver. And how about the areas of regrets? If only I had done so-and-so, or had not said such-and-such-my God, the damn thing might not have happened. Finding this potential in my own mind, I can suspect it in others, but I will never know, for no one tells. And this is why, on my own journey which was designed for observation, I stayed as much as possible on secondary roads where there was much to see and hear and smell, and avoided the great wide traffic slashes which promote the self by fostering daydreams.”

(Travels with Charley – In search of America, John Steinbeck, 1962).

பின்குறிப்பு : புத்தகத்தை எங்காவது பார்க்க நேர்ந்தால் உடனே எடுத்து படிக்கவும். பார்க்க நேராவிட்டால் எங்கு பார்க்கக் கூடுமோ அங்கே சென்று நிற்கவும்.

பின்குறிப்பு 2: அதற்காக நான் இதைப் பற்றியெல்லாம் எழுதாமல் விடுவேன் என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டாம்.

Written by Aravindan

ஏப்ரல் 22, 2014 at 11:54 பிப

எண்ணங்கள் இல் பதிவிடப்பட்டது

Tagged with

ராஜா – 2013

with 11 comments

ராஜாவிற்கு கீழே நின்று எப்போதும் அவரின் துதிபாடுவோர், ராஜாவின் தலைமேல் ஏறிக்கொண்டு அவரை குறை சொல்வோர், ராஜாவுக்கு இணையாக நின்று அவ்வப்போது தட்டி கொடுப்போர், ராஜாவை பிடிக்காதோர், அதற்கும் மேலே ராஜாவின் ரசிகர்களை பிடிக்காதோர், ராஜாவைப் விரும்பாத யாரையும் விரும்பாதோர் என ராஜா இணையத்தில் இருக்கும் எல்லோரையும் வெவ்வேறு விதமாக தினசரி அளந்துகொண்டிருக்கிறார். இவர்களுக்கு மத்தியிலான இரைச்சலில் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் தேடித்தேடி புத்தகங்களை எடுத்து வந்து அமர்ந்து படித்து அவ்வப்போது நிமிர்ந்து சுற்றிப் பார்த்து சக ராஜா ரசிகர்களிடம் ‘என்னம்மா பாட்டு போட்டுருக்கார்’ என்று புளங்காகிதம் அடைவது அடியேனுடைய தினசரி வழக்கம். அப்படி 2013ல் தேடிக் கண்டிபிடித்த, பிறர் சொல்லிக் கேட்ட, ஏற்கனவே கேட்டிருந்தும் புதிதாக காதல் கொண்ட பாடல்களில் மிகப்பிடித்த பத்து பாடல்களை பட்டியிலிடுகிறேன் என்ற சாக்கில் மறுபடி இங்கு வந்துவிட்டேன்.

இந்தப் பாடல்களை நீங்கள் பிறக்கும் போதே கேட்டுக்கொண்டு பிறந்திருக்கலாம். இந்தப் பதிவை படித்த பிறகும் கேட்காமல் போகலாம். அதைப் பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை என்பதும் நான் இவைகளை சென்ற வருடம் கண்டறிந்தேன் என்பதுமே உண்மை.

எங்கெங்கோ செல்லும் எண்ணங்கள் (பட்டாக்கத்தி பைரவன்):

மொத்தம் நாற்பத்தி சொச்சம் வார்த்தைகளே – அதற்குள்ளே நீந்தியும் பறந்தும் மடங்கியும் விரிந்தும் விரைகிறது பாடல். பொதுவாக 80களுக்கு முன்னான ராஜாவின் பாடல்களை தூக்கிய ஒற்றைப் புருவத்துடனும் அதனுடனே ஒரு பக்கம் சாய்ந்த முகத்துடனும் அலட்சியப்படுத்திய எனக்கு இதுவே முதல் இன்ப அதிர்ச்சி. கேட்டவுடனே ஊரைக் கூட்டி ஒலிபெருக்கியில் ஒலிக்க விட்டு ஆடத் தோன்றும் என்று சொல்வார்களே, அது போல. (அப்படியெல்லாம் யாரும் சொன்னதேயில்லை). ராஜாவிற்கு முன்னான இசை அங்கங்கே அடையாளமாகத் தெறித்தாலும் கிட்டார், வயலின், ட்ரம்ஸ், புல்லாங்குழல் என அனைத்திலும் ராஜா வந்து ஏற்றிய புது மொழி. குறிப்பாக இரண்டாவது இசையில் வயலின்கள் ராஜாவின் காலம் தொடக்கமும் (ஜெயசுதா மூச்சிரைக்க மாடிப்படிகளில் ஓடி வந்து), அதை முடித்து வைக்கும் காற்புள்ளிகள் போன்ற ஓசைகள் அதற்கு முந்தைய காலம் (ஒரு அரைவட்டம் இடுகிறார்). சரணங்களில் ராஜா கையசத்ததும் ஒருவருக்குப் பின் ஒருவராக எஸ்.பி.பியும் ஜானகியும் தனித்தனி தனிநபர் விமானங்களில் ஜிவ்வென புறப்பட்டு வானில் பறந்தும் புரண்டும் சாகசம் காட்டுகிறார்கள். சிவாஜியும் ஜெயசுதாவும் பொம்மை விமானங்களை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு தண்ணீரில் விழுந்து தத்தளிக்கிறார்கள்.

சொல்லிவிடு வெள்ளி நிலவே (அமைதிப்படை):

எங்கு எப்போது தனிப் புல்லாங்குழல் ஓசையை கேட்க நேர்ந்தாலும் மேகங்களுக்குப் பின் மறைந்தும் வெளிவந்தும் நினைவில் நகரும் நிலவினை பின் தொடரத் துவங்கிவிடுவது வழக்கம். அறுக்க முடியாத அரை நொடிச் சங்கிலி அது. முதல் முறை ஒரு இரவில் இந்தப் பாடலை கேட்ட பொழுது பாடலை துவக்கி வைக்கிற விநோத synth இசை திடுமென காட்டுப் பாதையை திறந்து விட்டது. கூழாங்கற்களை வழிக்கு அடையாளமாக விரல்களுக்கிடையே பாதையில் விட்டபடி எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடிக்கும் எந்த உலகம் திறக்கும் என்ற வியப்பில் நடப்பதும் அங்கங்கே நிலவு தென்படுவதுமாக பல இரவுகள் கழிந்திருக்கின்றன. ராஜாவின் எண்ணம் தெள்ளத்தெளிவாகத் திருத்தங்களின்றி தாளில் எழுதப்பட்டிருக்க ஸ்வர்ணலதா தன் கூர்மையான குரலால் அதன் புள்ளிகளை இன்னமும் அழுத்தமாகக் குறிக்கிறார்.

வெற்றி வெற்றி (கட்டுமரக்காரன்):

ஒரே சொல்லின் வெவ்வேறு அர்த்தங்கள் போல மிக நெருக்கமாகவும் இறுக்கமாகவும் பின்னப்பட்டிருக்கும் சரணம் பல்லவி இசைத் துண்டுகள் என்றிருக்கும் பெரும்பாலான ராஜாவின் பாடல்களுக்கிடையே முற்றிலும் தொடர்பில்லாமல் துவங்குவதே முதலில் ஈர்த்தது. 90களில் ராஜா கண்ட தனி வகை அமைதி பாடலில் நிரம்பித் தளும்பும். சரணத்தின் கடைசி இரண்டு வரிகளில் பாடல் தனக்குள்ளாகவே சிலிர்த்தெழுந்து மயங்கிக் கலைவது மிகப் பிடிக்கும். கூடுதலாக – எஸ்.பி.பி துவக்கி முன்னெடுத்துச் செல்லும் பாடலின் பாதி வரை தென்படாமல் இருந்து விட்டு, கூட்டத்திலிருந்து யாரோ முன்னுக்கு லேசாகத் தள்ளியதைப் போல, ஒரு தபேலாவின் இடறலில் முன்னே வந்து தனக்கே உரிய கதாநாயகி-கொள்ளும்-நாணத்துடன் சித்ரா துவங்குவது இன்னமும் பிடிக்கும்.

சொல்லாயோ வாய் திறந்து (ஜானகி – மோகமுள்):

இது மாலைப் பொழுதில் அமைந்த பாடலாகவே இருக்க வேண்டும் – துவங்கும் புல்லாங்குழல் இசை முடிந்ததும் சில வினாடிகளில் சட்டென இருளத் துவங்குகிற வானத்தைப் போல வயலினில் பரவுகிற விரகத்திற்கு வேறெதுவும் காரணமிருக்க முடியாது. வானிலையை மிகச் சரியாகப் அமைத்த பின் துவங்கும் பாடலில் இருக்கிற இசைச் சங்கதிகளையும் மற்ற சங்கதிகளையும் வைத்துப் பார்த்தால் ஜானகியைத் தவிர வேறாரும் பாடியிருக்க முடியாது, பாடியிருக்கவும் கூடாது. மெட்டுக்குப் மேலே பாவங்களைத் தூவுவதை விட்டு விட்டு பாவங்களுக்கு உள்ளே மெட்டை சரியான அளவில் அனுமதிக்கிறார். மெட்டையே லேசாக உடைத்து வெளிவர முயல்கிற உணர்வுகள். ‘வெள்ளி நிற’ என்ற இடத்தில் வரி மெட்டை சடாரென மலையுச்சியில் முடிந்து விடுகிற சாலையைப் போல கைவிட்டாலும் ஜானகி ஒரு இடத்திலும் கைவிடார். ஒலிப்பதிவுக் கூடத்தில் எப்போதோ ஒரே ஒரு முறை ‘ஏழையை விடலாமோ இது போல வாட’ என்று கேட்டது கேட்கிற ஒவ்வொரு முறையும் தொண்டை முடிச்சில் கனக்கிறது.

சிட்டு சிட்டுக்கு (மௌனம் சம்மதம்):

புருவங்களை கொஞ்சம் கீழிறக்கவும். (ரொம்ப கீழிறக்கினால் மீசையாகி விடுமென பாடலாசிரியர் கபிலன் சொல்லியிருக்கிறார்). தமிழ் திரையிசைத் திருவிழாவிலேயே அரதப்பழசான கதாநாயகி அறிமுகச் சடங்கு என்றாலும் – ராஜாவின் assembly line பாடல்களில் ஒன்று தான் என்றாலும் – வெகு நாட்களுக்குப் பின் தற்செயலாக கேட்ட பொழுது இரு விழிகளை அகலத் திறந்து கவனிக்க வைத்த விஷயம் – சரணத்தின் முதலிரண்டு வரிகளில் அதன் வளைவுகளில் இருக்கிற ஏதோவொரு மர்மம் – மெட்டு, வயலின், bass guitar எல்லாம். திரைப்படத்தின் கதையைப் போல கொலையுதிரும் மர்மம் இல்லாமல் ‘மூக்கின் நுனி மர்மம் சேர்க்கும்’ வகை. அழகில் இருக்கிற கர்வம், அதன் மூலமாக எடுக்க முயல்கிற அதிகாரம் ஆகியவற்றை அடிக்கோடிடுவது போல. ஆனால் அமலாவிற்கோ நடன இயக்குனரோ இக்கருத்தில் ஒப்புதலில்லை. அமலா என்பதால் நான் கொஞ்சம் அதிகமாகவே யோசித்திருக்கலாம். (ராஜா என்பதால் இந்தப் பதிவையே அதிகம் யோசித்திருப்பதைப் போல). மேலும் – பல்லவியை லேசாகக் தலை கோதுவது போல அங்குமிங்கும் திருத்தி சரணத்தில் உபயோகித்தால் எனக்கு எப்போதுமே ’தோ இங்கயே தான் ஒளிஞ்சிருக்கேன்’ என்று கண்ணாமூச்சி விளையாட்டை முடிப்பதால் குழந்தைக்கு கிடைக்கிற அதீத ஆச்சரியம் மற்றும் மகிழ்ச்சியும் கிடைத்துவிடும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சிவகார்த்திகேயனுக்கு தியேட்டரில் விசில் பறக்கிற வினோதத் திரைத் திருவிழாவில் திருதிருவென விழித்தபடி இருட்டில் அமர்ந்திருந்த எனக்கு மான் கராத்தேவின் பிண்ணனி இசையில் இந்தப் பாடலின் மெட்டை கண்டுகொண்ட பொழுதுகளில் மட்டும் அடைந்த பெருமகிழ்ச்சிக்கும் ஆறுதலுக்கும் ஈடு இணை இல்லவேயில்லை.

எண்ணத்தில் ஏதோ சில்லென்றது (கல்லுக்குள் ஈரம்):

அநேகமாக இந்தப் பட்டியலில் மிகப் பிடித்த பாடல். எழுதி மெட்டமைக்கப் பட்டதா மெட்டுக்குப் பின்னர் எழுதப்பட்டதா என்று முதல் வரியிலேயே ஒரு சவால் – மெட்டின் அர்த்தமும் வார்த்தைகளின் இசையும் ஒன்றுடன் ஒன்று சாலப் பொருத்தம். எண்ணத்தில் நண்டுகள் குறுகுறுவென ஊர்வதாக தொடங்கும் இசை; வயலின்கள் இட்டு நிரப்பிய அணை சட்டென உடைந்து தாரைத் தாரையாக இசை வெளியேறும் இரண்டாம் இடையிசை. (நண்டுகள் ஊர்ந்தால் சில்லென இருக்குமா என்று அனுபவமில்லை). தேங்கித் தேங்கி நகரும் மெட்டின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் கூச்சம் நாணம் காதல் நம்பிக்கை என ஒவ்வொன்றையும் அரை நிலவாக தேங்கவிடுகிறார் ஜானகி. பாரதிராஜா திரையில் வடிக்க முயன்ற கிராமத்து பெண்கள் எல்லாம் ஜானகி வந்து நின்ற ஒலிக்கூடங்களில் மட்டுமே நிஜத்தில் சிரித்தும் அழுதும் சூரியகாந்திப் பூக்களுக்கு நடுவே ஓடித் திரிந்திருக்கிறார்கள். வெட்கம் பயம் சிரிப்பு அழுகை இனமும் இடமும் புரியாத வலி எல்லாவற்றையும் ஒரே பாத்திரத்தில் ஒன்றாகப் பொங்க வைத்தது போலிருக்கும் பாரதிராஜா-நாயகிகளின் முகங்களுக்கு மத்தியில் அருணா கொஞ்சம் ஆச்சரியமான மாறுதலாகவே இருக்கிறார்.

கானம் தென்காற்றோடு (கண்ணுக்கொரு வண்ணக்கிளி):

தேடிக் கண்டெடுக்கும் பாடல்களில் ராஜாவே பாடி ராஜாவே கண்மூடி ரசித்துக் கேட்கும் படத்துடன் ஒரு பாடலை இருக்கப் பெற்றால் இயற்பியல் கூடங்களில் கண்ணாடிச் சட்டத்தை உடைக்க துடிக்கும் வோல்ட்மீட்டரின் கைகாட்டிகள் போல மனம் படபடக்குமா படபடக்காதா? பெயரெல்லாம் சரி, இந்தப் படத்தை யாரும் கண்டு கொண்டாரில்லை. காதலை தொலைபேசியில் தூதுவிடுகிற பாடல் – நினைவில் மது, என் கனவில் மது, ஹலோ ஹலோ.. மது..எனக் குழையும் ராஜா – யார் அந்த மது? (கதாநாயகியின் பெயராக இருக்காது. எந்தப் பாடலாசிரியர் நாயகியை அவரின் சொந்தப் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார்?). தொலைபேசி இணைப்பு கிடைத்ததும் படபடவென காதலைச் சொல்லி விட்டு பின்னர் உணர்வின் ஆழம் கண்டது போல சரணங்களில் நடை தளர்ந்தும் நின்றும் அமர்ந்தும் வளரும் விதம் சுவாரசியம். சிறுவயதிலிருந்தே விளம்பரங்களின் கடைசியில் தொக்கி நிற்கும் கேள்வியை வெச்சவனே செய்து வரும் நீங்கள், ராஜாவைப் போல இந்தப் பாடலை கண் மூடி ரசித்துக் கேட்கலாமே?

அன்பே வா அருகிலே (ஜேசுதாஸ் – கிளி பேச்சு கேட்க வா):

கதைக்குப் பின்புலமான ஆவி, அதனுடன் காதல், ஆவிக்கும் நாயகிக்கும் அந்த எரிச்சலூட்டும் பிண்ணனி குரல் என்பதையெல்லாம் தாண்டி வெகு நாட்களுக்குப் பின்னர் கேட்ட பொழுது அவை எல்லாம் மறந்து வெறும் இந்தப் பாடலலிருந்தே அந்த அமானுஷ்யதையும் ஜேசுதாஸின் குரலில் அமிழும் துக்கத்தையும் கண்டெடுக்க முடிந்தது. bone-chillingly melancholic என்று Baradwaj Rangan ஒரு முறை சொன்னதைப் போல. (நான் பாடும் மௌன ராகம் பாடலை குறிப்பிடுகையில்). ஊஞ்சலெனக் காற்றில் கிழியும் வயலின்கள், அதிர அதிர அடிக்கும் பின்புல இசை என பாடலின் துல்லியமான உணர்வுகள் ஏற்படுத்தும் அதிர்ச்சி – வாய் வார்த்தையாகச் சொல்லிக் கேட்ட ஒரு கதைக்கு இந்தப் பாடலை வேகமாக இசையமைத்துவிட்டதையும் அதை ஒரு நாள் அவசரமாக வந்து பாடிக் கொடுத்துச் சென்று விட்டதையும் எண்ணி எண்ணி அடையும் வியப்பில் கரைந்தே விடுகிறது.

பூ பூ பூ (புது நெல்லு புது நாத்து):

இந்தப் பாடலை எப்படி இத்தனை நாள் அறியாமலிருந்தேன் என்ற அதிர்ச்சியில் மீண்டும் ஒரு முறை எழுந்து நின்று நாலாப்பக்கமும் திரும்பிப் பார்க்கிறேன். (சுற்றி யாருமேயில்லை). துவக்கம் முதல் இறுதி வரை பாடல் ஒரு நொடி கூட அயராமல் தனக்குள்ளே எடுக்கிற வேகமும் கொடுக்கிற பரவசமும் – சென்று வருடம் வேறெந்த கண்டுபிடிப்பும் நாலைந்து ஏணி வைத்து ஏறினாலும் எட்டித் தர இயலவில்லை என்பதை உயரத்தில் இருந்து சொல்லிக் கொள்கிறேன். பூ பூ பூ என ஒன்று போல் துவங்குகிற பல்லவின் ஒவ்வொரு வரியும் ஒரே இடத்தில் இருந்து விடப்பட்ட வாணங்கள் போல வெவ்வேறு உயரத்தையும் வெவ்வெறு தூரத்தையும் வெவ்வேறு வண்ணத்தையும் அடைந்து முடியும் விதம் – 80களின் திரைப்பாடல் வரிகளில் எழுதும் பாணியில் சொன்னால் – ராஜ வேடிக்கை! பூ பூ பூ புல்லாங்குழல் என்று பாடலிலேயே சொல்லிவிடுவது போல புல்லாங்குழலில் பாடல் பட்டாம்பூச்சியாக துவங்கி எழுந்துப் பறந்தும் நீரென ஓடியும் பட்டெமென பறக்கிறது. பல்லவிக்கே பத்தி முடிந்த விட்ட நிலையில் சரணங்களை ரயிலேற்றி தடதடவைக்கிறார். (கலகலத்து ஓடுது காதல் அலை). பொருத்தமாக வந்த அமர்கிற வார்த்தைகளுடன் மேலே மேலே நேர்க்கோட்டில் ஏறிக்கொண்டே செல்கிற பாடல் ’முழுவதும் கீதமென ’ என்கையில் மட்டும் லேசாகச் சரியும் பொழுது பெரும் மயக்கம். சுருக்கமாக @mayilSK சொல்வதைப் போலச் சொன்னால் – பட்டாசு.

வேல் முருகனுக்கு மொட்டை ஒண்ணு (புயல் பாடும் பாட்டு):

மிருதங்கமும் ஜதிகளுமாக வண்டியைக் கிளப்பும் பரதநாட்டிய பெண்ணை உள்ளே துரத்திவிட்டு bass guitarஐ முறுக்கிக்கொண்டே அடிக்கிற u-turn, இந்தப் பட்டியலில் இருக்கும் பாடல்களுக்கு மத்தியிலே சிறப்பான தொடக்கம். 90களில் ஏதோவொரு பட்ஜெட் தயாரிப்பாளரின் கல்லூரித் திருவிழா தான் என்றாலும் ராஜா அமர்க்களமாக மேடை போடுகிறார். மலேசியா வாசுதேவன் ஒவ்வொரு முறை ‘வேல்’ என்கிற தனி வார்த்தையை வீசுகையிலும் நீர்பரப்பை இரண்டு முறை தொட்டுப் பறக்கும் கல்லைப் போல அந்த வார்த்தைக்குள்ளேயே எதையோ styleஆகத் தாண்டுகிறார். என்னவெனப் புரியாவிட்டாலும் கூடவெ மனமும் தாண்டுகிறது. லண்டனில் இருந்தபடி தேடித் தேடி இசைத் தட்டு விற்கும் புண்ணியவான் மூலம் கண்டெறிந்ததால் அவனுக்குத் தான் மொட்டை அடிக்கணும். காரில் செல்கையில் எப்போது இந்தப் பாடல் தலைகாட்டினாலும் பாடலோடு சேர்ந்துகொண்டு வரிசையாக கார்களை முன்னேறிக் கொண்டு சென்று விட்டு பாடல் சடாரென சட்டையை முழங்கைக்கு மேலே மடக்கிக்கொண்டு ’மச்சி உன் தங்கச்சி’ என எகிறும் போது என்ன செய்வதென காருக்கும் தெரியவில்லை எனக்கும் தெரியவில்லை.

கொசுறு – பட்டியலில் இடம்பெற முயன்ற மற்ற சில பாடல்கள் – சக ரசிகரான இசையமைப்பாளர் மரகதமணி ஆற்றைப் போல ஓடும் என்று அழகாகவும் மிகச் சரியாகவும் வர்ணித்த ‘பகலிலே ஒரு நிலவினைக் கண்டேன்’ (நினைவே ஒரு சங்கீதம்); மகிழ்ச்சியை முழுக்க முழுக்க அறுவடை செய்கிற ‘காட்டுல தலையாட்டுற சிறு ஆவரம் பூவே (சொல்ல மறந்த கதை –  பாடல் அறிமுகம் – நன்றி @equanimus); நகைச்சுவை நடிகர்களுக்கு ஒரு காதல் பாடலும் காதலர்களின் பாடலில் நகைச்சுவையும் ‘கடலோரக் கவிதையே’ (சின்னவர்); பிரிந்திருக்கும் அப்பா-மகள், காசைத் தேடி விரையும் கோமாளிகள், வில்லனிகளின் கூடாம் என பாடலில் நம்மை கடத்திச் செல்லும் தாயறியாத- அரங்கேற்ற வேளை), ஒரு சிறுகதையை எழுத வைத்த ‘என்ன மறந்தாலும்’ (காதல் சாதி), மற்றுமொரு கடிதம், மற்றுமொரு சோகம் (சின்னச் சின்ன – ராஜகுமாரன்).

Written by Aravindan

ஏப்ரல் 22, 2014 at 4:08 முப

எண்ணங்கள் இல் பதிவிடப்பட்டது

Tagged with

பயணிகளின் கவனத்திற்கு

with 10 comments

முன்னறிவிப்புகள் ஏதுமின்றி திடீரென்று வரிசையாக வெள்ளிக்கிழமைகளின் மாலைகளில் விமானப் பயணங்கள் அமைந்து விட்டிருந்தன. காலையில் கண் விழித்துக் குளித்து முடித்து அவசரமாக அலமாரியில் முன்னும் பின்னுமாக தேடும் கையில் கிடைக்கும் சட்டை போல ஒவ்வொரு பயணமும் ஒவ்வொரு நிறம், விதம். அழுத்தமான சிறுகதையை ஒவ்வொரு வாரமும் தனியே தேடிச் செல்வதைப் போல. மிகச்சிறிய வட்டத்தினுள் இருக்கும் உறவினர்கள் நண்பர்கள் என அனைவரையும் தொடர்ச்சியாக சந்திக்க நேர்ந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்பு வரை இலக்கில்லாத உரையாடல்களினால் எங்களது வார இறுதியின் நேரங்களை ஒன்றாக நிரப்பிக்கொண்டிருந்தோம். ஒரு திருமணமோ, பிரிவோ, தோல்வியோ, மரணமோ, மாற்றமோ – வரிசையான நிகழ்வுகளின் மூலம் எல்லோருமாக அடுத்த கட்டத்திற்கு ஒரே சமயத்தில் நகர்கிறோம் – ஒரு இருக்கை காலியானதும் வரிசையில் உட்கார்ந்திருக்கும் அனைவரும் எழுந்து மற்றொரு இருக்கை நகர்ந்து அமர்ந்து காத்திருப்பதைப் போல. வெள்ளிக்கிழமைகளில் ததும்பும் உற்சாகத்தை பத்திரமாகவும் அவசரமாகவும் உள்ளங்கைகளில் வீட்டிற்கு கொண்டு வந்து விட்டு அடுத்த இரண்டு நாட்களுக்கு என்ன செய்வது என்று விழிப்பதே எனக்குப் பழகியிருந்தது. இந்த மாற்றத்தினுள் அடங்காத என் வெள்ளிக்கிழமைகளை வியாழன் இரவுகளிலேயே பெட்டியினுள் பெரும் பிரயத்தனத்துடன் திணிக்கத் துவங்கியிருந்தேன். புதன்கிழமைகளிலேயே சலவை. கழுவாமல் மாலை அவசரமாக எறியப்படும் மதிவு உணவுப் பாத்திரத்தை திங்கட்கிழமை காலை திறக்க பயந்து வெள்ளிக்கிழமை மதிய உணவு உணவகங்களில். எந்த தாமதத்தையும் அனுமதிக்கக் கூடாதென சீக்கிரமே எழுந்து வீட்டைவிட்டு வெளியேறி வெட்ட வெட்ட எழத்துடிக்கும் அலுவலை எதிர்கொள்ளுதல். பொதுவாக மூன்று மணியிலிருந்தே இருப்பு கொள்ளாமல் தவிப்பது. தவறியும் ஏதும் அலுவலக சந்திப்பிற்கு வார்த்தையையும் தலையையும் தராமல் இருப்பது. வார்த்தைகளை எடுத்து கொடுத்தும் முடிக்க உதவியும் விரைவாக உரையாடல்களை கடக்க நினைப்பது. விமானம் புறப்படும் நேரம், நிலையம் சென்று அடையும் பயண நேரம், அதற்கு டாக்ஸி, அதற்கு முன்பாக அத்தனை அலுவலக சந்திப்புகளையும் மாற்றுதல், போகும் வழியில் மழை, அல்லது பனி, சில நாட்களில் எதற்கெனத் தெரியாமல் வெயில்.

இத்தனை பரபரப்புடன் நிலையத்தை அடைந்து இன்னும் இன்னும் ஏராளமானோருடன் கூட்டத்தில் சேர்கையில் என்னுடைய அவசரம் மட்டும் லேசாக துருத்திக்கொண்டிருக்கிறது. நீல நிறச் சுவரில் ஓரிடத்தில் மட்டும் இரண்டு முறை இழுத்ததால் சற்றே அடர்ந்த நீலம் போல. பெரும்பாலான வெள்ளிக்கிழமைகளில் பயணித்து பழகிய மக்களின் இடையே என்னுடைய பெட்டியின் கால் சக்கரங்களின் அவசரம், காலணிகளை பாதுகாப்புச் சோதைனைகளுக்குக் கழற்றி பின் மாற்றும் தீவிரம், விமான அறிவிப்புகளை எதிர்நோக்குதல், தாமதத்தை எதிர்கொள்ளுதல் என அனைத்தும் தனித்து தெரிகிறது. நேரே நிமிர்ந்து அனைவரும் விமானத்தில் ஏற வரிசையாக நிற்கையில் நான் மட்டும் தலையை சாய்த்து முன்னே பார்ப்பது போல. தாமதங்கள், வானிலை, பயணத்தின் மறுமுனையில் காத்திருக்கும் காதல், வரவிருக்கும் திங்கட்கிழமை என்பதைச் சுற்றிய சம்பிரதாய உரையாடல்களின் ஊடே மிதமான அவசரத்துடன் அனைவரும் கடந்து செல்கின்றனர். நான் மட்டும் கொஞ்சம் அதிகப்படியான கவனத்தை ஈர்க்கிறேன் – நிச்சயமாக அந்தப் பக்கம் எனக்காக காத்திருப்பது காதலியே என்று சில முதியவர்கள் அடிக்கோடிடுவதோ, சிறிய குடும்பத்தினர் ஒன்றாக என்னைப் பார்த்து பளீரென்று புன்னகைப்பதோ. விடுமுறை பயணங்களுக்கென எப்போதேனும் விமானத்தில் பிரமிப்புடனும் கவனத்துடனும் பயணம் செய்து பழகியிருந்த எனக்கு அந்த மூன்று மாதங்களில் வரிசையாக பயணங்கள் மேற்கொள்ளத் துவங்கி மெல்ல மெல்ல ஊஞ்சலின் வேகத்தை மற்றவர்களின் வேகத்திற்கு இணையாக குறைப்பதைப் போல கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொஞ்சம் முன்சென்றும் பின்தங்கியும் அலைகிறேன். பயணத்திற்கான காரணம் மட்டும் ஒரு ரகசியம் போல மனதில் படபடவென துடிக்க சரியான இடத்தில் சரியான அளவில் பாவனைகள் புன்னகைகள் உரையாடல்கள் என பயில்கிறேன். கூட்டங்களில் தனித்திருப்பதை எப்போதும் நாடிக்கொண்டிருப்பவனுக்கு மற்றுமொரு அபாரமான வழி.

ஒரு நாள் விமானம் தாமதமானதாக அறிவிப்பு. அலைபேசி இன்னும் சில நிமிடங்களில் அணைந்துவிடக்கூடும். மின் இணைப்புடன் இருக்கும் இருக்கைகள் அனைத்தும் நிரம்பியிருக்கின்றன. எல்லோரும் கன்னத்தில் ஒரு கையும் அலைபேசியில் ஒரு கையும் கவிழ்ந்த தலையுமாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள். சிலர் தலை குப்புற தூங்குகிறார்கள். இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் கிளம்பப் போகும் விமானங்களின் தளங்கள் வரிசையாக இருக்க, எங்கும் மக்கள் மக்கள். அவர்களை விட்டு விலகி நடக்க நடக்க பின்னரவில் கிளம்பும் விமானங்களின் தளங்கள் மிகச் சொற்ப மக்களுடன் இன்னும் பரபரப்பு தொற்றிக்கொள்ளாமல் திறந்திருக்கின்றன. மின் இணைப்புடன் மூன்று பேர் அமரக்கூடிய இருக்கை ஒன்றில் ஓரமாக ஒரு பெண் மட்டும் அமர்ந்திருக்கிறாள். அதனுடனான மேஜையில் கவிழ்த்து வைக்கப்பட்ட அவளின் அலைபேசி. என்னுடைய அலைபேசியையும் இணைத்து விட்டு மேஜையில் அதை தலைகுப்புற கிடத்தி விட்டு இருக்கையின் இந்தக் கோடியில் அமர்கிறேன். இருவருக்கும் இருக்கும் அலுப்பு எந்த வார்தையினாலும் தாண்டி விடமுடியாதபடி எங்களுக்கிடையே இருக்கும் இருக்கையில் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அத்தனை தூரம் பொது பாவனைகளை கடந்து அந்த அலுப்பில் அவளுடன் இணைந்ததைப் போல உணர்கிறேன். அவ்வப்போது ஒரு யோசனை மங்கிவிடாமல் தூண்ட வேண்டி ஒரு மிடறு தேநீரை அருந்துகிறாள். எங்களுக்கு எதிரே விமான ஓடுதளம் மெல்ல ஊர்ந்து அரை வட்டம் இட்டுத் திரும்பி வேகம் பிடித்து ஓடுகிறது. வரிசையாக ஒன்றன்பின் விமானங்கள் காத்திருக்கின்றன. பலமாக மழை. அலைபேசி அமைதியாக அதிர்ந்து திரும்பும் ஒலி கேட்டு குனிந்து என்னுடைய அலைபேசியை பார்த்தவன், என்னுடையதல்ல என்பதை உணர்ந்து சட்டென திரும்பி அவளுடைய அலைபேசியை பார்க்கிறேன். பார்த்திருக்கக் கூடாதென்று உணர்ந்து அதை சரிபடுத்தி விடலாம் என்பதைப் போல எதிர்பக்கம் முழுதாக தலையை திருப்பிக்கொள்கிறேன். விடாமல் சொட்டும் மழைத்துளி போல அவளுடைய அலைபேசி சரியான இடைவேளைகளில் அதிர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. அவள் அதை திருப்பி எடுத்து பார்ப்பதாகத் தெரியவில்லை. பள்ளி மாணவர்கள் வரிசையில் காத்திருந்து நீளம் தாண்டுவது போல எதிரே விமானங்கள் சத்தமின்றி ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நகர்ந்து எழுந்து பறக்கின்றன. ஒவ்வொன்றின் சிறிய ஜன்னல்களிலும் யாரோ. அவர்களின் வெள்ளிக்கிழமை மாலைகள். திரும்பும் திங்கட்கிழமையின் காலைகள். அவ்வப்போது என்னுடைய அலைபேசியும் மேஜையில் அதிர்கிறது. அதிரும் பொழுது அதைச் சுற்றி மெல்லிய செவ்வகமாக ஒளி. அவளைப் போல நானும் அதை புறக்கணிக்கிறேன். சில நேரத்திற்கு தகவல்களும் மழையும் தரையிறங்க விமானங்களையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நீண்ட பயணங்களில் முதல் விமானம் எப்போதும் கொஞ்சம் அலுப்பிலும் களைப்பிலுமே கழிந்துவிடுகிறது. மீண்டும் காத்திருந்து இரண்டாவது விமானத்தில் புறப்பட்ட பின்னரே உண்மையில் அந்த வாரத்திற்கும் வார இறுதிக்கும் இடையேயான காலத்திலும் வெளியிலும் பயணிக்க முடிகிறது. விமானம் தரையை விட்டெழும் நொடியில் உண்மையில் உடலும் மனதும் லேசாவதை உணர முடிகிறது. அதற்கு ஏதுவாக விமானத்தின் உள்ளே மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒளி. இன்னும் கனிவான புன்னகைகள். ரகசியமாக புத்தகங்கள். முழுமையான தூக்கம். வழக்கம் போல நான் ஜன்னலுக்கு அருகே அமர்ந்து அரை நிலவின் வெளிச்சத்தில் நதிகளையும் ஏரிகளையும் வெறும் காடுகளையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். உடனே எழுத வேண்டும் போலத் தோன்றுகிறது. அத்தனை உயரத்தில் அத்தனை ஆழத்தில் எந்தக் காட்சியையும் எந்த நினைவையும் அதற்கு வெளியே இருந்து கவனித்து எழுதி விட முடியும் என்பதைப் போல. எனக்குப் பக்கத்திலிருப்பவர் கொஞ்சம் வைன் அருந்துகிறார். அவருக்கே முன்னே அமர்ந்திருக்கும் அவரின் துணை அவ்வப்போது ஏதேனும் திரும்பி சன்னமாக கேட்கிறாள். ஒரு கட்டத்தில் ஏதும் சொல்லாமல் திடீரென அவளின் வலது கை தலைக்கு மேலே இருக்கையை தாண்டி நீள, ஒரு நொடி தாமதிக்காமல் இவர் அதை தன் கையில் எடுத்து அலுப்புக்கு இதமாக அழுத்தத் துவங்குகிறார். பின் கையை இறுகப் பற்றுகிறார். கைகளை விலகிக் கொள்ளும் போது சில நொடிகளுக்கு முத்தத்தை விட மிக மெல்லிய ஸ்பரிசம். அவர்களின் காதலை தனித்து விடுவது போல ஏனோ என் தலைக்கு மேல் இருக்கும் விளக்கை அணைத்து விடுகிறேன். விமானம் எங்கோ ஒரு இடத்தில் மழைக்கு அருகே நெருங்குகிறது. தொலைவில் தொடர்ச்சியாக மின்னல்கள். கிளை போல் பிரிந்து படராமல் மேகங்களுக்கு மேலே வானில் வெறும் வெளிச்சமாக ஒரு குறைந்த ஒளி தரும் விளக்கைப் போல எரிந்து அணைகிறது. பளீரென வெள்ளையாக இல்லாமல் லேசாக செந்நிறம். ஓரிடத்தில் இல்லாமல் அங்கும் இங்குமாக, எதற்குப் பின்னோ மறைந்துகொண்டு பூடகமாக. அடுத்து எப்பொழுது எங்கே ஒளிரும் என்று தெரியாமல் பார்த்தபடி இருக்கையில் அவரும் ஜன்னலின் வழியே பார்க்கத் துவங்குவதை உணர்கிறேன். நான் கொஞ்சம் பின்னகர்ந்து அவரின் பார்வைக்கு வழி விடுகிறேன். விசித்திரமான திரைக் காட்சி போல விடாமல் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மின்னல்கள். ஒரே ஒரு இடத்தில் அவர் அதை ரசித்து ஒற்றை வார்த்தையில் ஏதோ சொல்ல அவரைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறேன். என்ன வார்தையை சொன்னார் என்பது தேவைப்படவில்லை. தரையிறங்கும் வரை பேசிக்கொள்ளாமல் இருவரும் மின்னல்களை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அனைத்து வெள்ளிக்கிழமை பயணங்களும் பனிக்காலமும் முடிந்த பிறகு அடர்ந்த மரம் ஒன்றின் கீழே கண்ணுக்குத் தெரியாத விழுதுகளின் அடியில் ஒரு துளி தீப்பிடித்தது போல அங்குமிங்குமாக மின்மினிப் பூச்சிகளின் வெளிச்சம். தரையிலிருந்து ஒரே உயரத்தில் ஏராளமாக சிதறியிருந்தன. மாடியிலிருந்து பார்க்கும் தூரத்தில் என்னவென்று புலப்படவில்லை. மாலை மங்க மங்க வெளிச்சம் பிரகாசமாகத் துவங்கியிருந்தது. இரண்டு நிமிடங்களில் வருகிறேன் என்று அறை நண்பனிடம் சொல்லிவிட்டு கீழே சென்று மரத்திற்கு அடியில் கொஞ்சம் யோசனையுடன் நடக்கிறேன். எதையேனும் அறுத்து மின்மினிப் பூச்சிகள் கொட்டிவிடுமோ என்பதைப் போல. நெருங்கிப் பார்த்ததும் தரையில் வளர்ந்திருக்கும் புற்களின் நுனியில் வீற்றிருக்கின்றன பூச்சிகள் என்றறிகிறேன். ரகசியம் அறிந்த நிம்மதியுடன் வீடு திரும்பி மாடியிருலிருந்து இன்னும் ஒரே ஒரு முறை மின்மினிப்பூச்சிகளை கூர்ந்து கவனிக்க அவை மேஜையில் ஒளிர்ந்து அதிர்ந்த தகவல்களையும் தூரத்தில் கண்ட மின்னல்களையும் நினைவிலிருந்து எடுத்து கண்ணுக்கு தெரியாத இணைப்பில் ஒரு நொடியில் இணைக்கிறது.

[..]

தோன்றிய எண்ணத்தை தோன்றிய கணத்தில் ஏதேனுமொரு குளத்தில் எறிந்து சலனத்தை ஏற்படுத்த விழையும் பழக்கத்தை விட முயற்சிக்கிறேன். சில சமயங்களில் அலைபேசியை எடுத்த பின்பு ஒரு கணம் யோசித்து அதை மீண்டும் கீழே வைக்கிறேன். சில சமயங்களில் சமூக தளங்களில் அல்லது அரட்டைப் பெட்டியில் எழுதிய பின் அழிக்கிறேன். எறியாத கற்கள் ஒவ்வொன்றும் எனக்குள்ளே உள்ளே மெதுவாக எரிகல்லைப் போல விழுவதை பார்க்கவும் உணரவும் மிகப்பிடிக்கிறது. நால்வர் இருக்கும் அரட்டைக் குழுவில் அன்று கை மீறி கோபத்தில் சில கற்கள் விழுந்து விட்டன. எறிந்த கையுடன் அலைபேசியை அணைக்குமாறு விமானத்தின் அறிவிப்பைக் கேட்டு அலைபேசியை அணைத்தும் ஆயிற்று. அடுத்த நொடியில் ஜன்னலில் முழு மாலை நிலா உதிப்பதை காண்கிறேன். அத்தனை தொடர்புகளையும் உலகோடு கீழே விட்டு விமானம் மேகங்களுக்கு அப்பால் விரைகிறது. அசையாத கடலுக்கடியே கிடக்கும் உலகினுள் முழுக முடியாமல் திடுமென ததும்பி மேலேறியது போல நிலா. வெவ்வேறு வானங்களை ஒன்றின் மேல் ஒன்று அடுக்கியது போல அடர் நீலம் அதற்கு மேல் இளஞ்சிவப்பு அதற்கு மேல் வெளிர் நீலமுமாய் வானமும் அதனூடே நகரும் நிலவும். ஒன்றிரண்டு புகைப்படங்கள் எடுப்பதுடன் அதை புறக்கணிக்க முயல்கிறேன். இன்னமும் கோபத்தை கட்டுப்படுத்த தெரியாதது, கோபம் வெளிக்கொண்டு வந்துவிடுகிற நெருக்கமும் அதன் இருப்பை உணர்ந்து ஏதோ அச்சமும் எல்லாமுமாக குழப்பமும். எதிர்புறத்தில் எல்லோரும் ஜன்னலை இழுத்து மூடியிருக்கிறார்கள். ஒன்றரை மணி நேரமும் விடாமல் உடன் வரப்போகிற நிலா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கவனத்தை ஈர்க்கிறது. எதனுடனும் தொடர்பில்லாமல் கையில் அலைபேசி லேசாக இருக்கிறது. கண்கள் அதுவரை அறிந்த அளவுகளில் பொருந்தாமல் கீழே கட்டிடங்கள், வயல்கள், ஏரிகள். ஒரு கல்லை எறிந்தால் கீழே சென்றடைய வெகு நேரமாகும். தொடர்ச்சியான பயணங்களில் ஒவ்வொரு முறை அந்த உயரத்தை அடைந்ததும் உணர்கிற ஆழத்தை மற்ற நாட்களிலும் அடைய முயன்று கொண்டிருக்கிறேன் – இணையமில்லாமல் இரு வாரங்கள், அலைபேசியில்லாமல் ஒரு நடை, புத்தகங்களுடன் மட்டுமே ஒரு வார இறுதி. அந்த கணங்களின் துல்லியத்தை இந்த விமானப் பயணங்களிலேயே கண்டறிந்து பெற்றதை உணர்கிறேன். அதற்குப் பின் நிலவு மிக எளிதாக என்னை ஆட்கொள்கிறது.

இருபது நிமிடங்களில் தரையிறங்கப் போவதாக அறிவிப்பு. எல்லோரும் அசைய முடியுமா என்று பரிசோதிப்பது போல ஒரு முறை அசைந்து அடங்குகிறார்கள். விமானம் அது வரை பயணித்த திசைக்கு நேரெதிரே மெல்லத் திரும்பியபடி கீழிறங்குகிறது. ஜன்னலை விட்டு கரை ஒதுங்கும் நிலவை தலை திருப்பி பார்த்திருக்கையில் ஒரு நொடி வெறுமைக்குப் பின் மிகப் பிரகாசமாக சூரிய அஸ்தமனம். சில நொடிகளுக்கு ஏதும் புரியவில்லை. விமானம் நேராகி கீழிறங்க இறங்க காட்சி தெளிவாகிறது. வீட்டிலே மாடியிலிருந்து கட்டிடங்களுக்கு அப்பால் காண முயன்ற சூரிய அஸ்தமனத்திற்கும் முழு நிலவிற்கும் இடையே அது வரையில் ஒரு நேர்க்கோட்டில் பயணித்திருக்கிறேன் என்பது அடங்காத ஆச்சரியமாக விழிகளில் விரிகிறது. அத்தனை உயரம், அந்த திசைகள், அந்த உதயமும் அஸ்தமனமும் அதன் பின்னான எளிய உண்மையும் தரையிறங்கும் வரை மூச்சை கொஞ்சம் நிறுத்தியே வைக்கிறது. அலைபேசியை மீண்டும் உயிர்பித்து அந்த பிரமிப்பை கல்லெறிய நினைத்து உடனே கைவிடுகிறேன். அரட்டைக் குழுவில் ஏராளமான குறுந்தகவல்கள் – அங்கும் வானிலை சட்டென மாறியிருக்கிறது. அங்கும் இந்த பிரமிப்பை கல்லெறியாமல் ஒரு வருடத்திற்குப் பின்னர் இங்கே இந்த குளத்தில் எறிகிறேன்.

[..]

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் அமெரிக்காவிற்கு பணி நிமித்தமாக குடி புகுந்த பொழுது நினைத்தால் இரண்டு மணி நேரத்தில் காரிலோ பேருந்திலோ நியுயார்க்கை வார இறுதிகளில் அடைய முடிந்தது. அடைந்ததும் ஒவ்வொரு முறையும் கால்கள் கொள்ளும் உற்சாகத்தை உணர வேண்டியே மீண்டும் மீண்டும் பயணித்திருக்கிறேன். தனியே ஊர்சுற்றுதல், நண்பர்களை சந்தித்தல், அந்நியர்களை சந்தித்தல் என நியுயார்க்குடன் நெருங்கிப் பழகியிருந்தும் கணங்களையும் காலத்தையும் உற்று கவனிப்பவனுக்கு மூன்று வருடங்களில் மூன்று சந்திப்புகள் மட்டும் அழுத்தந்திருத்தமாக மனதில் பதிந்திருக்கிறது. மூன்று சந்திப்புகளிலும் நீண்ட இரவுகள், நடந்தே கடந்த சாலைகள், இசையும் புகையும் கசியும் விடுதிகள், அதிகாலையைத் தொடத் தொட உரையாடல்களில் ஏற்படும் நீண்ட மௌனங்கள், மழுங்கும் வார்தைகளின் முனைகள், கண்களில் ஏராளமான தூக்கம் என கழிந்தன. முதல் சந்திப்பில் நாங்கள் மூவரும் அறிமுகமாகி அதன் பின்னர் வெறும் மின்னஞ்சல்களில் குறுந்தகவல்களில் மின்னரட்டைகளில் மிகவும் நெருங்கியிருந்தோம். நேரில் சந்திக்காமலே இரவெல்லாம் நீளும் அரட்டையில் பயங்கள், வருத்தங்கள், மகிழ்ச்சிகள் என மிக எளிதாக ஒவ்வொருவரின் அந்தரங்கத்தினுள் நிழல்களாக அனுமதிக்கப்பட்டோம். விருப்பம் போல நடந்து செல்லும் மலைப்பாதைகளில் சில சமயங்களில் பாதி தூரம் வந்தபிறகு வந்த பாதையை கவனிப்பது போல மூவரும் அவ்விடத்தை அடைந்து விட்டிருந்தோம். வெகு அரிதாக தொலைபேசியில் உரையாடி விரல்களில் விரைவாக வளரும் வார்த்தைகளால் மட்டுமே கொண்டு நட்பு பலமாகியிருந்தது. பல மாதங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் நியுயார்க்கில் சந்தித்த பொழுது இரண்டாம் முறை நேரில் சந்திக்கும் நண்பர்களும் ஒன்றரை வருடத்தில் அடைந்த நெருக்கமும் ஒன்றில் ஒன்று அடங்காமலும் ஒன்றுடன் ஒன்று பொருந்திக்கொள்ளாமல் வேடிக்கையாக சங்கோஜப்பட்டோம். மிகத் துல்லியமாக உணர்ந்த கணம் அது – மூவரும் அத்தனை நேரம் நீருக்குள்ளே அமிழ்ந்தபடி மங்கலான ஒளியிலும் அலையிலும் வினோதமாகக் கலையும் ஒவ்வொருவரின் பிம்பங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு திடீரென நீருக்கு மேலே தலையை தூக்கிச் சிலுப்பிக்கொண்டு பிடித்திருந்த மூச்சை பலமாக விட்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பது போல. சம்பிரதாயமான உரையாடல்களின் ஊடே கண்களைப் பார்த்தோ குரல்களை செருமிக்கொண்டோ ஒரு கேலியாகக் கூடவோ அந்த நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு கொண்டாட்டத்திற்காக சேர்ந்திருந்தால் கொஞ்சம் எளிதாக இருந்திருக்கலாம் – இன்னமும் குழப்பங்களுடனும் கவலைகளுடனுமே இருக்கிற மூவரும் நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்திக்கொள்வது இன்னும் அவசியமாகவும் இன்னும் கடினமாகவும் இருந்தது. நியுயார்க் நகரின் பிரமாண்ட இருப்பே எங்களின் கவனங்களை கொஞ்சம் கலைத்தது. அதன் பெரும் கட்டிடங்களை ஆயிரமாயிரம் விளக்குகளை அண்ணாந்து பார்த்தபடி நீரில் விழுந்து அசையும் அதன் பிம்பங்களை அவ்வப்போது கவனிப்பது போல அந்த நெருக்கத்தை அவ்வப்போது கவனிப்பதோடு விட்டுவைத்தோம். மீண்டும் ஒரு நீண்ட இரவுக்குப் பின் அதிகாலை தூங்கச் சென்று மதியம் எழுந்து நியுயார்க்கை விட்டு ஒவ்வொருவராகக் கிளம்பத் துவங்கினோம்.

மூன்றாவது சந்திப்பு எனக்கும் நகரத்திற்கும் மட்டுமானது. பணி நிமித்தமாக இடம் மாறுவதால் அதுவே நியுயார்க்குடன் கடைசி சந்திப்பாக இருக்கலாம். அதிகாலையில் இந்தியாவிலிருந்து வரும் விமானத்திற்காக காத்திருந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் வார நாளில் ஆள் அரவமில்லாத நியுயார்க்கில் தனியாக சுற்றித் திரிந்துகொண்டிருந்தேன். அந்த இரண்டு சந்திப்புகளில் சென்ற இடங்களை தனியே நடந்து கடக்கும் பொழுது அந்த சந்திப்புகளின் நினைவுகளை ஆழமாக பதித்துக்கொள்ளவே வந்தது போல நின்றும் அமர்ந்தும் நடந்தும் நேரத்தை கடந்தேன். ஒரே ஒரு புத்தகம் எழுத நேர்ந்தால், ஒரே ஒன்று மட்டும் எனில், அது நிச்சயம் இதைப் பற்றி தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதற்கு முன்னால் ஒரு முறை விமானத்தில் நியுயார்க்கை கடந்து செல்லுதல் மிக மிக அவசியம்.

[..]

பின்குறிப்பு #1 – பதிவின் இடையே படத்தை வைக்க ஏனோ விருப்பமில்லை. விமானத்திலிருந்து எடுத்த படம் இங்கே.

பின்குறிப்பு #2 – இந்தப் பதிவு லாஹிரியின் இந்தப் புத்தகத்திற்கும், ராஜாவின் இந்தப் பாடலுக்கும்.

Written by Aravindan

ஏப்ரல் 13, 2014 at 10:55 பிப

எண்ணங்கள் இல் பதிவிடப்பட்டது

என்னமோ ஏதோ

with 7 comments

ஓராயிரம் பிரச்சினைகள் விடாமல் அலாரமடிக்க கண் விழித்து அவசர அவசரமாக ஆர்வமேயில்லாமல் தயாராகி கூச்சமேயில்லாமல் கொட்டோ கொட்டென கொட்டிக்கிடக்கும் இலைகளுக்குள்ளே கால்கள் புதைய புதைய நடந்தோ ஓடியோ டாக்ஸி பிடித்தோ கார் ஓட்டிச்சென்றோ மெட்ரோ ஸ்டேஷனை அடைந்து ரயிலேறும் எங்களை (ரயில் கொஞ்சம் பெருமூச்சு விடுகிறது) தீவிர யோசனைகளுடன் இழுத்துச் சென்று கடைசி ரயில் நிலையத்தில் தினசரி தள்ளி விடுகிறது ரயில். தத்தமது விதிகளை நொந்தபடி தத்தமது மொழியறிவுக்கு எட்டிய வசவுகளை குறிப்பிட்ட ஒருவரின் மீதோ பொதுவாக சமூகத்தின் மீதோ அல்லது சற்று முன்னமே ரயிலில் கண்ட யாரோ ஒருவரின் மீதோ வீசியபடி படிகளில் இறங்கி ரயில் நிலையத்தின் வாசலை அடைந்து அடுத்த பேருந்துக்கோ டாக்ஸிக்கோ நண்பரின் காருக்கோ ஆஃபீஸ் வேனுக்கோ காத்திருக்கையில் “அடுத்தது என்ன?” என்ற அருட்பெரும் கேள்வி எல்லோர் மனதையும் அறைவது மிகவும் சாதாரண விஷயமே. (இங்கே நீங்கள் கொஞ்சம் மூச்சு விடலாம்). இருந்தும் எங்களில் சிலர் மட்டும் தங்களின் சஞ்சலத்தை ஊரறிய உலகறிய பளிச்செனத் தெரியப்படுத்துகிறார்கள். எதிர் வரும் பிசாசிடம் தங்களது குழந்தையை வழங்கும் மூர்க்கத்துடன் strollerஐ தள்ளிச் செல்லும் சில இளம் தாய்மார்களோ, காப்பி கலர் கோட்டின் காலரில் பூத்திருக்கும் தலை மட்டும் வாடித் தொங்கியபடி வதங்கி நிற்கும் வயசாளிகளோ, இம்மி விலகினாலும் விம்மத் துவங்கும் சாத்தியங்கள் தெரியும் காதல் ஜோடியினரோ இல்லை வளர்ந்ததும் சமூகத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கும் அத்தனை சாத்தியங்களும் கொண்ட சில சிறுவர் சிறுமியரோ – என்ன காரணத்தாலோ சூட்சுமத்தாலோ  விறுவிறுவென நடந்து வந்து ரயில் நிலைய வாயிலைத் தாண்டி தானியங்கி கதவுகளின் சென்சார் கண்கள் எட்டும் எல்லையில் மிகச்சரியாக நின்றுகொள்கிறார்கள்.  இரண்டாகப் பிரிந்திருக்கும் வாயிலை மூடி மூடி விளையாடி மகிழ்ந்த ஜோடிக் கதவுகளில் ஒன்று மட்டும் கதவை முழுதாக மூட இத்தனை தூரமே இருக்கும் நொடியில் அதிர்ந்து யாரென்றும் என்னதென்றும் அறியாமல் உறுமியபடி பின் விலகினாலும் மூளையின்றி மீண்டும் மீண்டும் முயலத் துவங்கும்.  குளிரினால் வாயிலுக்குள்ளேயே தங்கியபடி காத்திருப்போரும்  வெயில் வேண்டி வாயிலுக்கு வெளியே உலவியபடி காத்திருப்போரும் அவ்வப்போது திரும்பிப் பார்த்து பார்வையாலே  சுட்டெரித்தாலும் சம்பவத்தில் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் வெறித்துப் பார்த்தபடி அசையாது நின்று சுற்றுவட்டாரத்தின் சூழ்நிலையில் ஒரு வினோத சலனத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பது வாரம் ஒரு முறையாவது நிகழ்ந்துவிடுகிறது. உள்ளே நின்றபடி எனக்கு முன்னே நொடிக்கு ஒரு முறை துடிக்கும் கதவையும் அதற்கு அப்பால் நிற்பவரையும் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டேயிருப்பது ஒரு பறவையின் வியூகக் காட்சியாக யோசித்து பார்ப்பதனாலோ என்னவோ எனக்கு வித்தியாசமான ஆனால் ஆழமான காட்சியாக இருக்கிறது. அமரர் வாலி கூட ஒரு வாசலை மூட விட்டால் தானே மறுவாசல் வைப்பான் இறைவன் என்றார்? யாரேனும் அவர்களை நெருங்கி நிலைமையை விளக்கிச் சொல்லி அவர்களை கொஞ்சம் நகர்த்தி இருவருமாக சிரித்து ஓ எத்தனை பிரகாசமான சூரிய ஒளி வீசுகிறது இன்று என எல்லோரும் புன்னகைக்கும் தருணமோ மலிந்த வன்முறையை தங்களின் கோட்டு பாக்கெட்டிலும் கைப்பையிலும் மறைத்து வைத்து திரியும் இந்த மாநகரிலே யாரேனும் அவர்களை இழுத்துச் சென்று அடிவயிற்றில் குத்தும் தருணமோ வரும் வருமென நான் காத்திருந்தும் ஏதும் நிகழ்வதேயில்லை. காதில் இயர்ஃபோன்களுடன் லேசாக கைகால்களை உதறியபடி பாடிக்கொண்டிருப்பவராக இருந்தாலும் (நிற்க – இவர்களுக்கு பெரும்பாலும் யுவன் ஷங்கர் ராஜாவின் குரல் பொருத்தமாக இருக்கும் என்பது என் மேன்மையான அபிப்ராயம்) எந்த திசையிலும் எந்த வண்டியின் ஒலி கேட்டாலும் தம்முடைய பேருந்தா என்று உடம்பே காதாக திருகி பார்ப்பவராக இருந்தாலும் தமக்கு பின்னால் கதறிக்கொண்டிருக்கும் ஒற்றைக் கதவை ஏனோ சட்டை செய்வதேயில்லை. நாங்களும் எங்களின் கவலைகளை தற்காலிகமாக மறந்து வியப்பும் அலுப்பும் ஆழ்ந்த சிந்தனையும் அதற்கும் விசித்திர பிண்ணனி இசையாக அந்தக் கதவின் அதிர்வுகளைச் சேர்த்துக்கொண்டு தொடர்ந்து நின்று கொண்டிருந்தோம். வீறுகொண்டு முயன்றுகொண்டேயிருந்த கதவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேகமிழுந்து மேடையிலே நடித்துக்கொண்டேயிருக்கும் போதே உயிரை விட நினைக்கும் நடிகர்களைப் போல ஒரு நாள் பாதியிலேயே திடீரென நின்றுவிட்டது. அடுத்த சில நாட்களில் அந்தப் பாதிக் கதவை பார்க்கையிலெல்லாம் மாநகராட்சியைப் பற்றியும் அது வசூலிக்கும் வரியைப் பற்றியும் முணுமுணுக்கத் துவங்கியிருந்தோம்.

[..]

தலைவலியும் திருகுவலியும் நமக்கு வந்தாலே தெரிந்துவிடுகிற தன்னிறைவு கொண்ட பிரச்சினைகள் என்றாலும் குறட்டை ஒலி என்பது நமது அறை நண்பருக்கு வந்தால் தான் நமக்குத் தெரியும். ஏதோ நமது குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு வந்தால் கூட நாம் ஆடவில்லையென்றாலும் நம் தசையாடி ஒரு விதமாக பொறுத்துக்கொள்ளலாம். உங்களின் அறையில் படுத்துத் தூங்கியோ அடுத்த அறையில் படுத்துத் தூங்கியோ பலத்த குறட்டை ஒலியால்  உங்களுக்கு அவர் ஏற்படுத்தும் உபத்திரங்களை பதற்றப்படாமல் மிக எளிமையாகவே கையாளலாம். முதலில் குறட்டை வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் உருளும் உருவமில்லாத ஒரு உருளை என்பதையறிக. சில கிரகங்கள் ஒரே நேர்க்கோட்டில் வந்து உருவாக்கும் பிரச்சினைகளைப் போல தூங்கும் போது வயிறும் வாயும் மூக்கும் ஒரு பொருத்தமான அமைப்பில் அமைய நேர்ந்தாலே குறட்டை சாத்தியம் என்பதையுமறிக. சிலருக்கு இந்த அமைப்பு தலை குப்புற படுத்து உறங்குகையில் ஏற்படலாம், சிலருக்கு விண் பார்த்து உறங்குகையில், சிலருக்கு உட்கார்ந்து தூங்கும் போது. நமது முதல் கவனம் அந்த அமைப்பை கலைப்பதில் இருக்க வேண்டும். எப்படி? உங்களில் சிலர் விளக்கை போட்டோ ஐஃபோன்/லேப்டாப்பை ஒளிர விட்டு அதை அவரின் முகம் நோக்கி திருப்பியோ என்று எண்ணலாம். தவறு. ஒளி ஒலியை விட வேகமானது என்றாலும் கூட, ஒலியை ஒலியால் தான் வெல்ல முடியும், அது தான் தர்மமும் கூட. இருட்டிலே கூர்ந்து கவனித்தபடி இருந்து அந்த உருளை மெல்ல உருளத் துவங்கி மூக்கும் வாயும் பிரியத் துவங்கும் தொண்டையின் சிக்கலான பிரதேசத்தை அடையும் பொழுது குறுகிய ஆனால் கூர்மையான ஒலியை எழுப்புங்கள் – பலமான உச்சுக்கொட்டுதலோ, கைதட்டலோ, புத்தகத்தை சுவற்றை நோக்கி எறிவதோ, அஹோய் என்ற சொல்லோ எதுவோ.  (அவர் அடுத்த அறையில் இருந்தால் உங்களால் அவரை கவனிக்க முடியாதென்றால் அறை வாசலில் நின்று குத்துமதிப்பாக அவ்வப்போது ஒலி எழுப்பலாம்). எதுவோ சரியில்லை என்ற மெல்லிய அதிர்ச்சியில் சம்பவத்தில் ஈடுபட்டிருப்பவர் திரும்பிப் படுக்கையில் வயிறு-தொண்டை-மூக்கு-வாய் அமைப்பு கலைந்து விடும். (அப்படி திரும்பிப் படுக்கையில் அதிருப்தியில் அவர் உச்சுக்கொட்டினால் உங்கள் காதில் அது தேனாக ஒலிக்கும்). சரியான பலன் கிடைக்க கண்களை இருட்டிற்கு நன்கு பழக்கி குறட்டை ஜனிக்கிற சரியான நொடியில் சிறப்பான ஒலி ஏற்படுத்தி அதை அடித்து வீழ்த்துங்கள். அப்படி வீழ்த்திய மகிழ்ச்சியிலும் பெருமையிலும் உங்களுக்கு தூக்கமே வராது.

[..]

நானும் அம்மாவும் மூத்த சகோதரியும் காரில் நள்ளிரவைத் தாண்டி எங்கோ சென்றுகொண்டிருந்தோம்.  திசை, வழி எதுவும் புரியவில்லை. வண்டியின் விளக்கொலியின் எல்லை வரையே எதுவும் புலப்படுகிறது. எங்கெங்கோ திரும்பித் திரும்பி 2007ல் விட்டு வெளியேறிய சொந்த ஊரை அடைகிறோம் அல்லது சொந்த ஊரைப் போலத் தோன்றும் இடத்தை அடைகிறோம். நினைவில் எப்படியோ எங்கேயோ தங்கிவிட்ட ஒரு தெருவைப் போலிருக்கும் தெருவினுள் திரும்புகிறோம். நாய்கள் கூட எங்கும் தென்படவில்லை. எங்கும் மின்சாரம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. குறுகிய தெருவின் பாதித் தொலைவில் ஒரே ஒரு கார். அதுனுள்ளே கொஞ்சம் மங்கலான ஒளி.  இரைச்சலை குறைக்க வேண்டியும் அந்தக் காரை கடக்க வேண்டியும் வேகத்தை குறைத்து மெல்ல மெல்ல அதை நெருங்கி கடக்கையில் ஆர்வத்துடன் அந்த காரினுள் பார்க்கிறோம் – கூகிள் தேடல்களில் தென்படுவதை தவிர்க்கவும் முகங்களைப் பார்க்காததாலும் பெயர்கள் வேண்டாம் – பச்சை ராணுவ உடையில் கம்பீரமாக முன்னே ஆளில்லாத ஓட்டுனர் இருக்கைக்கு அருகே ஒருவரும், பின்னால் பளிச்சென்ற மேலங்கியுடன் தமிழக அரசியல் புள்ளி ஒருவரும் – ஏனோ எனக்கு உடல் சில்லிடுகிறது. காலையில் விழித்ததும் என்னவென்று புரியாமல் மீண்டும் மீண்டும் காரை ஓட்டிச்சென்று கனவை அடைந்து அந்தக் காரை கடக்கையிலெல்லாம் உடல் சில்லிடுகிறது, கனவும் அதற்கு மேலே நினைவில்லை. இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு பல முறை நினைத்து நினைத்து அதே உணர்வு ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருந்தாலும் என்னவென்று சுற்றி இருப்பவர்களுக்கு விளக்குவது என்று புரியவேயில்லை. ஒரு புத்தகமோ திரைப்படமோ பாடலோ நினைவைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தால் கூட அதைக் காட்டியோ அதைப் பற்றிச் சொல்லியோ அதைக் கொடுத்தோ கொஞ்சம் விளக்கிச் சொல்லி வியப்பைத் தீர்த்துக்கொள்ளலாம். முற்றிலும் தொடர்பில்லாமல் எங்கிருந்தோ முளைத்திருக்கும் காட்சியை ரகசியமாக வைத்துக்கொண்டு வெறும் வியப்பில் ஆழ்ந்தபடி அழுத்தமான புன்னகையுடன் பேருந்திலோ ரயிலோ மதிய உணவு மேஜையிலோ அமர்ந்துகொண்டிருந்தேன். தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிற இத்தகைய வியப்புகள் கனவுகளாகத் தொடர்ந்து கொண்டே இருப்பதால், அமெரிக்கர்களே, நாளெல்லாம் உங்களின் பைசா பெறாத பிரச்சினைகளை கேட்டுக்கொண்டிருப்பதில் எனக்கு இன்னும் அலுப்பு ஏற்படவில்லை.

[..]

பேருந்துகளில் ரயில்களில் என்னைச் சுற்றி இருக்கும் இந்தியர்களுக்கு ஒரு சுவாரசிய சம்பாஷணையை வழங்க வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கிருப்பதை நான் அறிந்தே இருக்கிறேன். இருந்தும் – ஒரு சுவாரசிய சம்பாஷணைக்கு இரண்டு வாய்கள் வேண்டும் அல்லவா? குறைந்தபட்சம் இரண்டு உபயோகமான தகவல்களை – ஒரு salesஓ dealஓ அவர்களின் செயலுக்கு நல்லதொரு மாற்றோ எதுவோ – தராத பட்சத்தில் பெரும்பாலான இந்தியர்கள் ஒரே நிமிடத்தில் என்னை நிராகரித்து நகர்கிறார்கள். அப்போதே அறிமுகமான ஒருவர் பேசிப் பழக எத்தனிக்கையிலே ரயில் நிலையத்தில் ஐம்பது காசிற்கு ஆறு நிமிடம் பேசும் பொதுத் தொலைபேசி இருப்பதை கண்டுபிடித்து நான் அதை அறிந்திராததால் அந்த நகரில் என்னுடைய ஆறு மாத இருப்பை சுக்கு நூறாக கிழித்துப் போட்டுவிடுகிறார். பல சமயங்களில் என் கையில் புத்தகம் இருப்பதால் புறக்கணிக்கப்பட்டு விடுகிறேன். (அதை மீறி வருபவர்கள் அது சீஸ் அல்லது சிக்கன் சூப் அல்லது ஃபெர்ராரி கார் கொண்டு வாழ்கையை மாற்றும் புத்தமில்லாதது கண்டு புறக்கணித்து விடுகிறார்கள்). இது தவிர எஞ்சிய சிலர் கூச்சத்தின் எல்லையிலே நின்று வெறும் புன்னகைக் கொடி காட்டுகிறார்கள். அல்லது கடைசி ரயில் நிலையத்திற்குள்ளே நுழைந்து எங்களை ஏற்றிக்கொண்டு எதிர் திசையில் புறப்பட வேண்டிய ரயிலை உற்றுப் பார்த்தபடி இருந்து விட்டு ‘இது எப்படி இப்போ யு-டர்ன் போடும்?” என்று கேட்டு அதிர வைக்கிறார்கள்.  முற்றிலும் நம்பிக்கை இழந்து விட்டு ஆட்டு மந்தையில் கடைசி ஆடாக சுவாரசியமற்று அலுவலகம் நோக்கி நடக்கும் நான் அன்று காலையில் அலுவலக வாசலில் ஒரு சிறிய கூட்டத்தைக் கண்டு சுவாரசியமடைந்தேன். பதற்றமும் குழப்பமும் பெரும்பாலும் தெலுங்கிலும் கொஞ்சம் மற்ற இந்திய மொழிகளிலும் வெளிப்பட்டிக்கொண்டிருந்தது – காரணம், இந்திய காண்டாராக்டர்களின் access cardகள் திடீரென வேலை செய்வதை நிறுத்திவிட்டது. மற்ற அனைவரும் சல்லென நுழைந்து தலை திருப்பி ஒரு சிறிய ஆச்சர்யப் பார்வையாகத் தேய்ந்து போனார்கள். எங்களின் கூட்டம் விடாமல் ஒவ்வொருவாராக முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் முன்னே சென்று முயல்கையில் சிகப்பு ஒளி கீச் கீச் என்றது. அங்கே ஒரு குதிரை வால் பெண்ணுடன் நின்றுகொண்டிருந்த ஆஜானுபாகுவான ஒரு செக்யூரிட்டி இறுக்கமான முகத்துடன் எங்கோ பார்த்தபடி எந்திரத்தனமாக “Your time has expired” என்று அறிவித்தார். எனக்குப் பின்னால் தொடர்ந்து முயற்சித்தவர்களுக்கும் அதே அறிவிப்பு. பளீரென புன்னகைத்து நான் கூட்டத்தை நோக்கி திரும்பினால் அனைவரும் தங்களது மானேஜரையும் நண்பர்களையும் அழைக்கத் துவங்கியிருந்தார்கள். எதற்கு? ஏன் இந்த பதற்றமும் குழப்பமும்? Your time has expired என்பதை விட தெளிவான சுருக்கமான காரணம் வேறேதேனும் வேறெதற்கும் இருக்குமா? அடக்க முடியாத புன்னகையுடன் அந்தக் கூட்டத்தை நான் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறேன் – மக்களே, மக்களே, ஒரு கணம் இந்தக் காட்சியின் வினோதத்தை உணர்ந்து இதில் சிறப்பாக பங்கு பெறுங்களேன், ப்ளீஸ்? கூட்டத்தை இரண்டு முறை சுற்றி வந்து விட்டு சோர்வாக அங்கிருந்த சோஃபாவில் அமர்ந்து கொண்டேன். அவசர அழைப்புகள், தகவல் பறிமாற்றங்கள், அனுமதிகளுக்குப் பிறகு எல்லோருக்கும் வாயில் திறந்தது. கட்டக் கடைசியாக உள்ளே நுழைந்த நான் திரும்பி அந்த ஆஜானுபாகுவிடமும் குதிரைவாலிடமும் ஒரு சோதனை புன்னகையை வழங்க அவர்கள் கச்சிதமாக அதே இறுக்கத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

[..]

ஆறாவதோ ஏழாவதோ படித்துக்கொண்டிருக்கையில் சன் டீவியில் ஒளிபரப்பாகிக்கொண்டிருந்த டாப் டென் பாடல்கள் நிகழ்ச்சியில் ஒரு காமெடி கோஷ்டி நீள நீள காமெடி வசனங்களை உயிரைக் கொடுத்து பேசிக்கொண்டிருந்தபடி இருந்துவிட்டு பாடல் போடும் நேரம் வந்ததும் எப்படியாவது பாடலின் வரியையோ படத்தின் பெயரையோ வசனத்தில் புகுத்திவிடுவார்கள். தனியாக உங்களுக்கு விளக்கத் தேவையில்லை – ஏனோ என்னை அது வெகுவாக ஈர்த்துவிட்டது. வீட்டில் விருந்தாளிகள் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது ஒரு சமயம் யாரோ தற்செயலாக எதையோ சொல்லப் போல அக்காவின் காதில் நான் ‘இப்போ அந்தப் பாட்ட போடலாம்’ என்று சொல்லி அதிர வைத்தாலும் முதலில் சிரிக்கவே வைத்தேன். பின் அது தொடர்ந்து கொண்டே இருந்ததால் அம்மா சங்கடமடைந்தார். ஆறு வயதில் ஒரு திருமணத்திலிருந்து நடு ராத்திரில் ஒரு மினி வேனில் திரும்பிக்கொண்டிருந்த கும்பலுக்கிடையே நான் அமர்ந்து கொண்டு வரிசையாக கடி ஜோக் சொல்லிக்கொண்டிருந்த அன்று முதன் முதலாக என்னை சான்றோன் எனக் கேட்ட அம்மா அதன் பிறகு கேட்டதெல்லாம் அத்தனை சுவையானதாக கேட்கவில்லை. செய்தித்தாளை எடுத்துக்கொண்டு சிலோன் வானொலி அல்லது சென்னை வானொலி நியூஸ் வாசிப்பது, துப்பறியும் கதைகளுக்கான ட்விஸ்ட்டுகளை  யோசித்து சொல்வது, டிவி நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஐடியா வழங்குவது என தொடர்ந்து கொண்டிருந்த விசித்திரங்களில் புதிதாக இது – அம்மாவுடன் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த மிகவும் மதிக்கப்பட்ட ஆசிரியர் ஒருவர் வீட்டிற்கு வந்திருந்த பொழுது அவர் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது இடை மறித்து ‘இப்போ நேருக்கு நேர் படத்திலேர்ந்து பாட்டு போடலாம்’ என்று சொல்லப் போக வீட்டின் ஒட்டு மொத்த கண்டனத்திற்கு ஆளானேன். அதன் பிறகு சில வாரங்களுக்கு உரையாடல்களில் சிற்சில கணங்களில் திடீரென ஒரு உற்சாகத்துடன் நான் நிமிர்ந்து அம்மாவையோ அக்காக்களையோ திரும்பிப் பார்ப்பதும் அவர்கள் என்னை முறைப்பதுமாக ஒரு முளை கிள்ளி எரியப்பட்டது. அப்போது உள்ளே விழுந்த விதை ஒன்றே வளர்ந்து இன்று பாடல் வரிகளில் மீது தீராத ஆர்வத்தை – சதா ட்வீட்டிக்கொண்டே இருக்கிற பழக்கம், தொடர்பில்லாத சம்பவங்களோடு வரிகளை தொடர்புபடுத்திக் கொள்ளும், வர்ணனைகளிலும் தலைப்புகளிலும் பயன்படுத்தும் பழக்கம் ஏற்படக் காரணம் என்பது என் யூகம். சரி – இது வரை இந்தப் பதிவில் எத்தனை பாடல் வரிகள் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன? – மேலே ஸ்க்ராலாமல் சொல்பவர்கள் இன்று இந்த தளத்தில் பழைய பதிவுகளை படித்து மகிழலாம்.

[..]

சமீபத்தில் இந்தப் பக்கங்களை படிக்கத் துவங்கியிருக்கும் சிலரின் பொறாமையைக் கிளறும் விதமாக தொடர்ந்து இந்தப் பக்கங்களை படித்துக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு ஒரு குறிப்பு – சென்ற மே மாதம் நண்பர்களுடன் சென்ற ஒரு மலைப்பிரதேச பயணத்தில் ஒரு வழியாக புதருக்குப் பின்னால் சலசலத்துக்கொண்டிருந்த கரடி வெளியே வந்துவிட்டது; மேலும் ஒரு மணல் கடிகையைத் திருப்பி வைத்தாயிற்று.

[..]

சில சனிக்கிழமை இரவுகளில் அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமைகளின் அதிகாலையில் தூங்கி வழியும் அல்லது போதையில் துவண்டிருக்கும் மூன்று அல்லது நான்கு தலைகளுடன்  தொன்னூறில் காரில் ஆளில்லாத சாலைகளில் பறக்கையில் துணைக்கு விழித்திருப்பவருடன் பேசும் உடைந்த உரையாடல்களின் போதோ அதிர அதிர ஒலிக்கும் பாடல்களின் போதோ அவற்றின் இடையே உறுத்தும் அமைதியின் போதோ விழியோரமாக உரசிக்கொண்டே தொடரும் நிலவைக் காணும் போதோ, காலடியில் கட்டுப்பட்டிருக்கும் வேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நழுவத் துவங்குதாக ஒரு பிரமை ஏற்படும் போதோ, குறைந்த வெளிச்சத்தில் அவசர நிழலென குறுக்கே ஓடி வந்து ஒரு சின்னஞ்சிறு உயிரினம் அடிபட்டு மறையும் போதோ – இன்னும் பல #foreverAlone தருணங்களின் பொழுது சில வாரங்களிலோ சில மாதங்களிலோ உங்களிடம் அதைச் சொல்வேன் என்பதை அந்தக் கணத்தில் இருக்கும் பொழுதே நன்கு உணர்கிறேன். ஆகவே, காரை ஓட்டிக் கொண்டு நான் வந்து சேரும் வரை நல்ல விளம்பரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு எனக்காக காத்திருப்பீர்களாக.

Written by Aravindan

நவம்பர் 11, 2013 at 2:11 முப

தொடர் இல் பதிவிடப்பட்டது

Tagged with

ஒரு துளி பரிச்சயம்

with 18 comments

ஒரு தேர்விற்கு தயாராவதற்கு கையெழுத்தை மட்டும் கொஞ்சம் சரிபார்த்து தயாரானால் போதுமென்பது விசித்திரமாக இருந்தது. காலை எழுந்தவுடன் சில காகிதங்களில் வெகு நாட்களுக்குப் பின்னர் தமிழில் கொஞ்சம் எழுதிப் பார்த்துவிட்டு தேர்வு துவங்க பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு முன்னர் அவசர அவசரமாக கிளம்பி வீட்டிலிருந்து இரண்டு நிமிட நடையில் இருக்கும் கல்லூரிக்குள் நுழைகிறேன். அது பெண்கள் கல்லூரியென்று அப்போதே உறைக்கிறது – கிளம்பும் முன் சவரம் செய்திருக்கலாம் என்ன உடை அணிகிறோம் என்று யோசித்திருக்கலாம் என்று இன்னமும் தோன்றுகிற வயது – ஒரு நொடி யோசித்து அதைத் தாண்டி எங்களுக்கென தனியே ஒதுக்கப்பட்டிருந்த கட்டிடத்திற்கு செல்கிறேன். தேர்வு அறை கிட்டதட்ட முழுக்க நிரம்பியிருந்தது – சுமார் இருபது மேஜைகள், ஒவ்வொன்றிலும் இரண்டிரண்டு நாற்காலிகள், ஒரு கண்காணிப்பாளர், எதையோ திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்த ஒரு மின்விசிறி. கண்காணிப்பாளரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டதும் அவர் என்னை ஒரு மேஜைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். முன்னமே வந்து தயாராக அங்கு அமர்ந்திருந்த அவள் தன்னுடைய கையங்கியால் முக வியர்வையை துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் நாற்காலியை நகர்த்தி அமர்கிற ஒலி கேட்டு அவள் நானிருந்த திசையில் நிமிர்ந்தாள் – அவளால் பார்க்க முடியாது. தேர்வு துவங்க இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் இருந்தது. அவள் சொல்லச் சொல்ல நான் அந்த விடைகளை சரியாக எழுதிவிடுவேன் என்ற நம்பிக்கையை அவளுக்கு கட்டாயம் அளிக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. கூடவே என்னைப் பற்றி சுருக்கமாக சொல்லவும் எத்தனித்தவன் தேர்வு அறையில் அத்தனை விடைகளையும் ஒரே நொடியில் மறந்தவன் போல அதிர்கிறேன். அவளால் என்னை பார்க்க முடியாது என்பதை புதிதாக உணர்ந்தவன் போல என் குரலை என்னுடைய மொத்த அடையாளமாக மாற்ற முயல்கையில் ஏனோ தடுமாறுகிறேன். பரிதாபமோ ஆர்பாட்டமோ அலட்சியமோ சலிப்போ அவசரமோ தெரியாத ஒரு குரலை என்னுள் இருந்து எடுக்க முயற்சிக்கிறேன். எளிய மளிகைக்கடையில் இருக்கும் எடைகாட்டியின் மேல் காணாத பாரத்தை வைத்தால் அதன் முள் தடதடவென அதிர்வது போல தன் எடை தெரியாமல் திணறுகிறது குரல்.

பாதியில் துவங்குபவன் போல என்னுடைய பெயரை மட்டும் சொல்லி வைக்கிறேன். அவள் தன்னுடைய பெயரைச் சொல்லிவிட்டு தேர்வெழுத உதவி செய்வதற்கு நன்றி செல்கிறாள். அதிக கவனத்துடன் தேர்தெடுக்காமல் மிகவும் சாதாரண வார்தைகளையே சொல்கிறாள். பதிலுக்கு எதையும் சொல்லத் தெரியாத தவிப்பை கூட அவளிடம் கொண்டு சேர்க்கத் தெரியாமல் கேள்வித்தாளுக்கு காத்திருக்கிறேன். தேர்வு துவங்கியதும் ஒரு முறை கேள்வித்தாளை சுருக்கமாக படித்துக்காட்டுகிறேன். முதல் கேள்வியைச் சொன்னதும் சிறிது யோசித்து விடை தெரியுமென்று சொல்கிறாள். இரண்டு நிமிடங்கள் விடையை மனதிற்குள் தயாரித்துவிட்டு சொல்லத் துவங்குகிறாள். நிறைய யோசனை இடைவெளிகள் கொண்ட வார்த்தைகளை அவள் மனதிலும் நான் காகிதத்திலும் சேகரிக்க சேகரிக்க எங்கோ சட்டென வார்த்தைச் சரம் அறுந்து அனைத்தும் கொட்டுகிறது. தயங்கித்தயங்கி எழுதியதை ஒரு முறை படித்துக்காட்டச் சொல்கிறாள். சில வாக்கியங்கள் எங்கோ துவக்கி எங்கோ முடிகின்றன. இலக்கண பிழைகள். விடையை யோசிக்க நிறைய தாமதம். ஒவ்வொன்றையும் உறுத்தாமல் சுட்டிக்காட்டும் சரியான குரல் தெரியாமல் முதல் பத்து நிமிடங்களிலேயே துவண்டு போகிறேன். வெப்பமும் குழப்பமுமாக கவனம் சிதறுகிறது. வீணடிப்பதற்கு இது என்னுடைய தேர்வல்ல என்பதை எனக்கே ஒரு முறை அழுத்தந்திருத்தமாகச் சொல்லிக்கொள்கிறேன். அவள் நினைப்பதை எழுதுவது தான் சரி – பிழைகள் இருந்தாலும் இல்லையென்றாலும். முதல் முறை இந்தப் பணியை செய்ய முயன்ற என் மேல் எனக்கே கோபம் வருகிறது. அவள் சொல்வதில் இருக்கும் பிழைகளை புறக்கணித்து வெறும் சொற்களை மட்டும் கேட்டு கேட்டு எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு பக்கம் நிறையும் வரை எதையும் யோசிக்க மறுக்கிறேன். அடுத்த பக்கம் தொடங்குகிற சமயத்தில் அவள் வார்தைகளின் கயிறை எப்படியோ தேடி இறுக்கப் பிடித்துவிடுகிறாள். சன்னமான குரல் வழியே அவள் விடுவிக்கிற ஒவ்வொரு சொல்லையும் நான் காகிதத்தில் எழுதும் முன் அதை எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்கிற என் குரல் நீருக்குள்ளிருந்து மேலெழும்பி ஒலிப்பதைப் போல ஒரு கட்டத்தில் எனக்கு கேட்கிறது. மின்விசிறியின் சத்தத்தையும அவளின் குரலையும் மீறி ஆழ்ந்து அதை கவனிக்கிறேன் – எந்த பாவங்களும் அற்ற அந்த வார்தையின் குரலாக மட்டும் அது இருக்கிறது. இருளில் பின் தொடர்பவன் போல கவனித்து தொடர்ந்து ஒரு கட்டத்தில் அமைதியை அடைகிறேன். சொற்கள் அவளின் குரலில் என்னுடைய குரலில் என்னுடைய எழுத்தில் என நெருக்கமாக பயணிக்கத் துவங்குகின்றன. இறுக்கத்தை தளர்த்திக்கொண்டு ஒரு முறை இன்னும் மறக்காத அவளின் முகத்தையும் அவளின் விழிகளையும் பார்க்கிறேன். அடுத்த வார்தையை யோசித்துக்கொண்டிருக்கும் அவளை கொஞ்சம் துரிதப்படுத்தவோ, சொல்வதில் பிழைகள் இருக்கக்கூடிய சாத்தியங்களை சுட்டிக்காட்டவோ, உறுத்தாமல் உபத்திரமில்லாமல் ஒரு திருத்தமோ உதவியோ இனி செய்ய முடியும் என்று தோன்றுகிறது. அவளை பார்த்தபடி காத்திருந்து விட்டு அவள் உச்சரிப்பு பிழையுடன் சொன்ன ஒரு சொல்லை எழுதும் பொழுது உச்சரிப்பு பிழைகளில்லாத என்னுடைய குரல் அதன் கீழே ஒரு புன்னகையை அடிகோடிடுகிறது.

[..]

எத்தனை நீண்ட பயணமாக இருந்தாலும் இரவு உறங்குவதற்கு வீட்டிற்கு திரும்பிவிட அம்மா எப்போதுமே முயல்வார். அது இயலாத நாட்களில் உறவினர்களின் வீட்டிலோ நண்பர்களின் இல்லத்திலோ விடுதியிலோ உண்டும் தங்கவும் நேரிடும் இரவுகளில் அவர் உடல் மொழியில் ஏற்படும் கூச்சமும் தயக்கமும் பதினான்கு வயதில் எனக்கு சலிப்பைத் தந்தது. என்ன ஏதென்று தெரியாமல் நம்மையும் மீறி நிகழ்ந்துவிடக்கூடிய புரிதல் ஒன்றினால் அந்த சலிப்பு ஒரு கட்டத்தில் ஒரு துளி அதிக கவனமாக மாறியது. அவருக்கு சரியான உணவு, பேச்சுத் துணை, தலையனை கிடைக்கிறதாவென சரிபார்க்கிற கவனம். சரிபார்த்துவிட்டு உறங்கச் சென்று இருவரும் அரைகுறையாகத் தூங்கி எழுந்து வீட்டை நோக்கி புறப்படுவோம். முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் நான்கு நாள் பயணமாக ஒரு மலைப்பிரதேசத்திற்கு நானும் அவருமாக செல்லத் திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் அங்கு காணப்போகும் இடங்கள், கோவில்களைப் பற்றிய உரையாடல்களில் நாங்கள் தங்கப் போகும் இடத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளை கவனமாக நழுவவிட்டுக்கொண்டிருந்தேன். மலையின் மேலே ஆங்காங்கே இருக்கும் பங்களாக்களை வாடகைக்கு விட்டிருக்கும் உரிமையாளர்களுடன் தங்கி விருந்தோம்பல் பெற்று காசு கொடுத்து திரும்புவதே உசிதமும் திட்டமும். அதை முழுதும் புரிந்துகொண்ட பின்னர் சரியென அவர் சம்மதித்தாலும் ஓய்வு பெற்ற பிறகிலிருந்து எனக்கு எப்போதும் எதற்கும் கிடைக்கும் சம்மதங்களுக்கு இடையே அது கொஞ்சம் சந்தேகத்தையே தந்தது. நாள் முழுக்க பயணித்து இரவில் வெகு தாமதமாக அங்கு சென்று சேர்ந்ததால் முதல் நாள் அந்த வீட்டிலிருந்தவர்களின் அறிமுகம் சரியாக கிடைக்கவில்லை. ஒரு நடுத்தர வயது பெண்மணி கீழே தனியே தங்கியிருந்து மேலே மூன்று அறைகளை சுற்றுலா பயணிகளுக்கு வாடகைக்கு விட்டிருந்தார். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் அதிகாலையிலேயே கிளம்பி தாமதமாக வந்து சேர்ந்ததால் சில காபிகள் மட்டும் மேலே அறைக்கு வந்தன. மூன்றாம் நாள் மாலையே நாங்கள் வீடு திரும்பியதால் இரவு உண்பதற்கு கீழே வருமாறு கட்டாய அழைப்பு. எங்கள் மொத்த பயணத்தின் வரைபடத்தில் ஒரு முக்கிய புள்ளியை குறிப்பவன் போல உணர்கிறேன். பளிச்சென தயாராகி அம்மா புன்னகையுடன் அமர்ந்திருக்கிறார், தண்ணீரில் ஒரு துளி எண்ணெய் விழுந்து கலங்குவதைப் போல ஒரு தயக்கத்துடன்.

அழைப்பு வந்ததும் இருவரும் ஹாலின் வெளிச்சமும் நிசப்தமும் ஒரு துண்டென விழுந்து கிடக்கும் படிக்கட்டுகளில் இறங்கிச் செல்கிறோம். முழுக்க முழுக்க பூச்சிகளின் சத்தங்கள் நிறைகிற இரவு. உள்ளே நுழைந்ததும் முதன் முறையாக அந்த வீட்டில் தங்கியிருக்கும் இன்னொரு விருந்தினரை பார்க்கிறோம் – நடுவயது ஆண் – தோற்றம் முழுக்க பணத்தின் பொலிவு, உடன் ஒரு இளம் அமெரிக்கப் பெண் – இருவரும் உணவருந்திக்கொண்டிருந்தார்கள். காட்சியின் விசித்திரம் அழுத்தமாக என் மனதில் பதிகிறது. அடுத்த நகரில் தங்கி வங்கியில் பணிபுரியும் வீட்டின் மருமகள் வந்திருந்து பரபரவென இயங்கிக்கொண்டிருந்தார். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களை கவனிக்குமாறு சொல்லிவிட்டு நானும் அம்மாவும் அங்கிருந்த பிரம்பு நாற்காலிகளில் அமர்கிறோம். வீட்டின் உரிமையாளர் உடைந்த ஆங்கிலத்தில் வரவேற்று தாமதத்திற்கு வருந்தி சூழ்நிலையின் சங்கடத்தை கூட்டியும் குறைத்தும் கலைக்கிறார். பத்து நிமிடங்களில் உண்டு முடித்தவர்கள் எழு நாங்களும் அவர்களும் இடம் மாறுகிறோம். அவர் எதையோ சொன்னதும் ஹாலின் வேறொரு விளக்கு ஏற்றப்பட்டு அறையின் வெளிச்சம் மாறி மங்குகிறது. அவர் அந்த அமெரிக்கப் பெண்ணை பார்த்தபடி சன்னமான குரலில் ஏதோ ஒரு கதையை சொல்லத் துவங்குகிறார். எனக்கு நேராக அமர்ந்திருக்கும் அம்மாவையும் அவருக்கு பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் அவர்களையும் பார்த்தும் பார்க்காமலுமாக பிரமாதமான உணவை உண்ணத் துவங்குகிறேன். வார்தைகள் புரியாமல் ஒரு துளி பரிச்சயமும் ஒரு துளி காதலும் ஒரு துளி மோகமும் கொண்ட குரல் மட்டும் ரகசியம் போல கேட்கிறது. பாத்திரங்களின் ஒலிகள், ஆள் நடமாடும் சத்தங்கள், சாப்பிடுவதால் ஏற்படும் சின்னஞ்சிறு ஓசைகள் எல்லாம் மெல்ல அந்த குரலுக்குப் பின்னால் பதுங்கி ஒளிகின்றன. அந்தக் குரலில் தெரியும் நெருக்கத்தினால் அவர்கள் இருவரும் கைகோர்த்துக்கொண்டிருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இருளில் திரையரங்கில் பார்க்கிற காட்சியைப் போல இருக்கிறது. அம்மா எதற்கோ பிரகாசமாக என்னைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறார். அது அந்தக் குரலுக்கும் காட்சிக்குமாக இருக்கும் என்று அனுமானம். அம்மா மெல்லிய குரலில் அந்த மருமகளிடம் உணவு பிரமாதமாக இருப்பதாகச் சொன்னதும் எனக்கு ஏனோ கொஞ்சம் பெருமையாக இருக்கிறது. உள்ளிருந்து இன்னொரு பீங்கான் பாத்திரம் கொண்டு வந்து வைக்கப்படுகிறது. அதிலிருந்து எழும் மணம் தூண்ட அதன் மூடியை திறந்து ஒரு சிறிய தேக்கரண்டியினால் அதைக் கொஞ்சம் கிளறுகிறேன். உள்ளே அந்தக் காட்சியின் நிறத்திற்கு சற்றும் பொருந்தாத வகையில் ஒரு சிறிய கரப்பான்பூச்சியைக் கண்டு அதிர்கிறேன்.

அறையின் அமைதி பேரிரைச்சலைப் போல கேட்க அதன் ஒற்றைக் கயிற்றின் மேலேறி நடப்பவன் போல ஒன்றும் புரியாமல் திகைக்கிறேன். கை தானாக அந்த பாத்திரத்தை மூடி கொண்டு அப்படியே மூடிவைக்கிறது. அந்த இரு பெண்களும் அடுப்படி வாசலில் நின்று சம்பிரதாய கேள்விகளை கேட்க முயற்சிக்க அம்மா உற்சாகமாக பதில்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். எனக்கு அந்த உரையாடலில் இருக்கும் சிற்சில மௌனங்கள் ஓவெனக் கேட்கிறது. நான் சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டதை கவனித்து அம்மா என்னவென்று கேட்கிறார். அந்த வீட்டின் மருமகள் அவசரமாக வந்து என்னவென்று கவனிக்கிறார். முகத்தில் அப்பட்டமாக காட்டிக்கொடுக்கிறேன் என்று உணர்ந்தவனாய் சுதாரித்து ஏதுமில்லை என்று சொல்லி நம்பவைக்கிறேன். கொஞ்சம் பிசகினால் எல்லாம் உடைந்து தூள் தூளாகி விடும் என்கிற பயம் உணர்ந்து மெல்ல மெல்ல அமைதியடைகிறேன். கொஞ்சமும் மாறாமல் அவரின் குரல் மீண்டும் கேட்கத் துவங்குகிறது – அது வரை அவர் பேச்சை நிறுத்தியிருந்தாரா இல்லை எனக்கு கேட்கவில்லையா என்று தெரியவில்லை. முடியாத கதை போல நீண்டுக்கொண்டே இருக்கிற பேச்சின் பிண்ணனியில் எல்லோரும் தத்தமது பணியை தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். நான் அந்தப் பெண்ணை அழைத்து உருளைக்கிழங்கு வேண்டாம் என்றும் அம்மாவிற்கு ஒத்துக்கொள்ளாது என்றும் சொல்ல அவள் உடனே பதற்றமும் கலக்கமும் கொண்டு குழும்புகிறாள். மீண்டும் அதைச் சொல்லி அம்மாவும் கொஞ்சம் வியப்புடன் ஆமோதிக்க அவள் சந்தேகத்துடனே சரியென தலையசைத்து அதை உள்ளே எடுத்துச் செல்கிறாள். எனக்கு போதுமென மிச்ச உணவை அப்படியே வைக்கிறேன். என்னையும் தட்டையும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு அம்மா ஏதும் சொல்லாமல் சில நொடிகளுக்குப் பின்னர் தயிர் மட்டும் சாப்பிடறேன் என்று ஏனோ என்னிடம் சொல்கிறார். விளையாட்டாக யோசிப்பதைப் போல கொஞ்சம் யோசித்து விட்டு சரி என்று மெல்ல தலை அசைக்கிறேன்.

[..]

துணைக்கும் அறிமுகத்திற்கும் யாருமில்லாத நகரில் துவங்கிய முதல் மாலைப்பொழுதில் என்னுடைய கோப்புகள், உடைகள் மற்றும் புத்தகங்கள் இருந்த விடுதி அறையை இழுத்துப் பூட்டிக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டேன். விடுதியின் வரவேற்பறையில் இருந்தவளுக்கும் வீதியில் எதிர்பட்டவர்களும் வழங்கிய புன்னகை ஒன்று மட்டுமே அடுத்த ஐந்து நாட்களுக்கு இந்த நகரில் என்னுடைய அடையாளம். நாட்டின் எல்லையை தாண்டி வந்தமையால் அலைபேசியால் எந்த இடையூறும் இல்லை. . இங்கிங்கு செல்ல வேண்டுமென்றோ அதை புகைப்படம் எடுக்கவென ஒரு நல்ல இடம் தேடவேண்டுமென்றோ அதன் பெயர்களை நினைவில் வைக்கவோ அவசியமில்லை. கைவசம் அலைபேசி இல்லாததால் திசை காட்ட யாருமில்லை திசை தவறவும் வாய்ப்பில்லை. என்னை எனக்கே நினைவுபடுத்தும் விருப்பமான பாடல்கள் என் காதுகளுக்கு மட்டும் ஒலிக்க அதன் மெல்லிய திரைக்கு அப்பால் நிகந்துகொண்டிருந்த நகரத்தின் இரைச்சலின் ஊடே நடக்கத் துவங்குகிறேன். என்ன செய்யலாம் – ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு பூங்காவில் அமர்ந்துகொண்டு தீவிர வாசக அடையாளத்தைப் பெற்று அவ்வப்போது தலை நிமிர்ந்து உலகை ஒரு பார்வையில் அளக்கலாம். ஒரு குறிப்பேட்டில் (இதை) எழுத வேண்டி ஒரு தேநீர் கோப்பையுடன் சாலையோர ஜன்னல் இருக்கையில் அமர்ந்து யோசிக்கலாம். வெறும் காற்றை வேண்டுபவனாக பூங்காவில் அமரலாம். நேரம் பார்க்க வேண்டாம். பேருந்து டாக்ஸி வேண்டாம். சில சமயங்களில் வெறும் சாத்தியங்கள் மட்டுமே போதும், செயல்கள் தேவை அல்ல. ஒரு விரல் கொண்டு தொட்டுப் பார்க்கிற, ஒரு துளி மட்டும் சுவைத்துப் பார்க்கிற சாத்தியங்கள். அவற்றை அசை போட்டபடி பாடல்களுக்கு ஏற்ப நின்று நடந்து திரும்பி இசையே திசையாகிறது. பழங்கட்டிடங்கள், நினைவிடங்கள், சிலைகள் என திரும்பிய பக்கமெங்கும் காண்பவைகளை என்ன ஏதென்று வினவாமல் என்னைப் போலவே பெயரற்றவைகளாக இருக்க விட்டு கடந்து செல்கிறேன். ஒரு கட்டத்தில் ஒரு நீண்ட சாலையும் உடனோடும் ஆறும் அதற்கு அப்பால் சரிந்து கொண்டிருக்கும் சூரியனும் என்பதாக முடியும் நகரின் மேற்கு எல்லையை அடைகிறேன். அதன் ஒரு முனையிலிருந்து மறு முனை வரை நகரின் மீது விழும் பிரம்மாண்ட மாலைப்பொழுது நீள நீள நிழல்களாக விழுந்து ஊர்ந்துத் தேய்ந்து மறையும் வரை நடக்கிறேன். காட்சிகள், காட்சிகள், காட்சிகள் – ஏதும் அற்ற வெற்றுக் காட்சிகள் – இசையும் எண்ணங்களும் நிறைந்ததும் வடிவம் பெறும் காட்சிகளை குறித்துக்கொண்டு உடனுக்குடன் மறக்கிறேன். மிக மிகத் தாமதமாக சூரியன் மறைந்து மாலைக் காட்சி நிறைவடைந்ததும் விடுதியை நோக்கிச் செல்லும் வழியை கண்டறியத் தொடங்குகிறேன். மதிய உணவிற்கு அடங்கிய பசி இன்னும் எழுவில்லை என்பதால் உண்ண வேண்டிய கட்டாயமில்லை. அறைக்குச் சென்று அப்படியே படுக்கையில் விழுந்து தூங்கி வேறு யாரோவாகக் கூட எழுந்து விடலாம்.

நடக்கத் துவங்கியவன் ஏனோ தென்படும் முதல் இந்திய உணவகத்தினுள்ளே நுழைந்து விடுகிறேன். மிகவும் சோம்பலாகவும் எளிமையாகவும் இருந்தது அந்த உணவு விடுதி. என்னைத் தவிர யாருமில்லை. கிட்டத்தட்ட இணைந்தேவிட்ட இரு புருவங்களால் என்னை வரவேற்ற இளம்பெண்ணிடம் ஏதோ ஒரு உணவை தேர்ந்தெடுத்து சொல்கிறேன். . எனக்கென ஒரே ஒரு மேஜையினருகே ஒரு விளக்கு எரியவிடப்படுகிறது. பசியில்லாமல் எதற்கு இங்கு வந்தேன் என்பதைப் பற்றி யோசிக்காமல் அங்கிருந்த அறிவிப்புகளை பார்க்கிறேன். அந்த நகரில் இருக்கும் இந்தியர்கள், குறிப்பாக முஸ்லிம்களை இணைக்கிற தொழுகைகள், நிகழ்ச்சிகள் ஆகியற்றின் அறிவிப்புகள். சுவற்றில் ஆங்காங்கே சில அவசர ஓவியங்கள். வேறெங்கும் பார்த்திராத வகையில் வெளியே எல்லார் பார்வைக்குமாய் அணைத்துவைக்கப்பட்டிருக்கும் அகண்ட அடுப்பு. ஐந்தே நிமிடங்களில் தயாராகிவிடுமென மன்னிப்பைக் கோருபவள் போல சொல்கிறாள். இருக்கைக்கு வந்து அமர்ந்த பின் கவனத்தை கொஞ்சம் கலைக்க முற்பட்டு தோற்று பெருமூச்சுடன் உணர்கிறேன் – எதுவாக இருந்தாலும் இரவு உணவை உண்பது கைவிட முடியாத பழக்கம். எங்கிருந்தாலும் தேடித் தேடி கேட்டு உண்ணச் சொல்லி கட்டாயப்படுத்துகிற அம்மாவினால் வந்த பழக்கம். விசித்திரமாக, வந்தும் மறைந்தும் போன நெருக்கமான பலரும் அதையே செய்திருக்கிறார்கள். பல சமயங்களில் அந்த கட்டாயத்திற்காகவே உள்ளுக்குள் ரகசியமாக காத்திருந்திருக்கிறேன் என்பதை முதல் முறை கொஞ்சம் சந்தேகத்துடனே உணர்கிறேன். தொடர்பேயின்றி பலப்பல காட்சிகள் நினைவிற்கு வருகின்றன. எனக்குள் இல்லாத பசி மிகச்சுலபமாக என்னுடைய அடையாளத்தை உருவி எடுத்ததை தோற்றவன் போல ஒப்புக்கொள்வதில் சலிப்பேற்பட்டு அவ்வளவு நேரம் நடந்ததின் அலுப்பு தெரிகிறது.

ஆறேழு நிமிடங்களில் விடுதிக்குள் சுறுசுறுப்பாக ஒரு இளைஞன் வருகிறான். அந்தப் பெண்ணும் அவனும் சலாம் சொல்லிக்கொண்ட விதத்தில் முன்பே பரிச்சயமானவர்கள் என்று தோன்றுகிறது. விடுவிடுவென நடந்து எனக்கு குறுக்காக இருக்கும் மேஜையில் அவன் மூச்சை இழுத்துப் பிடித்தவன் போல மிக நேராக தன்னுடைய முதுகைக் காட்டியபடி அமர்கிறான். சில நொடிகளை மனதில் எண்ணிக் காத்திருந்தது போல சட்டென கணீரென்ற குரலில் தன்னுடைய தொழுகையை சொல்லத் துவங்குகிறான். என் விழிகள் தானாக சற்று சாய்ந்து வானோக்கிய அவனுடைய கைகளை பார்க்கிறது. அவன் சொல்லாமலே அந்தப் பெண் ஒரு சிறிய தட்டில் சில பழத்துண்டுகளை கொண்டு வந்து அவனுடைய மேஜையில் வைக்கிறாள். விடுதியின் அத்தனை விளக்குகளையும் எரிய விடுகிறாள். சன்னமாக முனகிக்கொண்டிருந்த இசையை நிறுத்துகிறாள். உள்ளிருந்து இன்னும் சிலர் விடுதியின் முகப்பிற்கு வந்து அடுப்பை மூட்டுகிறார்கள். சரசரவென சமையலறை சத்தங்கள். சூரியனின் நீண்ட அஸ்தமனம் முடியும் வரை பசியுடன் காத்திருந்த விரதத்தை முடிக்கிற பேரமைதி அவனுடைய குரலில் கூர்மையாக அங்கு அமர்ந்திருக்கும் எனக்கு மட்டுமாக எல்லா சத்தங்களையும் மீறி கேட்கிறது. அந்தப் பெண் என் உணவை என் மேஜையில் வைத்து விட்டு நகர்கிறாள். துளியும் பசியின்றி அதை எடுத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உண்டபடி கடவுளுக்கு அவன் சொல்லும் நீண்ட நன்றியை உன்னிப்பாக கேட்கிறேன். எங்கோ ஒரு கணத்தில் எதற்கோ என் கையெங்கும் சிலிர்க்கிறது. அதை மறைக்க வேண்டி அரைக்கை சட்டையை அனிச்சையாக கொஞ்சம் கீழிழுத்துக் கொள்கிறேன். அதற்கு மேல் உண்ண முடியாமல் உணவை வைத்து விட்டு அவனுடைய குரலை கேட்டபடி அமர்ந்திருக்கிறேன். வெளியே இருந்து இன்னும் மூவர் உள்ளே வந்து சலாம் வைத்துவிட்டு அந்தக் காட்சியில் அந்நியமாகத் தெரியும் எனக்கு ஒரு அழுத்தந்திருத்தமான புன்னகையைத் தருகிறார்கள். இன்னும் பலர் விரதத்தை முடிக்க உள்ளே வரத் துவங்குகிறார்கள். அவர்களுக்கு இடம் விட வேண்டி என்னுடைய உணவை எடுத்துக்கொண்டு அந்தப் பெண்ணிடம் சென்று அதை வீட்டுக்கு எடுத்தச் செல்ல ஏதுவாகத் பெட்டியிலிட்டு தரச் சொல்கிறேன். முன்னதை விட பிரகாசமான புன்னகையுடன் அவசரமாகச் செய்து தருகிறாள். அதை கையில் எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறும் முன் தற்செயலாக திரும்பி அங்கு அமர்ந்திருக்கும் யாரோ ஒருவரின் விழிகளைச் சந்திக்க அவர் எனக்கு மெல்ல தலையசைத்து விடை தருகிறார்.

[..]

இது – வெவ்வேறு காலங்களில் வெவ்வேறு தளங்களில் சந்தித்து வெவ்வேறு வகைகளில் எனக்கு நெருக்கமான அவர்கள், வெவ்வேறு கணங்களில் ஏதோ நினைத்து காரணங்கள் இருந்தும் இல்லாமலும் தங்களின் குரலில் ஒவ்வொரு பாடலை பாடிப் பதிவு செய்து அனுப்பி வைத்திருந்தார்கள். ஒவ்வொரு முறை அதை கேட்கையிலும் ஏற்படுகிற வியப்பிற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும், அவர்களுக்கும் அவர்களின் குரல்களுக்கும்.

Written by Aravindan

ஓகஸ்ட் 6, 2013 at 4:58 முப

எண்ணங்கள் இல் பதிவிடப்பட்டது

Tagged with

[சிறுகதை] விஸ்கி

with 17 comments

அபார்ட்மெண்ட் வளாகத்தையும் ரயில்நிலைய வளாகத்தையும் பிரிக்கிற இரண்டு ஆள் உயர வலைதடுப்பில் சாய்ந்தபடி தூரத்தில் அகி ஒரு தீக்குச்சி உயரத்தில் தெரிந்தாள். ஈரமும் உறுதியுமான பனி நிரம்பிய நடைபாதையில் என் கால்கள் கவனமும் வேகமும் கொண்டன. அகியை நெருங்க நெருங்க அவளின் கைகள் வலைத்தடுப்பை பற்றியிருக்கிற அழுத்தம் புலப்பட்டது. ஒரு காலை வணக்க புன்னகையை வழங்க சரியான சந்தர்ப்பத்தை கணித்தபடி நடந்து கொண்டே வலைதடுப்பின் கதவை அடைந்தேன். அகி என்னை பார்த்தபடி தீவிரமாக என்னைத் தாண்டி எதையோ யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள். சாவி பூட்டில் பொருந்தாமல் குளிரில் நடுங்கியது. கதவை திறந்து அவளின் முன்னால் நின்றபடி ‘ஹாய்’ என்றேன். அகி புன்னகைத்துவிட்டு கைகள் இரண்டையும் முழங்கால் வரை நீள்கிற சாம்பல் நிற கம்பளி கோட்டின் பெரிய பாக்கெட்டுகளுக்குள் நுழைத்துக்கொண்டாள். ‘என்னாச்சு? ஏன் வெயிட் பண்றேன்னு சொன்னே’ என்றேன். ஏதுமில்லை என்று தலையசைத்த அகி சுற்றும் சுற்றும் பார்த்து காட்சியை உள்வாங்கியபடி தனக்குள்ளே ஏதோ வார்தைகளை தேடிக்கொண்டிருந்து விட்டு சட்டென ‘நான் ஷிவாவ லவ் பண்றேன்’ என்றாள். விழிகளை விரித்து பார்வையை கூராக்கி அவளை புதிதாக பார்த்தேன். ’ஐயாம் ஷ்யூர்’ என்று தொடர்ந்தவளின் அடுத்த சில வார்த்தைகள் வெறும் பனிப்புகையாக வெளியேறியது. அவ்வளவு தான் என்பது போல பார்த்தவளிடம் ஏதும் சொல்லாமல் ‘குட்’ என்று சொல்லி புன்னகைத்தேன். ‘வா’ என்பது போல ரயில் நிலையத்தை நோக்கி கை காட்ட, விடுபட்டவள் போல நடக்கத் துவங்கினாள். தினசரி அதே பெஞ்ச்சில் அதே ஆர்வத்துடனும் அதே புன்னகையுடன் என்னையும் அகியையும் பார்க்கிற அதே அமெரிக்கர் புன்னகையுடன் நிமிர்ந்து சட்டென புன்னகை வடிந்து என்ன என்பதைப் போல பார்த்தார். இருவரும் வேகமாக நடந்து மெல்ல மெல்ல ஊர்ந்து மேலேறும் நடைபாதையில் கூட்டத்தை திறமையாக கிழித்திக்கொண்டு முன்னேறினோம். உள்ளே குறுகிய எஸ்கலேட்டரில் மக்கள் நடந்தும் நின்றும் இறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் முன்னே சென்று கொஞ்சம் வழியை ஏற்படுத்த அகி என்னைத் தொடர்ந்து எஸ்கலேட்டரில் நின்று கொண்டு பாதி இறங்கியதும், ‘நீ எப்படி ப்ரப்போஸ் பண்ணே?’ என்றாள். ஆச்சரியத்தில் அவள் பக்கமாக திரும்பி மேலே பார்த்தேன். ‘சாரி’ என்று ஒரு வெற்றுப்புன்னகையை உதிர்த்தாள். ரயில் மேடையில் இரண்டு ரயில்கள் காத்திருந்தன. நான் அகியுடன் அவளுடைய ரயிலை நோக்கி நடக்கத் துவங்கியதும் ‘நீ போ’ என்றாள். என் ரயிலை ஒரு முறை திரும்பிப்பார்த்துக்கொண்டு ‘சரி’ என்று நகரத் துவங்கினேன். ‘ஒரு நிமிஷம்’ என்று பையிலிருந்து ஹாருகி முராகாமியின் நார்வீஜியன் வுட் புத்தகத்தை எடுத்து நீட்டி ‘படிக்கப் போறதில்ல’ என்றாள்.  ‘எய்ட்டீந்த் எங்க ஆஃபீஸ் லீவ் இல்லையாம்’ என்று சொல்லியபடி புத்தகத்தை வாங்கிக்கொண்டு ’ரொம்ப யோசிக்காத, எதுவும் ஆகாது’ என்று சொல்லிவிட்டு நடைமேடையை கடந்து என்னுடைய ரயிலில் ஏறிக்கொண்டேன். ஏதேதோ அறிவிப்புகள்,  அவசரமாக ஏறி இறங்கும் யார்யாரோக்கள். ஒலியழைப்புகளுடன் ரயிலின் கதவுகள் மூடிக்கொண்டன. குனிந்து கண்ணாடி வழியே எதிர் ரயிலில் தேடித் தேடி அகியின் குழம்பிய விழிகளை கண்டடைந்தும் ஒரு சிலிர்ப்பில் தத்தமது திசைகளை அறிந்தது போல ரயில்கள் எதிரெதிர் திசையில் புறப்பட்டன.

1

இன்பா

நாளெல்லாம் புத்தகம் என் அலுவலக மேஜை யின்மீது கிடந்தது. என்னைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவர்கள், அதை மற்றுமொரு புத்தகம் எனக் கண்டுகொள்ளவில்லை. என்னை அறிய முற்பட்டுக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றியும் பல முறை தொடங்கியும் அந்தப் புத்தகத்தின் முதல் அத்தியாயத்தைத் தாண்டி இது வரை படித்ததில்லை என்பதைப் பற்றியும் விளக்கிச் சொல்லி பல அமெரிக்க பொய் ஆச்சரியங்களையும் சில குறுகிய கண் சீன ஆச்சரியங்களையும் புன்னகையுடன் எதிர்கொண்டேன். அகி நாளெல்லாம் வாட்ஸாப்பிலும் ஜிமெயிலும் அதிசயமான அமைதியைக் கொண்டிருந்தாலும் அதை கலைக்க ஏனோ தோன்றவில்லை. மாலை கொஞ்சம் சீக்கிரமாகவே அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பி ரயிலை பிடித்தேன். ரயில் நிலையத்திலிருந்து இறங்கியதும் அங்கேயே அமர்ந்து புத்தகத்தை மீண்டும் படிக்கத் தொடங்கலாம் என்றும் அகி வரும் வரை காத்திருக்கலாம் என்றும் தோன்றியது. ஷிவாவைப் பற்றி கேட்க வேண்டும், பேச வேண்டும். இருந்தும் அகி யோசிக்க இன்னும் கொஞ்சம் காலம் தேவைப்படலாம் என்று தோன்றியது. எதற்காக எல்லோரும் காதலித்துத் தொலைக்கிறார்கள்? அகி இந்தக் காதலை பொறுத்தவரை என்ன செய்யக்கூடும் என்பதில் எந்த தெளிவும் எனக்கில்லை. நாலரை மணிக்கே இருட்டத் தொடங்கும் பனிக்கால வெறுமை மனதையும் இருட்டத் துவங்கியது. இலக்கில்லா யோசனைகளில் தட்டுத் தடுமாறி வீடு வந்து சேர்ந்தேன். இன்பா இன்னும் வீடு வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை. ஹால் இருண்டு கிடந்தது. அதன் ஒரு மூலையில் அரை மனதுடன் எரியும் ஒரு சுவர் விளக்கை திருப்பினேன். சோஃபா டீப்பாய் அதன் மேல் அடுக்கை வைக்கப்பட்ட சில கடிதங்கள் என அறை துல்லிய ஒழுங்குடனும் ஏராளமான வெற்றிடமுமாக இருந்தது. டிவியோ லேப்டாப்போ சுவர்க்கடிகாரங்களோ ஏதுமின்றி சப்த கால பெருவெளிகளில் சேராமல் எப்போதும் மிதக்கிற அறை. ‘உங்க வீட்டு ஹால் சும்மாத்தானே இருக்கு?’ என்று ஒவ்வொரு முறை ஒரு டின்னரையோ பர்த்ட்டே பார்ட்டியையோ திட்டமிடுகையில் நண்பர்கள் கேட்கவே செய்வார்கள். (ஆனால் டிவி இல்லாதது தடையாக இருந்தது). நானும் இன்பாவும் தத்தமது தனிமைகளை மிகத் தீவிரமாக பாதுகாப்பவர்கள். சரியான அளவில் சரியான பொழுதில் சங்கடப்பட வைக்காத அக்கறையை காட்டிக்கொண்டாலும் எங்களின் அறைகளே எங்களின் உலகம், அதிலிருந்து எந்தத் தடயமும் இந்த ஹாலிற்கு தவறியும் வந்ததில்லை. துவக்கத்தில் எனக்கு இது கொஞ்சம் விசித்திரமாக இருந்தது. இன்பா குடி வந்து இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒரு சனிக்கிழமை இரவுப் பொழுதில் ஹாலில் அவன் அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்து நானும் மரியாதைக்காக பேச்சு கொடுக்கத் துவங்கி சினிமா அரசியல் விளையாட்டு என இதழ்கள் உதிர்ந்து உதிர்ந்து பெயர்களும் இடங்களும் காலமும் குறிக்கத் தேவையற்ற ஒரு பேச்சை இன்பா துவக்கினான். ஒரு பூனை ரகசியமாக மதில் ஏறுவதைப் போல காதலா மோகமா அப்பாவைப் பற்றியா நண்பனைப் பற்றியா என்றெல்லாம் அடைமொழி இடாத ஒரு பேச்சுக்கு அவன் தாவியிருந்தான். இருந்தும் அவன் சொல்பவை முழுமையாக இருந்தன. மிகத் துல்லியமான தகவல்களுடன் நிரம்பிய பெயரற்ற கதாபாத்திரங்களின் கதை போல அதை பிரமிப்புடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அதிகாலை வரை பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு கலைந்தோம். பின்னர் நானோ அவனோ ஹாலில் அமர்ந்திருப்பது அப்படி ஒரு பேச்சுக்கான வார்த்தைகளில்லாத அழைப்பாக ஆகிப் போனது.

நண்பர்கள் நண்பர்களின் நண்பர்கள் அவர்களின் நண்பர்கள் என நீளும் இணைப்புச்சங்கிலியின் முனைகளில் நானும் இன்பாவும் சேர்ந்த நாள் அவனது பிறந்தநாள். அவன் யாரென்று அறியாமலே நானும் பிறந்தநாள் பார்ட்டிக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். மிகத் தாமதமாக நான் கிளம்பியிருந்ததாலும் அதற்குள் பரிசு கொடுக்கப்பட்டு கேக்கும் வெட்டப்பட்டிருந்ததாலும் வெறுங்கையுடன் போக விருப்பமின்றி சில நண்பர்களை அழைத்து என்ன வாங்கி வரலாம் என்று கேட்டிருந்தேன். பர்த்ட்டே பார்ட்டி கூச்சலில் யாரோ ‘பேசாம ஒரு விஸ்கி பாட்டில் வாங்கிக் கொடு பெஸ்ட்டு’ என்று கத்தினார்கள். முன் தகவல்கள் ஏதுமின்றி நானே ஆறு வருடங்கள் வயதான ஒரு விஸ்கி பாட்டிலை வாங்கிக்கொண்டு சென்று அவனிடம் கொடுத்தேன். ‘இவனும் ராஜா ஃபேன்’ என்று யாரோ என்னை அறிமுகம் செய்து வைத்தார்கள். விஸ்கி பாட்டிலை வாங்கிப் பார்த்து விட்டு இன்பா ‘என்ன மறந்தாலும்னு ஒரு பாட்டு கேட்டிருக்கீங்களா? காதல் சாதி. ரீலீஸ் ஆகல’ என்றான். ‘ஐயோ அவ்ளோலாம் தெரியாது’ என்று சிரித்தேன். அதன் பின்னர் ஆறு மாதங்களாக எந்தப் பொதுச்சந்திப்பில் சந்தித்தாலும் ‘விஸ்கி பாட்டிலை இன்னும் ஓப்பனே பண்ணல’ என்பதும் ‘இன்னும் அந்தப் பாட்ட கேக்கல’ என்பதும் எங்கள் இருவரின் நலம் விசாரிப்பானது. எல்லா விவாதங்களிலும் கூட்டத்திலும் அமைதியாகவே இருக்கும் இன்பா எப்போதேனும் அளவான கருத்தை பகிர்வான். பெரும்பாலான நேரங்களில் மொட்டைத் தலையும் கீழிறிங்கி தாடையில் நிரம்பும் மீசையும் அதற்குள் சிரிப்புமாக ஒரு மூலையில் இருப்பான். இந்த வீட்டை நான் வாடகைக்கு எடுத்த நாளில் நான் ரூம்மேட் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று யார் மூலமோ அறிந்ததும் இன்பா என்னை அழைத்து வீடு தேடிக்கொண்டிருப்பதாகச் சொல்ல எதுவும் யோசிக்காமல் அடுத்த நாளே வருமாறு சொன்னேன். உடனே நினைவு வந்தவனாக புதிதாக வாங்கிய ஸ்பீக்கரை பிரித்து இன்னும் பொருட்கள் நிரப்பாத ஹாலில் பொருத்தி ‘என்ன மறந்தாலும்’ பாடலைத் தேடி ஓடவிட்டு நகர்ந்தவன் பாடல் தொடங்கியதும் ஒரு கணம் நின்று விட்டேன். பிறந்த நாளன்று எதேச்சையாக எனக்குச் சொன்ன பாடல் அது என்று நம்பமுடியவில்லை. ஏதோ ஒரு தனிச் செய்தி போல அதில் பொதிந்திருந்த வெறுமையும் சோகமும் இன்பா வருவதற்கு முன்னரே வீட்டில் நிரம்பி விட்டது.

இருந்தும் நான் எதிர்பார்த்ததை விட இன்பா மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். நல்ல சமையல்.  எப்போதும் மெல்லிசையில் மிதக்கிற அறை. சனிக்கிழமை இரவுகளில் பால்கனியில் கொஞ்சம் விஸ்கி அல்லது ரம். (குடி வந்த அன்று அடையாளத்திற்காக என நான் கொடுத்த விஸ்கி பாட்டிலைத் திறந்து ஒரு மிடறு அருந்தினான்) . சில சமயங்களில் சிரிக்க சிரிக்க பேச்சு. (காரில் எங்கேனும் போகையில்). பல சமயங்களில் தனிமை. யாரும் எதுவும் இன்பாவைப் பற்றி அதிகமாகச் சொல்லிக் கேட்டதில்லை. ‘நல்லா பேசுவான்’ என்று சொல்லிவிட்டு மேலே சொல்ல இல்லை என்பதைப் போல நிறுத்திவிடுவார்கள். அந்தப் பேச்சினுள்ளே கலைக்க முடியாத ஒரு மௌனம் இருப்பது எனக்கு மட்டும் தெரிந்திருந்தது.

கதவைத் திறக்கிற சத்தம் கேட்டதும் சோஃபாவிலிருந்து எழு முற்பட்டேன். அதற்குள் இன்பா ஹாலிற்குள் வந்து ‘ஹாய்’ என்று சொல்லிவிட்டு கடிதங்களைப் பார்க்க முற்பட்டு பின்னர் நிமிர்ந்து என் முகத்தில் தெரிந்த யோசனைகளையும் ஹாலில் அமர்ந்திருப்பதையும் கவனித்து ‘என்னாச்சு?’ என்றான். ‘ஒண்ணுமில்ல’ என்றேன். ‘கீழ உங்க ஃப்ரெண்ட் அகி இருக்காங்க’ என்றான். (முன்பெல்லாம் ‘உங்க ஃப்ரெண்ட்’ என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு வேளை இது காதலோ என்று ஒரு சந்தேக இடைவெளி விட்டு ‘அகி’ என்று முடிப்பான். ஏதோ ஒரு தருணத்தில் அவனுடைய சந்தேகம் தீர்ந்துவிட்டது). ‘ஓ’ என்று சொல்லிவிட்டு கீழிறங்கி சென்றேன். அகியின் விழிகள் குழம்பிய குட்டைகளின் மீன்கள் போலிருந்தன. ‘எதுக்கு குளிர்ல வந்த? ஃபோன் பண்ணிருக்கலாம்ல’ என்றேன். ‘ப்ச். மூட் இல்ல. கார் எடுக்கிறியா? நான் ஓட்ட பழகுறேன்’ என்றாள்.

காரை கிளப்பிக்கொண்டு நாலு மைல் தொலைவில் இருக்கும் யாரும் உபயோகப்படுத்தாத அலுவலக வளாகத்திற்குச் சென்றோம். காரை அகியிடம் தந்துவிட்டு பக்கத்து சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டேன். அகி யோசித்து யோசித்து கியர் போட்டு ஆளரவம் அற்ற பார்க்கிங் லாட்டில் அக்கம் பக்கம் பார்த்து பார்த்து மெதுவாக கிளம்பும் வரை ஷிவாவை பற்றி கேட்க நினைத்து கடைசியில் ‘காலையில எதுக்கு சாரின்னு சொன்னே?’ என்றேன். ‘எப்போ?’ ‘நீ எப்படி ப்ரப்போஸ் பண்ணேன்னு என்ன கேட்டே. நான் திரும்பி உன்ன பாத்ததும் சாரின்னு சொன்னே’ ‘திடீர்னு அப்படி கேட்டிருக்கக் கூடாதுன்னு தோணுச்சு’ ‘ம்ம்ம்’. முழுதும் வலதாக திருப்பியிருந்த ஸ்டியரிங்கை விட்டதும் அது சல்லென சுற்றி நேரானதும் பிடித்துகொண்டாள்.  ‘சரி, சொல்லு இப்பவாச்சும்’ ‘ப்ச், இப்ப எதுக்கு?’ ‘ரொம்ப வருஷமாச்சுல்ல?’ ‘ம்ம்’ அவசரமாக மனதிற்கு வருடங்களை கூட்டத்துவங்கி ‘ஆறேழு வருஷமாச்சு’ என்றேன். ’அவங்க மொதல்ல நோ சொல்லிட்டு அப்புறமா  அவங்களே யெஸ் சொன்னாங்க தானே?’ ‘ஆமா’ ‘சொல்லிருக்க ஒரு தடவ, ப்ரேக்கப் ஆனது வர கொஞ்சம் கொஞ்சம், சரி எதானா சொல்லு’. ‘யோசிக்கணும்’ என்று இழுத்தவன் என்னையறியாமலே அவள் பக்கமாக திரும்பி வேகமாக சொல்ல ஆரம்பித்தேன். ’அது ஏதோ ரிஷப்ஷன். ஃப்ரெண்டோட அக்கா ரிஷப்ஷனோ அண்ணா ரிஷப்ஷனோ. நாங்க ஒரு இருபது பேர் போயிருந்தோம். காலேஜ் முடிஞ்சு ஒரு வருஷம் ஆயிருக்கும். சோ நான் ப்ரப்போஸ் பண்ணி ஒரு வருஷம் ஆச்சு. ஒரே ஆஃபீஸ்ல சேந்ததால தினம் பாத்து பேசி ஃப்ரெண்ட்ஸா இருக்கிறதா வேணாமானு ஒரே சங்கடம். அவ மனசும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாறுதுன்னு எனக்கு நல்லா தெரியுது. ஆனா அவசரப்படுத்தவும் முடியாது. விட்டும் போக முடியாது. ரிஷப்ஷன் முடிஞ்சு எல்லாரும் வட்டமா சேர் எல்லாம் போட்டு உக்காந்து அரட்டை அடிச்சிட்டிருக்கோம். என் பக்கத்துல அவ உக்காந்திருக்கா. ‘இவ்ளொ செலவு பண்ணி கல்யாணம் பண்ணனுமா’னு ஏதோ பேச்சு. எல்லாரும் ஏதோ ஏதோ சொல்றாங்க. திடீர்னு நானும் சேந்துகிட்டு ‘இவ்ளோ செலவு எல்லாம் வேஸ்ட்டு. பொண்ண புடிச்சிருந்தா’னு சொல்லிட்டு எனக்கே தெரியாம அவளோட கைய பிடிச்சு எடுத்து ‘கைய பிடிச்சு நேருக்கு நேரா என்ன கல்யாணம் பண்ணிக்கிறியான்னு கேட்டா போதாதா? அவ சரின்னு சொன்னா முடிஞ்சது’னு சொன்னேன். சொன்னப்புறம் தான் நான் அவ கைய பிடிச்சிட்டு இருக்கேன்னு தெரியும். எல்லாரும் அமைதியாகிட்டாங்க’.

‘ஓ, ஒனக்கு தெரியாமலே நடந்திருச்சு’ ‘சத்தியமா’ ‘சரி சரி’ என்று சிரித்தபடி தலையசத்தாள். ‘அவங்க என்ன சொன்னாங்க?’ ‘எதுவும் சொல்லல’ ‘எப்படி பாத்தாங்க?’ ‘எப்படி… பாத்தாங்கவா.. நினவில்ல. எதுவும் சொல்லல, சிரிச்சான்னு நினைக்கிறேன்’ ‘யோசிச்சு சொல்லு’ யோசிக்க வெளியே பார்க்க திரும்பியவன் மீண்டும் பனி பெய்ய ஆரம்பித்திருப்பதை கவனித்தேன்.  வெள்ளையாக விரிந்திருந்த பார்க்கிங்க லாட்டினில் காரின் தடயங்கள் மட்டும் பதிந்து அதில் பனி மீண்டும் நிரம்பிக்கொண்டிருந்தது. ‘வீட்டுக்கு போலாமா?’ ‘இன்னும் கொஞ்ச நேரம்’ என்று சொல்லிவிட்டு அகி காரை  எதிரே இருந்த நான்கடுக்கு பார்க்கிங் லாட்டிற்குள் செலுத்தினாள். இருட்டாக குகை போல அடுத்து எங்கே திரும்பும் என்று புரியாமல் எங்களை உள்வாங்கிக்கொண்டது அந்தக் கட்டிடம். ‘உள்ளயே சுத்தறேன். நீ மேல யோசிச்சு சொல்லு’ என்றாள். அந்த ரிஷப்ஷன் ஃபிப்ரவரியில் நடந்திருந்தால் அப்போதும் இதே போல இங்கு பனிபெய்து கொண்டிருந்திருக்கும். சென்னையில் அன்று மழை பெய்து கொண்டிருந்ததா? வெளியே இருந்து சில சோடியம் வேப்பர் விளக்குகளின் வெளிச்சம் சில நிழல் ஒளி செவ்வகங்களாக காரின் மேல் விழுந்து நழுவியது. சுற்றிச் சுற்றி ஏறி பின்னர் அதே போல இறங்கி வெளியே வந்து மீண்டும் ஏறி இறங்கி கார் சென்றுகொண்டே இருந்தது. பனிப்பொழிவு காற்றுமண்டலத்திற்கும் ஒளிக்கும் ஒரு விதமான வெண்மையை சேர்த்திருந்தது. சன்னமாக ஏதோ பாடல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ‘நான் அப்படியே லேசா தூங்கறேன், நீ ஓட்டு’ என்று சொல்லி விட்டு பதிலுக்கு காத்திராமல் தலையை சாய்த்தேன். தூக்கம் வராது என்று தெரிந்தாலும் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டேன்.

2

அகி

அகியை அவளுடைய வீட்டில் இறக்கி விடும் பொழுது தயங்கித் தயங்கி ’ஒரு விஷயம்’ என்றாள். ’என்ன?’ ‘இன்பா அடுத்த வாரம் ப்ரதீபா வீட்டுக்கு டின்னருக்கு போறானா?’  தெரியுமா?’ ‘தெரியாது. நீ சொல்லி தான் டின்னர் ப்ளான் இருக்குன்னே தெரியுது. ஏன்?’ ‘என்னயும் கூப்டிருக்கா. அவன் போறான்னா என்ன பிக் பண்ண சொல்றியா?’ ‘சரி’ பேச்சு முடியவில்லை என அகியின் முகத்தில் தெரிந்தது. காரை கிளப்பாமல் காத்திருந்தேன். ‘அவன் என்னைக்காச்சும் ப்ரதீபா பத்தி எதானா சொல்லிருக்கானா?’ யோசித்தேன். ‘நோ. மே பி ராண்டம்லி. ஏன் கேக்குறே?’ அகி யோசனையுடன் இல்லையென்று தலையசைத்து விட்டு முடிவை மாற்றிக்கொண்டு ‘ஐ திங்க் ஷீ லைக்ஸ் ஹிம்’ என்றாள். புருவத்தை உயர்த்தி ‘ஓ’ என்றேன். ‘அவ என்கிட்ட நேரா சொன்னதில்ல, நானா கெஸ் பண்ணது. இந்த டின்னரே அவனுக்காக தான் ப்ளான் பண்றானு நினைக்கிறேன். ரொம்ப எக்ஸைட் ஆறா’ ‘ஹ்ம்ம்’ அன்று ரயில் நிலையத்தில் குழம்பிய அகியின் முகத்தில் இன்னும் தெளிவில்லை. ‘ரொம்ப எதுவும் யோசிக்காத அகி’ என்றேன். ‘ச்சேச்சே, அவங்கள பத்தியில்ல’ என்றாள். ஷிவாப் பற்றி இருக்கும். என்ன கேட்பது? ‘சரி நான் போறேன்’ என்றாள். ‘ஒரு நிமிஷம்’ என்று அவளை நிறுத்தினேன். ‘பேசாம ஒழங்கா கார பார்க் பண்றியா? பேசிட்டு போலாம்’ என்றாள். சிரித்தேன். ‘இல்ல இல்ல, சும்மா, நீ போ’ என்றேன்.

அகி இதுவரை யாரைப் பற்றியும் இத்தனை பேசியதில்லை என்று தோன்றியது. கொஞ்சம் வியப்பாகவே இருந்தது. தமிழ்த் திரை நகைச்சுவை வசனங்களை பொருந்தாத இடங்களில் சொல்வதே பிரதான பொழுதுபோக்காக இருந்த ஒரு டின்னரில் தான் அகியை முதன் முதலில் சந்தித்தேன். என்னைப் போலவே ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் செயற்கையாக சிரிக்க முடியாமல் அமைதியான புன்னகையில் அமிழ்ந்திருந்தாள். கூட்டத்திலிருந்து தனித்து தெரிந்த அவளிடம் நான் எதிர்பார்த்த போல – போலியான பேச்சு / உற்சாகம் / தொனி, தேவையில்லாத ஈகோ, புறம் பேசுதல், தன்னைப் பற்றியே பேசிக்கொள்ளுதல் – என எதுவும் இல்லை. ஆனால் அன்று அந்த டின்னரில் அதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக்கொள்ள எந்த வழியுமில்லை. இருந்தும் ஒரு நட்பை உருவாக்கிக் கொள்ளத் தோன்றியது. பின்னர் இந்த ஒரு வருடத்தில் வியப்பாக நெருங்கத் துவங்கிய பின் நான் எதிர்பார்த்த ஒவ்வொரு குணமும் அகியிடம் இருந்தது. கூடவே, புத்தங்களின் மீது ஏராளமான காதலும். அகியும் நானும் சந்திக்கையிலெல்லாம் ஒரு உரையாடலை துவக்க எந்த சிரமும் இருந்ததில்லை.

நண்பர்களுக்குள்ளான டாலர் சண்டைகள், நண்பர்களின் பெற்றோர்களை / குழந்தைகளை சந்தித்தல், ஒரு காதலன் / காதலி அறிமுகம், நிறைய வேலை, விடுமுறை , எதற்கோ ஒரு சோகம், பின் அது தானாய் விலகுதல், விவாதங்கள், பசி, சோம்பல் என எல்லாவற்றையும் அகி எப்படி எதிர்கொள்வாள் என இந்த ஒரு வருடத்தில் தினசரி கவனித்து அறிந்து புரிந்திருக்கிறேன். ஆனால் ஒரு காதலை அகி எப்படி எதிர்கொள்வாள் என்பதில் எனக்கு தெளிவில்லை. இயல்பாகவே எல்லா இடங்களிலும் ஒருவருக்கு ஒருவர் துணையாகிப் போனதால் துவக்கத்தில் எல்லோரும் எங்களை காதலர்கள் என்று நினைத்தார்கள். சிலர் நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் காதலைச் சொல்ல முடியாமல் தவிப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு எங்களை டின்னருக்கோ தொலைதூர பயணத்திற்கோ அழைத்துச் சென்று எங்களை தனிமையில் விட்டு பாக்கெட்டுகளில் கையை விட்டுக்கொண்டு நடந்து சென்றும் ஆற்றில் தூரமாக கல்லெறிந்தும் பார்த்தார்கள். அகி அறிமுகமான மூன்றாவது மாதத்திலேயே இதையெல்லாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தாலும் இதைப் பற்றி அகியிடம் வாய்விட்டு பேசியதில்லை. இருந்தும் மற்றவர்களின் செலுத்தும் இந்தத் தனி கவனத்தை கையாண்டதே காதலைப் பற்றி நானும் அகியும் கொண்ட நீண்ட உரையாடலாக இருந்திருக்கிறது.  மற்றவர்கள் மிகச் சாதாராண விஷயங்களை காதலாக அர்த்தப்படுத்திக்கொள்வதை வியப்பாக இருவரும் வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறோம். இது கொஞ்சம் அதிகமாக இருந்த ஒரே ஒரு கட்டத்தில் மட்டும் ஒரு முறை அதைப் பற்றி வெளிப்படையாக பேசியிருக்கிறோம். (அப்போது அவளுக்கு நான் பழைய கதையை சுருக்கமாக சொல்லியிருந்தேன்). இருபத்தி இரண்டு வயதில் சந்தித்திருந்தால் ஒரு வேளை நிறைய காதலைப் பற்றி பேசியிருந்திருக்கலாம். முப்பது வயதில் சந்தித்திருந்தால் திருமணத்தை பற்றி பேசியிருந்திருப்போம். இருபத்தி ஏழு வயதில் காதலுக்குப் பின்பாக திருமணத்திற்கு முன்பாக வருகிற மௌனம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது. அதையும் மீறி முதன் முறையாக அவளுடைய காதல் என்னுடைய காதல் இன்பா பிரதீபா என எல்லாவற்றையும் தொட்டும் தொடாமல் பேச வேண்டிய சூழல் திடீரென உருவாகி இருட்டியிருந்தது.

எனக்கு ஷிவாவையும் தெரியாது, இன்பாவின் பழைய காதலையும் தெரியாது, பிரதீபாவையும் தெரியாது. இருந்தும் என்னைச் சுற்றி எப்போது ஒரு காதல் கதை நிகழ்ந்தாலும் எங்கிருந்தோ பெரும் பயம் சூழ்ந்துகொள்கிறது.  இன்பா இன்னமும் எதைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறான்? ப்ரதீபாவை அவனுக்குப் பிடிக்குமா? ஷிவாவிடம் அகியை பேசச் சொல்லி சொல்ல வேண்டும். தினசரி சலிப்பின்றி பெய்கிற பனியைப் போல ஆனது இந்த யோசனைகள். இரண்டு மூன்று நாட்களாக வழக்கத்திற்கு வேறான நேரங்களில் ரயிலை பிடிக்கத் துவங்கியிருந்தேன். அகிக்கு என்ன புரிந்ததோ, இருந்தும் அவள் ரயில் நிலையத்திற்கு தினமும் கிளம்பும்பொழுது எங்கிருக்கிறேன் என என்னைக் கேட்பாள். அறையிலும் இன்பாவின் கண்களில் அதிகம் படாமல் சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். நெரிசல் நேரங்களைத் தாண்டி ஒரு நொடி கடந்ததும் கூட்டத்தைத் தொலைத்து ரயில் மொத்தமே பத்து பதினைந்து பேருடன் சென்று வந்துகொண்டிருந்தது. இன்பாவுடனோ அகியுடனோ ஒரு உரையாடல் முடிந்த பின்னர் தோன்றும் தனிமையைப் போல திடீரென ரயிலில் நான் மட்டும் சென்று வந்துகொண்டிருந்தேன். கம்பார்ட்மெண்ட்டில் நானும் தூரத்தில் கண்ணாடி ஜன்னலில் தலைசாய்த்த யாரோவும் மட்டும் இருப்போம். அகியும் இன்பாவும் என்னைப் பற்றி என்ன யோசித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்? நான் எப்படி ஷிவாவைப் பற்றியோ ப்ரதீபா வீட்டு டின்னரைப் பற்றியோ பேச எத்தனித்துக்கொண்டிருக்கிறேனோ அதைப் போல அவர்களும் என்னிடம் எதைப் பற்றி பேச நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்? அப்படி பேச அவர்களும் ஏதேனும் இருக்கிறதா, இருக்க விட்டிருக்கிறேனா? மற்றவர்களிடம் ஒரு சிறிய சலசலப்பையாவது  நானோ எனது பிரச்சினைகளோ ஏற்படுத்துகிறேனா?

இன்பா அந்த வாரம் இருக்கும் டின்னர் ப்ளானை பற்றி எந்த யோசனையும் இல்லாதவன் போல இருந்தான். ஒரு வேளை ப்ரதீபாவை மிகச்சாதாரணமான தோழியாக நினைத்திருக்கலாம். ப்ரதீபாவிற்கு அவன் மேல் இருக்கும் ஈர்ப்பு தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம். தெரிந்தும் புறக்கணித்திருக்கலாம். ஒவ்வொரு நாளும் டின்னரைப் பற்றி கேட்க சில கேள்விகளை ஒத்திகை பார்ப்பதோடு சரி. அகி தினசரி இரவு உறங்கப் போகும் முன் ‘இன்பாகிட்ட கேட்டியா?’ என்று கேட்பாள். ஒவ்வொரு நாளும் ஏதேனும் காரணம் சொல்லிச் சொல்லி டின்னருக்கு முந்தைய நாள் மாலை அகி அழைத்தே கேட்டுவிட்டாள். ஒரு வாரமாக பார்க்கவில்லையென்றாலும் அவளின் முகத்தில் தெரிந்த குழப்பம் குரலிலும் இருந்தது. ‘ஏன் இவ்வளவு ஆர்வமா இருக்கே?’ ’இட்ஸ் ஹர். அவ ரொம்ப எக்ஸைட் ஆறா’ ‘நீ கேட்டு நான் கேட்டு என்ன ஆகப்போகுது?’ ‘இல்ல, சப்போஸ் அவன் போறத பத்தி யோசிக்கலனா?’ ‘யோசிக்கலனா? ‘மே பி  நீ சொல்லலாம்?’ ‘போன்னா?’ ‘டைரக்டா இல்ல. பட், யா’ ‘விளையாடறியா?’ ‘ரொம்ப யோசிக்காத. எனக்கு எதுனா சொல்ல மாட்டியா? அந்த மாதிரி தானே இன்பாவும்?’ சுருக்கென்றது. ‘ஐ வில் ட்ரை’. ‘ரொம்பல்லாம் இல்லடா. ஜஸ்ட் கேளு’ ‘சரி’.

வீட்டிற்கு வந்து அவசரமாக சமைத்து வைத்தேன். அழுக்குத் துணிகளை அள்ளிக்கொண்டு சென்ற போது இன்பாவின் துணிகள் இன்னும் ட்ரையரில் இருந்தது. அப்படி இருந்தால் இதுவரை எப்படி அங்கேயே விட்டுவிட்டு காத்திருப்பேனோ அதைப் போலவே இன்றும் விட்டுவிட்டேன். இருந்தும் துணிகள் இன்னும் கொஞ்சம் ஈரமாக இருந்ததைப் போல இருந்தது. ட்ரையரை மீண்டும் ஓட விட்டு சாப்பிட்டேன். இன்பா வரும் அறிகுறியே இல்லை. ஹாலிலும் பால்கனியிலும் கொஞ்சம் உலவிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரே இடத்தில் கொஞ்சம் நேரம் நின்றால் அடி பாதத்தில் குளிர் மெல்லிய ஐஸ் தகடாக மாறி விடும் போலிருந்தது. ஒன்பதரை மணியளவில் அறைக்குச் சென்று கண்களை வெறுமனே மூடிக்கொண்டு கிடந்தும் எப்படியோ ஒரு தூக்கத்தை தொட்டுவிட்டேன். திடீரென முழிப்பு வந்து எழுந்த போது இன்பா என்னுடைய அறை வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான். ‘எழுப்பிட்டனா?’ என்ற படி அறைக்குள் வந்து ஆச்சரியம் தந்தாலும் அதை வெளிகாட்டிக் கொள்ளாமல் ‘இல்லல்ல’ என்றேன். ‘ஆஃபீஸ்ல இஷ்யூ’ என்றான். ‘ம்ம்’ ‘நாளைக்கு என்ன டின்னர் ப்ளான்?’ என்றான். எனக்குள் நானே சட்டென நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன். ‘நத்திங் ஸ்பெஷல். சாப்டாச்சா?’ நீங்க வாங்க போங்க என்று சொல்ல விருப்பமில்லாமல் மழை நாள் சாலையில் நடப்பது போல அவற்றைத் தாண்டி தாண்டிச் சென்றுகொண்டிருந்தோம். ‘பசிக்கல. படம் போலாமா?’ ‘இப்பவா?’ ‘யா’. யோசித்தேன். சரி என்றதும் அவன் சென்று கிளம்பத் தயாரானேன். அபார்ட்மெண்ட்டிற்கு எதிரேயே ஒரு மல்ட்டிப்ளெக்ஸ் இருந்தது. வெளியே காற்று மெல்ல மெல்ல சுழன்று எழ முயன்று பனித்துகள்களை மேலெழுப்பி நழுவிக்கொண்டிருந்தது. காரை எடுக்காமல் வேகமாக நடக்கத்துவங்கினோம்.  திரையரங்கில் கவுண்ட்டரில் என்னையும் இன்பாவையும் கொட்டாவி விட்டபடி வினோதமாக பார்த்தார்கள். இந்தியாவிலிருந்து எனக்கு செல்பேசி அழைப்பு வந்து நான் ஓரமாக ஒதுங்க இன்பா ஏதோ ஒரு படத்தை தேர்ந்தெடுத்துவிட்டு டிக்கெட் வாங்கி என்னிடம் ஒன்றை தந்து விட்டு உள்ளே போனான்.

நான் உள்ளே செல்லும் பொழுது படம் துவங்கி பத்து நிமிடங்கள் ஆகியிருந்தது. தியேட்டரில் இன்பாவைத் தவிர யாருமில்லை. என்னைப் பார்த்ததும் இன்பா தியேட்டரில் இல்லாத கூட்டத்தை காண்பித்து சிரிப்பது போல சிரித்தான். நான் இன்பாவின் இருக்கைக்கு பின் வரிசையில் அமர்ந்துகொண்டேன். அது ஏற்கனவே வெளியாகி ஓடி முடித்த திரைப்படம் என்றும் ஆஸ்கருக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கும் படங்கள் இந்த வாரம் மட்டும் சில திரையரங்குகளில் மீண்டும் திரையிடப்படுவதாகச் சொன்னான். ‘ரீ எடிட் பண்ணிருக்காங்கன்னு நினைக்கிறேன்’ என்றான். முதல் காட்சியே வேறு போல இருந்ததாம். எனக்கு அந்த திரைப்படம் நினைவிலில்லை. இப்போதும் கவனம் பதியவில்லை. இன்பாவின் நிழலுருவையும் திரைப்படத்தையும் இலக்கின்றி பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். படம் நெடுக இன்பா அவ்வப்போது திரும்பி இந்தக் காட்சியில் என்ன வெட்டியிருக்கிறார்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். சில சமயங்களில் எனக்கே அந்தக் காட்சியில் ஏதோ மாறி இருப்பதாகத் தோன்றி அவன் என்னை திரும்பிப் சொல்லப் போகிறானா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். நடுவில் எழுந்து வெளியே சென்று இரண்டு கோக் வாங்கி வந்தவன் என் இருக்கைக்கு ஒரு இருக்கை தள்ளி அமர்ந்தான். நான் திரையை புதிய கவனத்துடன் பார்க்கத் துவங்கினேன். ‘அகி எப்படி இருக்காங்க?’ என்றான். ’யா, ஃபைன்’. ‘நேத்து வால்மார்ட்ல பாத்தேன். ஃப்ரெண்டோட வந்திருந்தாங்க. பயங்கர ப்ரீ ஆக்யுபைடா இருந்தாங்க’ ‘ஓ’ புன்னகைத்தேன். என் பக்கம் திரும்பாமல் ‘ஈவன் யு’ என்றான். ’நத்திங் ரியலி’. ’உங்க ரெண்டு பேரையும் நான் மொதல் மொதல்ல ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல தான் பாத்தேன். அவங்க அமெரிக்காவுக்கு வந்த புதுசு. காலைல அவசரம். ரெண்டு பேரும் வெண்டிங் மெஷின் கிட்ட நிக்கறீங்க’. இன்பா ஹாலில் அமர்ந்து நள்ளிரவைத் தாண்டி பேசும் பொழுது வருகிற தொனி. ‘ரிஸிப்ட் வர ஸ்லாட், கார்ட் ஸ்வைப் பண்ற எடம், காசு போட எடம்னு மாறி மாறி பரபரப்பா பாக்குறீங்க. யாராச்சும் ஹெல்ப்க்கு வருவாங்களான்னு தேடறீங்க. அப்போ யு வில் காரி தட் அம்ப்ரெல்லா, எங்க போனாலும் எதுக்கோ’ சிரித்தேன். ‘அவங்க காதுல ஐபாட். இருந்தும் அப்படியே பேசறாங்க சொல்றத கேக்குறாங்க. மே பி பாஸ் பண்ணிருப்பாங்க. உங்கள பாக்க சிரிப்பா இருந்தது’ என்றான். ‘ஹா ஹா ஹா’. ‘நேத்து அவங்க முகத்துல அதே மாதிரி ஒரு லுக். என்ன வெண்டிங் மெஷின் தான் இல்ல’ என்றான். புன்னகைத்தேன், ‘சொல்றேன்’. ‘ஹா ஹா ஹா’. திரையில் யாரோ ஜன்னலைத் திறந்து வெறித்துப் பார்த்தார்கள். ‘ஆர் திங்க்ஸ் ஃபைன்?’ என்றான். அகியையா என்னையா என்று தெரியவில்லை. ‘யா’ என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு இடைவெளி விட்டு கேட்க நினைத்தவன் அவசரமாக கேட்டு வைத்தேன் ‘நாளைக்கு என்ன ப்ளான் டின்னர்?’. இன்பா என்னை திரும்பிப் பார்க்காமல் மிகச்சாதாரணமாக ‘ப்ரதீபா தெரியும்ல? அவங்க வீட்டுல கொஞ்சம் பேருக்கு டின்னர்’ என்றான். ‘ஓ குட். அகி சொல்லிட்டிருந்தா. ஜஸ்ட் கோ. அப்போ எதும் சமைக்க வேணாம். நான் வெளில சாப்டுக்கிறேன்’ என்றேன். இன்பா கொஞ்ச நேரம் யோசித்து விட்டு என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தான். இருட்டில் பாதி புன்னகை தெரிந்தது.

3

விஸ்கி

இன்பா சரியாக ஆறரை மணிக்கு கிளம்பினான். வழக்கத்தை விட இன்று தோற்றத்திற்கு அதிக கவனம் எடுத்துக்கொண்டது போலிருந்தது. என்னுடைய ஆர்வம் துருத்திக்கொண்டு தெரியாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதில் பெரிதும் கவனம் கொண்டிருந்தேன். அவனுடைய கார் புறப்பட்டுச் சென்றதும் அகிக்கு மெஸேஜ் அனுப்பினேன். அவள் அதி உற்சாகமாக பதிலனுப்பினாள். இன்னும் பதினைந்து நிமிடத்தில் கிளம்பலாம் என்று சொன்னாள். சரியாக ஒரு மணி நேரத்திற்கு பிறகு வந்து சேர்ந்தாள். ‘என்ன இப்படி அழுமூஞ்சி மாதிரி வந்திருக்கே? டின்னருக்கு போறா மாதிரியா இருக்கே?’ ‘அஹ்’ என்றவள் ‘சரி விடு, சீக்கிரம் கிளம்பு, ஆல்ரெடி லேட்’ ‘ஏன் இன்பாவோட போகல?’ ‘லேட் ஆகும்னு தான்’ என்றவள் ஜிபிஎஸ்ஸை எடுத்து முகவரியை அதில் ஏற்றினாள். காரில் பாட்டு எதுவும் ஓடாமல் அமைதியாக இருந்தது. பனிப்பொழிவு கொஞ்சம் நின்றிருந்ததால் மக்கள் எல்லாரும் கார்களைக் கிளப்பி எங்கோ போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். ப்ரதீபாவின் வீடு அரை மணி நேரத் தொலைவில் ஒரு பள்ளிக்குப் பக்கத்தில் இருக்கிறதென நினைவு. பத்து பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அகி ‘இன்பா ரீச் ஆயிருப்பானா?’ என்றாள். சிரித்தேன், ‘ஏன் இவ்ளோ ரெஸ்ட்லெஸா இருக்கே?’ ‘சும்மா தான். மெஸேஜ் அனுப்பி கேளேன்?’ ‘அங்க தானே போறே? போய் பாத்துக்கோ’ ‘நீ எங்க சாப்பிடப் போறே?’ ‘தெரியல, உன்ன எறக்கி விட்டுட்டு தான் யோசிக்கணும்’. ஜிபிஎஸ் அடுத்த எக்ஸிட்டை எடுத்து திரும்பிப் போகச் சொன்னது. ‘ஏன் 278 வெஸ்ட் எடுக்க சொல்லுது அகி? ஈஸ்ட் தானே?’ அகி ஜிபிஎஸ்ஸை எடுத்து சரிபார்த்தாள். ‘கரெக்டான அட்ரெஸ் தான்’ என்றாள். ‘நான் உன் மொபைல் எடுத்து இன்பாவுக்கு மெஸேஜ் பண்ணிக் கேக்கவா?’ ‘என்ன? டின்னர் மெனு என்னன்னா?’ ‘இல்ல ஆரம்பிச்சாச்சான்னு’ ‘பொறுமை பொறுமை. எதானா பாட்டு போடேன்’ என்றேன். ‘வேண்டாம்’ என மறுத்தவள் சட்டென ‘உனக்கு என்னாச்சு? ஏன் ஒரு வாரமா ஒரு மாதிரி இருக்கே?’ ‘வாட்? ஒண்ணுமில்ல?’ ‘சொல்லு ப்ளீஸ்’ ‘என்ன சொல்ல சொல்ற? ஐயாம் ஃபைன்’ ’நோ. அன்னைக்கு ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு அவசரமா கூப்பிட்டதுலேர்ந்து சரியில்ல’ ‘ஒண்ணுமேயில்ல சீரியஸா’ ‘நான் தேவையில்லாத பெர்சனல் விஷயமெல்லாம் கேக்குறனா?’ ‘சீரியஸா அப்படி நினைக்கிறியா?’ ‘இனி வேணும்னா ஷிவாவ பத்தி எதுவும் சொலல்ல’ அவளைத் திரும்பி பார்த்து முறைத்தேன்.

எங்களுக்குப் பின்னால் வந்த கார்கள் ஒவ்வொன்றாக எங்களைத் தாண்டி வேகம் பிடிக்கத் துவங்கின. ‘நீ போய் நல்லா டின்னர் சாப்டுட்டு வா, இன்னொரு நாள் பேசலாம்’ என்றேன். ‘இன்னைக்கே சொல்லு. அதுக்கு தான் உன் பிக் பண்ண சொன்னேன்’ ‘சரி. போறப்போ ஏன்? நாளைக்கு பேசலாம்’ ‘நான் டின்னருக்குப் போகல. உங்கிட்ட பேச தான் கூப்டேன்’ ‘வாட்?’ ‘ஆமா’. காரை அடுத்த லேனுக்கு செலுத்தி வருகிற எக்ஸிட்டை எடுக்க முயன்றேன். ‘ப்ளீஸ், போகலாம். நிறுத்தாத’ ‘என்ன அட்ரெஸ் போடிருக்கே?’ ஏதோ புக் ஷாப்’ ‘பைத்தியமா ஒனக்கு? மொதல்லயே சொல்லியிருக்கலாம்ல?’ ‘சொன்னா நீ வருவியான்னு தெரியல’ அமைதியானேன். ‘ப்ரதீபா இன்னொரு ஃப்ரெண்டையும் கூப்பிட்டிருந்தா. அவன் ஒடம்பு முடியலன்னு வரலயாம். அதான் நானும் போகல’ ‘ஓ, இன்பா மட்டும் போயிருக்கானா?’ ‘ம்ம்’ ‘ஏன் இப்படி பண்றே? நீ இப்படி பண்றதுனால மட்டும் என்ன ஆகப்போகுது?இன்பா என்ன நினைக்கிறானா அதத்தான் செய்வான்.’ ‘ஒண்ணும் ஆகாதுன்னு தான் போகல. ப்ரதீபா என்கிட்ட இத தான் எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணிருப்பான்னு நினைக்கிறேன். ஜஸ்ட் ஆன் ஆப்பர்ட்யுனிட்டி ஃபார் தெம் டு டாக். எனக்கு எப்படியும் டின்னர் போற மூட் இல்ல’ ‘ஏன்?’ ‘அதான் கேக்குறனே? ஏன் இப்படி இருக்கேன்னு? என்னாச்சுன்னு சொல்லு. இல்லனா எப்படி சாதாரணமா இருக்க முடியும் என்னால?’

எனக்கு பெருமூச்சு வந்தது. ‘அகி, அகி’. சங்கடமான மௌனம் நான்கு மைல்களுக்கு நீண்டது. ‘என்னயும் இன்பாவையும் விடு அகி. இன்பா இன்னும் எதோ பழசையே நினச்சிட்டிருக்கான். அப்படித் தான் நினைக்கிறேன். ப்ரதீபா பத்தி நினைக்கிறான்னான்னு தெரியாது. ஏதோ ஒரு முடிவு தானா வரும்’ ‘இன்னைக்கு வந்துரும்னு நினைக்கிறேன்’ ‘ரைட். ஐயாம் ஜஸ்ட் டிஸ்டர்ப்ட். தட்ஸ் ஆல். நீ ஷிவாவ பத்தி சொல்லு. பேசினியா அவன்கிட்ட?’ ‘வொய் ஆர் யு டிஸ்டர்ப்ட்’ தெரியல, ஜஸ்ட் ஆங்ஷியஸ்’ ‘அபௌவுட்?’ ஒன்றுமில்லை என்று தலையசைத்தவன் ‘வீட்டுக்கு போகலாம்’ என்றேன். அகி அந்தப்பக்கம் திரும்பிக்கொண்டாள். ‘அகி, நெஜம்மா என்ன சொல்லணும்னே தெரியல. நான் ஏன் டிஸ்டர்ப்ட்-ஆ இருக்கேன்னு எனக்கே தெரியல. அன்னைக்கு உன் கிட்ட ரிஷப்ஷன்ல நடந்ததெல்லாம் சொன்னேன்ல. அதுக்கப்புறம் மூணு நாலு நாளா ஒரு மாதிரி இருக்கு. அது யாரோட ரிஷப்ஷன்னு நினவில்ல. அவ காதுல ஏதோ பிரகாசமா போட்டிருந்தா, அது என்னன்னு நினவில்ல. நான் அவ கைய தொட்டதும் அவ என்ன சொன்னா எப்படி பாத்தானு கேட்டியே, சத்தியமா ஞாபகமில்ல. மறந்துட்டேன்னு என்னாலயே நம்ப முடியல. ஐ ஜஸ்ட் ஹேட் இட்’

‘ப்ச், ப்ளீஸ்’

’நோ, ரியல்லி. தெனம் உங்கிட்ட ஷிவாவ பத்தி பேசணும்னு நினைக்கிறேன். ஆனா என்ன பேசறதுன்னே தெரியல. ஐ ஜஸ்ட் ஃபீல் ப்ளாங்க். அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்னு கேக்காத. உனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல. ஷிவாகிட்ட இப்படி கேட்டுப் பாரு இந்த மாதிரி பேச்ச ஆரம்பி ஃபோன் பண்ணு இல்ல மெயில் பண்ணுனு சொல்லத் தோணுது அப்புறம் அவ்ளோ தான் ஏதோ யோசிக்க ஆரம்பிச்சடறேன். நான் என்ன பண்ணேன்னு திடீர்னு ஒண்ணுமே ஞாபகமில்லாத மாதிரி. ஐ ஃபீல் சோ அஷேம்ட்’

‘ஏன் எப்படியெல்லாம்? இட்ஸ் ஓக்கே. யு ஹாவ் மூவ்ட் ஆன். இது நார்மல்’

‘நோ, இட்ஸ் நாட். ஐ ஹாவண்ட் மூவ்ட் ஆன். இன்னும் ஒவ்வொரு நாளும் கஷ்டமா இருக்கு. ஆனா எதுக்குன்னு தெரியலன்னா அது எவ்ளோ முட்டாள்த்தனம். உன்கிட்ட பேசுற வரைக்கும் அது எனக்கு உரைக்கல. அப்புறம் எவ்ளோ யோசிச்சேன். பின்ன எதுக்கு தெனம் கஷ்டமா இருக்கு? ஐ ஃபீல் லைக் எ லூஸர். இன்பாவப் பாரு. ஹீ ஹாஸ் சம்திங் இன் ஹிஸ் மைண்ட். எனக்கு நல்லா தெரியும். ஆனா என்னன்னு தெரியாது. பாத்தா தெரியல, ஆனா அவன பிடிச்சு உலுக்கினா கூட அவன் விட்டு விழாத ஏதோ கஷ்டம் அவன் கிட்ட எப்பவும் இருக்கு. மே பி அவனுக்கு எல்லாம் நினைவிருக்கு. ஐ திங்க் சோ. அட்லீஸ்ட் அதுல எதாச்சும் அர்த்தமிருக்கு. நான் என்ன பண்றேன்னு எனக்கே தெரியல’

‘நான் கேட்டிருக்க கூடாதுன்னு நினக்கிறியா? இல்லல்ல’

‘இல்ல. இட்ஸ் குட் இன் எ வே. லீவ் மீ அண்ட் இன்பா. என்னவோ எப்படியோ போக வேண்டிய எடத்துக்கு போயிடுவோம். ஷிவாவ பத்தி யோசி. டிலே பண்ணாத. சீக்கிரம் சொல்லு. பட் ரிமம்பர் எவ்ரிதிங். ஒவ்வொரு விஷயமும். எங்க சொன்னே எப்போ சொன்னே அவன் என்ன சொன்னான் எல்லாம். ஜஸ்ட். ரிமம்பர். எவ்ரிதிங்.’

‘ஒளற்றேன்ல? சாரி’

‘விடு’

’இத ஒன்கிட்ட எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியாம ஒரு வாரமா ஒளிஞ்சிட்டிருக்கேன்’

‘விடு, எனக்கு புரியுது. ஐ கெஸ்ட்’

‘இப்போ எங்க போறோம்? லெட்ஸ் ஜஸ்ட் கோ ஹோம்’

அகி எதுவும் சொல்லவில்லை. திரும்பிப் பார்த்த பொழுது ‘வேண்டாம்’னு தலையாட்னேன்’ என்றாள். ‘ஏன்?’ ‘ஷிவாகிட்ட பேசிட்டேன்’

‘எப்போ?’

‘உன்கிட்ட சொன்ன அன்னைக்கே’

‘ம்ம்’  தொண்டையிலிருந்து ஏதோ ஒன்று மூண்டு நெஞ்சுக்கு சென்றது. ‘ஃபோன் பண்ணியா?’ ‘மெயில் அனுப்சேன்’ ‘ம்’. காரின் வேகத்தை கால்கள் தானாக குறைத்தன. அகியை திரும்பிப் பார்த்தேன். ‘ஹீ செட் நோ’ ரோட்டைப் பார்த்தேன். ‘ஹீ லைக்ஸ் சம் ஒன். சீக்கிரம் கல்யாணம்.’ எதுவும் சொல்லாமல் இருந்தேன். ‘ரொம்ப அப்ஸெட் ஆயிட்டான்’. ‘சாரி’ ‘விடு, ஐயாம் ஃபைன்’ அவளை திரும்பிப் பார்த்தேன். ‘ரியலி’ என்றாள். ‘இப்ப சொல்லு. எல்லாத்தையும் ஞாபகம் வெச்சுக்கவா இல்ல மறந்திடவா?’

புத்தகக்கடை மிகப் பழசாக இருந்தது. நான் உள்ளே போகாமல் கவுண்ட்டர் அருகே நின்று கொண்டேன். அகியை விட இரண்டு மடங்கு உயரத்திற்கு புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அகி உன்னிப்பாக ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் பார்ப்பதையும் எடுத்து நோட்டம் விடுவதையும் சில சமயங்களில் வாசம் பார்ப்பதையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சில சமயங்களில் மொபைலில் புத்தகத்தைப் பற்றி எதாவது தேடினாள். கடையில் உலவிக்கொண்டிருந்தவர்களிடம் புன்னகை செய்தாள். என்னை ஓரிரு முறை திரும்பிப் பார்த்தாள். எனக்கு ஏனோ அகி இந்தக் காதலை எப்படி எதிர்கொள்வாள் என்று முன்பெழுந்த கேள்வி நினைவிற்கு வந்தது. நான் கடைக்கு வெளியே குளிரில் வந்து கொஞ்சம் நேரம் நின்று கொண்டேன். அவசரமாக வெளியே வந்த அகி, ‘இன்பா அங்க போகவே இல்ல’ என்றாள். ‘ப்ரதீபா மெஸேஜ் அனுப்ச்சா’ என்றாள்.

இன்பா எத்தனை முறை அழைத்தாலும் ஃபோனை எடுக்கவில்லை. ‘சரி வீட்டுக்குப் போகலாம்’ என்றாள். இருவரும் காரைக் கிளப்பிக் கொண்டு புத்தகக் கடை இருந்த சாலையைக் கடந்து அடுத்த சாலைக்குள் நுழைந்தோம். இன்னும் பனியை அப்புறப்படுத்திருக்கவில்லை. கார்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. ஒரு கட்டத்தில் காரை அப்படியே ரோட்டில் நிறுத்திவிட்டேன். ‘என்னாச்சு’ என்று அகி நான் பார்க்கிற இடத்தில் எட்டிப் பார்த்தாள். இன்பாவின் கார் சாலையோரமாக பார்க் செய்யப்பட்டிருந்தது. காரை நானும் பார்க் செய்துவிட்டு குளிரில் இறங்கினேன். அகியும் இறங்கி ‘அவனோட கார் தானா’ என்றாள். ‘ம்ம்’ என்றேன். நீண்ட சாலை முழுக்க கார்கள் பார்க் செய்யப்பட்டிருந்தன. ஏராளமான ஒரு அடுக்கு கட்டிடங்கள் வரிசையாக. ‘எங்க இருப்பான்’ என்று அகி கேட்டபடி சாலையை கடந்தபடி கடைகளை நோட்டம் விட்டாள். நான் இன்பாவை அழைத்தபடி நடக்கத்துவங்கினேன். தூரத்தில் வெளியே விளக்கொளிகளுடன் பிரகாசமாக ஒரு கட்டிடம் தெரிந்தது. அதை நோக்கி வேகமாக நடக்கத்துவங்கினேன். ‘விஸ்கி டேஸ்டிங்’ என்று ஒரு பெரிய போர்டும் ‘ஃப்ரீ விஸ்கி சாம்பிள்ஸ்’ என்று இன்னொரு சிறிய பலகையும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. முழுக்க முழுக்க மரத்தால் செய்யப்பட்ட கட்டிடம். உள்ளே கால் வைத்ததும் கரக் கரக் என்றது. ஏராளமான பொன் விளக்குகள் ரகசியம் போல எரிந்தன. கிட்டாருடன் ஒருவன் ட்ரம்ஸுடன் ஒருவன் மைக்குடன் ஒருவன் என ஒரு குழு ஒரு மூலையில் நின்று பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு முன்னே ஒரு கூட்டம் கலைந்த கோலத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தது. சிலர் புன்னகையுடன் சிலர் யோசனையுடன் சிலர் கை கோர்த்த வண்ணம் சிலர் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். சிலர் பேசிக்கொண்டிருந்தது சன்னமான சிகரெட் புகையாக வெளியேறிக்கொண்டிருந்தது. ’ஒனக்கு ஓகேவா உள்ள வர’ என்றேன் அகியிடம். ‘வொய் நாட்?’ என்று என்னை பின் தொடர்ந்தாள். பாட்டுக் குழுவும் மக்களில் சிலரும் எங்களைப் பார்த்து ஒரு மிதமான தலையசைப்பைத் தந்து விட்டு மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். ஒரு மூலை மூழுக்க பெரிய பெரிய மர பேரல்களில் பார்லி இருந்தது. விஸ்கி செய்முறை விளக்கமும் செய்முறையும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஒரு தடுப்பைத் தாண்டி உள்ளே இன்னும் நிறைய விஸ்கி நிறைய மக்கள். வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த விஸ்கி பாட்டில்களை கடந்து நடக்க நடக்க விஸ்கி பாட்டில்களின் வயது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்தது. நான் இன்பாவிற்கு பரிசாகக் கொடுத்த விஸ்கி பாட்டில் நினைவுக்கு வர நேராக ஆறு வருடங்கள் பழைய விஸ்கி பாட்டில்கள் இருந்த இடத்திற்கு விரைந்தேன். அங்கே கவுண்டருக்கு அருகே நிறைய மர நாற்காலிகள் வரிசையாக இருந்தன. எல்லோரும் உற்சாகமாக உறக்க பேசியபடி விஸ்கியை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுவைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். கூட்டத்தை மீண்டும் மீண்டும் நோட்டம் விட்டு ஒரு இடத்தில் இன்பாவைக் கண்டு பிடித்தேன்.

இன்பாவின் முன்னே மேஜையில் ஒரே ஒரு க்ளாஸில் விஸ்கி குடிக்கப்படாமல் இருந்தது. அவனுடைய தோளைத் தொட்டதும் நிமிர்ந்து என்னையும் அகியையும் பார்த்தான். பார்வை எங்களைக் கிரகிக்காமல் நழுவி விழுந்தது. ‘இன்பா, போலாம், எழுந்திரு’ என்றேன். மீண்டும் நிமிர்ந்தவன் என்னையும் அகியையும் இரண்டு மூன்று முறை பார்த்தான். ‘சாரி’ என்றான். ‘சரி விடு, பாத்துக்கலாம், இப்ப எழுந்திரு’ இன்பா அகியிடம் சாரி என்றான். அகி ‘பராவாயில்ல, உங்களுக்கு இஷ்டமில்லன்னா நீங்க போக வேண்டாம். சிம்பிள். அவ்ளோ தான்’ என்றாள். இன்பா மெதுவாக ஆமோதித்தான். எனக்கு அந்த உரையாடல் புரியாதவனான இருவரையும் பார்த்தேன். ‘நீ மொதல்ல எழுந்திரு’ அகி ‘பசிக்குதான்னு கேளேன். ரொம்ப குடிச்சா எதாச்சும் சாப்பிடணும்னு சொல்லி கேட்டிருக்கேன்’. ‘குடிக்கல’ என்று இன்பா மெதுவாக எழுந்து நின்று கொஞ்சம் தடுமாறினான். ‘சத்தியமா இல்ல’ என்றான். என்னை தோளில் பிடித்துக்கொண்டான். ‘எப்போ வந்தே?’ என்றேன். ‘ஒரு மணி நேரம் இருக்கும்’ என்றான். நிறைய தூக்கத்திலோ நிறைய அலுப்பிலோ இருந்தவன் போல இருந்தான். ‘ஐயாம் சாரி’ என்றான் மறுபடி. ‘எவ்ளோ குடிச்சே?’ என்றேன். ‘கொஞ்சம் கூட இல்ல’ என்றவன் விஸ்கி க்ளாஸை எடுத்து ‘இப்போ ஒனக்காக ஒரு சிப்’ என்று ஒரு சிறு மிடறு அருந்திவிட்டு ‘அகி உங்களுக்காக ஒண்ணு’ என்று இன்னொரு சிறு மிடறு அருந்தினான். அகி என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள். ‘சரி வாங்க போகலாம்’ என்று இருவரையும் அழைத்தாள். மூவருமாக மீண்டும் ஐந்து நான்கு மூன்று இரண்டு ஒரு வருடம் என பழைய விஸ்கிக்களை கடந்து நடந்து பாட்டுக் குழுவினரை தாண்டி வெளியே வந்தோம். இன்பா என்னைப் பிடித்துக்கொண்டே நடந்தான். வெளியே வந்ததும் அகி ‘இவன் கார் ஓட்டுவானா?’ என்று குளிரில் நடுங்கியபடி கேட்டாள். நான் இன்பாவைப் பார்த்தேன். இன்பா ஏதும் புரியாதவன் போல பார்த்தான். ‘இவன் குடிச்சிருக்கானா இல்லையான்னு தெரியல’ என்று அவனிடம் விஸ்கி வாசனை இருக்கிறதா என்று பார்த்தேன். ‘அவன் குடிக்கலன்னு தான் சொல்றான் பாத்தா அப்படி தெரியல’ என்றாள். ‘வாசன வருது’ என்றேன். ‘உள்ள இருந்தான்ல’ என்றவள், ‘சரி நீயும் அவனும் உன் கார்ல போங்க. நான் அவனோட கார ஓட்டிட்டு வரேன்’ என்றாள். ‘விளையாடறியா? ஒண்ணும் வேணாம். அவன் கார் இங்கயே இருக்கட்டும். காலைல வந்து எடுத்துக்கலாம்’ என்றேன்.

மூவருமாக என்னுடைய காரை நோக்கி நடந்தோம். இன்பா அமைதியாக என்னைப் உறுதியாக பற்றியபடி நடந்தபடி வந்தான். காரின் அருகே வந்ததும் அகி என்னிடம் ‘நீ அவன பாத்துக்கோ. நான் ஓட்டறேன்’ என்றாள். ‘ஐ திங்க் ஹீ ஈஸ் ஃபைன். குடிக்கல’ என்றேன். ‘மே பி. பட் ஹீஸ் ட்ரங்க்’ என்றாள். ’எல்லாரும் சாப்பிடலாம் போலாம்’ என்றான் இன்பா. ‘ஷுயூர்’ என்று புன்னகைத்த அகி காரில் அமர்ந்ததும்  நான் இன்பாவை உள்ளே அமர வைத்தேன். ’உன் கிட்ட இன்ஷூரன்ஸ் இல்ல லைசன்ஸ் இல்ல’ சுலபமாக உள்ளே அமர்ந்தவன் நகர்ந்து இடம் தந்தான். நான் அமர்ந்ததும் காரின் சீட்டில் இன்பா தலையை சாய்த்துக்கொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டான். ’விடு, சீக்கிரமா போயிடலாம்’ என்றாள். ‘ஒனக்கு ஓட்ட வேற ரொம்ப தெரியாது’ என்றேன். ‘கத்துக்குறேன்’ என்ற அகி இண்டிகேட்டரை போட்டுவிட்டு காரை கிளப்பி சாலையில் சேர சரியான நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ரியர் வியு மிரரில் அகியின் கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இன்பா தூங்கியவன் போல தலை சரிந்து என் தோளில் சேர்ந்தான். எல்லோருக்கும் பொதுவாக ‘சாரி’ என்றான். அகி சட்டென ரியர் வ்யு மிரரில் என்னைப் பார்த்ததும் நான் திரும்பி சாலையை ஒரு முறை பார்த்துக் கணித்து மீண்டும் அவளின் கண்களைப் பார்த்து கண்ணசைத்தேன். கார் சாலையில் சேர்ந்து பனிப்பொழிவிற்கு இடையே ஒரு நேர்கோட்டில் போகத்துவங்கியது.

Written by Aravindan

ஜூன் 10, 2013 at 11:13 பிப

கதை இல் பதிவிடப்பட்டது

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 36 other followers